Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Protokolant referent stażysta Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. L. kwotę [...] ([...]) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Decyzją znak [...] z [...] stycznia 2010 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości Prezydent Miasta R. określił skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 rok wskazując, iż opodatkowaniu podlegają grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 oraz budynki mieszkalne lub ich części o powierzchni [...] m2. Decyzja niniejsza została doręczona skarżącej [...] lutego 2010 r.

Pismem z [...] lutego 2010 r. (data wpływu do organu) skarżąca wystąpiła

do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej Kolegium, organ odwoławczy) z wnioskiem o wyjaśnienie "jaki jest przedmiot opłacanego (...) podatku od nieruchomości z pozycji drugiej (grunty pozostałe) w wysokości [...] m2 stawka [...]. Na [...] m2 z tych [...] m2 wylano beton przypuszczalnie pod parking (...).

Postanowieniem znak [...] z [...] maja 2010 r. Kolegium biorąc za podstawę art. 169 § 1 w związku z art. 222 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej Ordynacja podatkowa) wezwało skarżącą do uzupełnienia braków odwołania z [...] lutego 2010 r. w terminie siedmiu dni od daty otrzymania postanowienia poprzez wskazanie decyzji której odwołanie dotyczy (podanie jej daty, znaku i przedmiotu rozstrzygnięcia), oraz wskazanie treści żądania będącego przedmiotem odwołania, jego zakresu oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie. Jednocześnie organ pouczył skarżącą, iż nie uzupełnienie wniesionego środka zaskarżenia spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie niniejsze zostało doręczone stronie [...] maja 2010 r.

Uzupełniając w terminie odwołanie strona skarżąca określiła, iż przedmiotem jej odwołania są: decyzja znak [...] z [...] kwietnia 2009 r. i decyzja znak [...] z [...] kwietnia 2010 r., a przedmiotem rozstrzygnięcia jest przedmiot opodatkowania – grunty pozostałe, pozycje rejestrowe [...]. Oświadczyła, że nie wyraża zgody aby na działce [...] o powierzchni [...] m2 od strony wschodniej – na uprzednio wylanym betonie - parkowały samochody i zaskarża wszystkie decyzje, które sankcjonują powyższy stan rzeczy.

Postanowieniem znak [...] z [...] maja 2010 r. Kolegium działając w oparciu o art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej postanowiło o pozostawieniu odwołania skarżącej z [...] lutego 2010 r. bez rozpoznania.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż wobec faktu,

że pismo skarżącej, wniesione w trybie odwoławczym, nie spełniało wymogów art. 222 Ordynacji podatkowej dotyczących treści odwołania, strona została wezwana do uzupełnienia jego braków. Odpowiadając na wezwanie skarżąca w piśmie z [...] maja 2010 r. wskazała, że nadal nie wyraża zgody, aby na działce nr [...],

o powierzchni [...] m2, parkowały samochody i był dewastowany trawnik. Zaskarżyła wszystkie decyzje, które sankcjonują powyższy stan rzeczy. Do pism dołączyła akt notarialny, z którego wynika, że nabyła od RSM w R. na własność udział

w w/w działce, położonej przy ul. [...] w R. i odrębną własność lokalu w budynku na niej posadowionym.

W ocenie organu, powyższe wyjaśnienia nie wskazywały od jakiej decyzji podatkowej odwołuje się skarżąca, a formułowane przez nią zarzuty dotyczyły sposobu zagospodarowania i użytkowania nieruchomości, której jest współwłaścicielką z tytułu posiadania własności lokalu w budynku usytuowanym na tej nieruchomości, nie zaś nieprawidłowości jej opodatkowania, a więc nie dotyczyły istoty decyzji podatkowej.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem

z [...] czerwca 2010 r. (data złożenia w organie) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.."

Wydanemu rozstrzygnięciu strona skarżąca postawiła zarzut naruszenia art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez rażące pozostawienie bez rozpoznania jej odwołania z [...] lutego 2010 r. i nie wyjaśnienie, jaki jest przedmiot opodatkowania nazwany – grunty pozostałe w decyzji z "[...] lutego 2010 r. [...], [...] z [...] kwietnia 2009 r. i [...] z [...] kwietnia 2010 r."

