drukuj    zapisz    Powrót do listy

6192 Funkcjonariusze Policji, Administracyjne postępowanie, Komendant Policji, Uchylono postanowienie I i II instancji, II SA/Bk 330/20 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2020-06-09, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Bk 330/20 - Wyrok WSA w Białymstoku

Data orzeczenia
2020-06-09 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Roleder
Marcin Kojło /sprawozdawca/
Marek Leszczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096 art. 97 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające jego wydanie postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji

w B. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia 25 lutego 2020 r. nr TK.1241.117.2020 zawieszające postępowanie w sprawie przyznania K. K. (dalej również jako "skarżąca") ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy przysługujący na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.).

Z akt sprawy wynika, że z dniem 22 lutego 2020 r. skarżąca została zwolniona ze służby w Policji.

Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Komendant Miejski Policji w B. zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, przysługujący policjantowi na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.

Następnie, postanowieniem z 25 lutego 2020 r. Komendant Miejski Policji – na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") – zawiesił wszczęte postępowanie informując, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, rozpatrzenie przedmiotowej sprawy

i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, a mianowicie zmiany przepisów prawa w zakresie ustalenia wskaźnika niezbędnego do określenia wysokości należnego ekwiwalentu za urlop. Organ wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a ustawy o Policji

w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu przekłada się, w ocenie organu, na ukształtowanie przez ustawodawcę nowego stanu prawnego.

Skarżąca nie zgodziła się z tym postanowieniem i złożyła zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. organ II instancji utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie o zawieszeniu postępowania. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji brak jest podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, bowiem art. 115a tej ustawy, w brzmieniu uwzględniającym treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie określa sposobu obliczenia jego wysokości. Sytuacja taka będzie miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.

Na powyższe postanowienie skargę do Sądu złożyła K. K. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za 22 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za rok 2019, za 26 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za rok 2020 oraz za 5 dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego za rok 2020 r. Skarżąca zwróciła się ponadto o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania.

W ocenie skarżącej postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji; art. 115a ustawy o Policji, poprzez nieustalenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop i nadgodziny

w oparciu o tożsame przepisy istniejące w innych służbach podległych MSWiA;

art. 66 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 7a, art. 8, art. 11, art. 19, art. 20, art. 61, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a, art. 98 § 1, art. 107 § 1, art. 112 k.p.a.

Zdaniem skarżącej nie istnieje żadna przeszkoda w naliczeniu i wypłaceniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem doszło do naruszenia art. 97

§ 1 pkt 4 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zdaniem Sądu w analizowanym przypadku nie występowało zagadnienie wstępne powodujące konieczność zawieszenia postępowania w sprawie przyznania skarżącej ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy

i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby.

Przez zagadnienie wstępne w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu tego postępowania i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy administracyjnej, na tle której wystąpiło. Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Kwestią wstępną jest takie zagadnienie, które wymaga wydania rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Za rozstrzygnięcie trzeba uznać każdą wypowiedź innego organu lub sądu formułowaną wtedy, gdy korzysta on z kompetencji do likwidowania sporu na tle pewnego stosunku prawnego lub sporu o prawo. Sytuacje, gdy organy administracji publicznej powinny zrealizować kompetencje do podjęcia działań w innych formach niż indywidualny akt administracyjny konkretyzujący stosunek prawny, od treści którego zależy wynik toczącego się postępowania administracyjnego, nie mają cech rozstrzygania zagadnienia wstępnego dla tego toczącego się postępowania (zob. bliżej

M. Romańska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 97,

wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019, dostępny w Internecie: https://sip.lex.pl oraz przywołane tam poglądy doktryny i orzecznictwa).

W orzecznictwie wskazuje się, że oczekiwanie na wydanie rozporządzenia wykonawczego do ustawy nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z dnia

8 czerwca 2005 r. sygn. II GSK 80/05, ONSAiWSA 2006/3, poz. 80). Oczekiwanie na przewidywaną zmianę stanu prawnego w zakresie dotyczącym rozpoznawanej sprawy nie jest zagadnieniem wstępnym, które mogłoby uzasadniać zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1996 r. sygn. I SA 1843/94, ONSA 1996/4, poz. 191).