Uzasadniając skargę po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, skarżąca wskazała, iż rozstrzygnięcie organu jest nieprawidłowe. Nienazwanie, czy też błędne nazwanie czynności procesowej, np. odwołania nie przesądza jeszcze o jej treści. Szeroko analizując treść art. 222 Ordynacji podatkowej wyjaśniła, że rygoryzm tego przepisu nie jest bezwzględny i niedotrzymanie warunków, o których w nim mowa nie wywołuje z mocy prawa negatywnych dla strony postępowania podatkowego skutków.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż pomimo określenia przez skarżącą, że skarga dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z uwagi na treść wniesionego środka zaskarżenia Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że jej przedmiotem jest postanowienie Kolegium w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowił przepis art. 222 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Treść tego przepisu wskazuje na trzy wymagania szczególne, które musi spełniać odwołanie od decyzji podatkowej, aby można było wskutek jego wniesienia uruchomić postępowanie odwoławcze w sprawie podatkowej. Pierwszy wymóg

to zawarcie w odwołaniu zarzutów przeciw decyzji. W ramach tego strona może kwestionować prawidłowość dokonanych przez organ podatkowy ustaleń co

do obowiązywania treści normy prawnej, na podstawie której wydano decyzję pierwszoinstancyjną, jak również zarzucać, że decyzja ta została oparta

na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, co z kolei może wynikać,

np. z naruszenia przez organ podatkowy obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czy też wadliwej oceny poszczególnych dowodów. Drugi wymóg w stosunku do treści odwołania od decyzji podatkowej - statuowany przez art. 222 to określenie istoty i zakresu żądania, przez co należy rozumieć zarówno żądanie merytoryczne, jak i określenie żądania co do rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Trzecim wymogiem formalnym jest wskazanie w odwołaniu dowodów uzasadniających to żądanie. Odwołujący się winien zatem wskazać dowody, które potwierdzają jego żądanie, a których przeprowadzenie należy do organu odwoławczego. (por.: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2007. Wrocław 2007, s. 878-880).

W sytuacji gdy wniesione odwołanie nie zawiera któregoś z istotnych elementów, tj. zarzutów przeciw decyzji albo nie określa istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, organ podatkowy wzywa wnoszącego je do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Nieusunięcie braków przez stronę postępowania determinuje podatkowy organ odwoławczy do wydania postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia. Postanowienie wydane w tym przedmiocie jest ostateczne (art. 228 § 1 pkt 3 i § 2 Ordynacji podatkowej).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż we wniesionym [...] lutego 2010 r. odwołaniu skarżąca nie wskazała, jakie rozstrzygnięcia w zakresie kwestii związanych z opodatkowaniem

są przedmiotem jej odwołania, nie zawarła zarzutów przeciw decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie dotyczącym przedmiotu tej decyzji, a więc podstawy wymiaru i samego wyliczenia wysokości, nie określiła również swojego żądania w tym zakresie. Słusznie zatem organ odwoławczy (mając na uwadze treść art. 222 Ordynacji podatkowej) wzywał stronę, w oparciu o art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do uzupełnienia odwołania poprzez wskazanie decyzji której odwołanie dotyczy (podanie jej daty, znaku i przedmiotu rozstrzygnięcia) oraz wskazanie treści żądania będącego przedmiotem odwołania i jego zakres oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie. W wezwaniu prawidłowo pouczono stronę o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania, wynikających z art. 169 § 1 w związku z art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych odwołania w żądanym zakresie, poprzez jednoznaczne wskazanie decyzji stanowiącej przedmiot jej odwołania, a formułowane przez stronę zarzuty dotyczyły sposobu zagospodarowania i użytkowania nieruchomości nie zaś nieprawidłowości jej opodatkowania, a tylko kwestie podatkowe mogły być przedmiotem postępowania związanego z pismem skarżącej traktowanym jako odwołanie od decyzji podatkowej.

Zdaniem Sądu, wydane przez Kolegium orzeczenie jest prawidłowe. Przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu stanowisko organu co do stanu faktycznego sprawy i oceny jej skutków na gruncie prawnym jest zasadne, znajduje oparcie w obowiązujących w tej materii przepisach prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak

w sentencji wyroku.

Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono

na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1349 ze zm.).