Oceniając w tym kontekście wskazaną w postanowieniach organów obu instancji podstawę zawieszenia, należy stwierdzić, że przyszła ewentualna zmiana przepisów prawa w zakresie ustalenia wskaźnika niezbędnego do określenia wysokości należnego ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i dodatkowy, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji również przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącej ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem ze służby. Organ nie miał zatem podstawy do zawieszenia wszczętego w tym zakresie postępowania.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny

z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Poza sporem jest również to, że do chwili obecnej stwierdzony jako "niekonstytucyjny" współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta nie został zastąpiony ustawowo innym ułamkiem, zastosowanym w ustawach dotyczących funkcjonariuszy innych służb mundurowych.

W zaistniałych okolicznościach rozstrzygnąć zatem należało, czy opisany powyżej brak interwencji ustawodawcy w zakresie zastąpienia "niekonstytucyjnego" współczynnika ułamkowego 1/30 miesięcznego uposażenia policjanta nową regulacją wskazującą sposób obliczania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, rzeczywiście uniemożliwia wyliczenie i wypłacenie takiego świadczenia skarżącej, jak twierdzą organy, czy też da się taką kwotę wyliczyć, o co wnioskuje skarżąca.

Zdaniem Sądu brak nowych przepisów zastępujących niekonstytucyjny przelicznik 1/30 uposażenia innym przelicznikiem w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, nie stanowi przeszkody do wyliczenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją RP przepisu

art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Wyrok Trybunału nie dotyczy jednak przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji i wynikającego

z jego treści uprawnienia zwalnianego policjanta do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe. Trybunał orzekł o zakresowej niekonstytucyjności sposobu naliczania ekwiwalentu, przy czym z uzasadnienia wyroku wprost wynika sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest na dzień zwolnienia ze służby ilość dni niewykorzystanego urlopu przy przyjęciu, że za 1 dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy (a nie jeden dzień kalendarzowy miesiąca), gdyż urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych.

Pogląd o możliwości przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy bez konieczności podejmowania przez ustawodawcę działań o charakterze legislacyjnym na skutek cyt. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, prezentowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (por. m.in. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 189/19, III SA/Gd 204/19, III SA/Gd 218/19; wyroki WSA w Olsztynie z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 314/19, z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 313/19; wyroki WSA w Białymstoku z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. II SA/Bk 773/19, z dnia 30 stycznia 2020 r. sygn. II SA/Bk 848/19, z dnia 7 maja 2020 r. sygn. II SA/Bk 278/20, dostępne w CBOSA). Stanowisko to podziela Sąd orzekający w tej sprawie

i przyjmuje za własne. Skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest utrata

z dniem 6 listopada 2018 r. mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji ale tylko

w zakresie, w jakim ustalał wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego jako orzeczenie zakresowe nie powoduje utraty mocy obowiązującej całego art. 115a ustawy o Policji. Przepis ten nadal obowiązuje z tym, że należy traktować go jako pozostający

w sprzeczności z Konstytucją RP, ale tylko w granicach określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W pozostałym zakresie przepis należy stosować

i interpretować zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez Trybunał Konstytucyjny.

Uwzględniając zatem, że z uzasadnienia przywołanego wyroku Trybunału wynika wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, całkowite wyliczenie należnego skarżącej ekwiwalentu nie powinno nastręczać jakichkolwiek trudności, a tym bardziej wymagać nowej regulacji ustawowej, skoro przyjmuje się, że świadczeniem ekwiwalentnym za dzień niewykorzystanego urlopu funkcjonariusza jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Ilość dni roboczych w każdym roku kalendarzowym jest bowiem okolicznością faktyczną, możliwą do ustalenia w oparciu o kalendarz na dany rok,

z kolei pobierane przez funkcjonariusza wynagrodzenie w danym roku kalendarzowym należy do danych posiadanych przez organ policyjny.

W konsekwencji przyjąć należy, że w obecnym stanie prawnym brak jest jakichkolwiek przeszkód do merytorycznego rozpoznania sprawy o przyznanie byłemu policjantowi ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w oparciu o art. 115a ustawy o Policji interpretowany

w zgodzie z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. Powyższe skutkuje z kolei brakiem podstaw do zawieszenia prowadzonego w tym zakresie postępowania i oczekiwania – jak określiły to organy – na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez ustawodawcę w zakresie ukształtowania nowego stanu prawnego.

Wobec powyższego zaskarżone postanowienia, jako naruszające prawo, należało wyeliminować z obrotu prawnego, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.



Powered by SoftProdukt