Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. ("Naczelnik", "Organ I instancji", "Organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji wobec Z. M. ("Skarżący", "Strona", "Zobowiązany"), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2018 r., wystawionego przez P.S.A. – D.("Wierzyciel"). Tytuł obejmował zaległości z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. w kwocie należności głównej w wysokości 1349, 60 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W toku postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z dnia 19 listopada 2018 r., Organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego Zobowiązanego w P. S.A.

Zobowiązany wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę podał art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej także "upea" lub "ustawa"), tj. nieistnienie obowiązku i przedawnienie za okres od stycznia 2013 r. do sierpnia 2018 r., określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, błąd co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 upea.

Wierzyciel, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2019 r., uznał zgłoszone przez Skarżącego zarzuty za nieuzasadnione.

Po rozpatrzeniu zażalenia Strony wierzyciel, postanowieniem z dnia 18 lipca 2019 r., utrzymał w mocy swoje postanowienie.

Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. Naczelnik, po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, uznał zgłoszone przez Skarżącego zarzuty za nieuzasadnione, wskazując na art. 34 § 1 upea. Organ egzekucyjny podkreślił, iż z ostatecznego stanowiska wierzyciela, wyrażonego postanowieniem D. z dnia 18 lipca 2019 r., wynika, że rejestracja odbiorników RTV używanych pod adresem: ul. [...], [...] (po zmianie danych adresowych: ul. [...], [...]), zgłoszona została na Z. M. Po zgłoszeniu rejestracji abonentowi wydana została książeczka opłat RTV stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników, a następnie został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta. Zawiadomienie o nadaniu Zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat), stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało wysłane Zobowiązanemu w dniu 18 sierpnia 2008 r. Nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Dodatkowo wierzyciel w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2019 r. wskazał, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Tak więc nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia Zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową. Jak wskazał wierzyciel, formalności wyrejestrowania odbiorników RTV zobowiązany dopełnił w dniu 27 listopada 2018 r. Przed tym dniem P. S.A. nie dysponowała dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez Skarżącego formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników RTV, tym samym Skarżący zobowiązany był do uregulowania zaległych opłat abonamentowych, a wszczęta egzekucja administracyjna była w pełni uzasadniona. Zatem zarzut nieistnienia obowiązku należało uznać za nieuzasadniony.

Rozpatrując zarzut przedawnienia zobowiązania Naczelnik podał, że - zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela - należności z tytułu opłat abonamentu RTV są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Wskazując na art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej także "Op") oraz art. 70 § 4 tej ustawy, a także oraz biorąc pod uwagę fakt, iż skuteczny środek egzekucyjny zastosowano w 2018 r., Naczelnik stwierdził, że roszczenie obejmujące zobowiązanie płatne za okres od stycznia 2013 r. do kwietnia 2018 r., objęte tytułem wykonawczym z dnia 13 sierpnia 2018 r., nie uległo przedawnieniu.

Rozpatrując zarzut braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 upea, Naczelnik powtórzył za wierzycielem, że P.S.A. w dniu 4 maja 2018 r. wysłała do Zobowiązanego (za potwierdzeniem odbioru) upomnienie, które zostało odebrane w dniu 18 maja 2018 r. W związku z powyższym zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia jest niezasadny.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia wskazano, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej ciąży na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika z mocy prawa i nie trzeba w tym celu wydawać decyzji lub postanowienia.

Nawiązując do zarzutu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego, Naczelnik uznał, że z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanej mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest wszczęta i prowadzona przeciwko innej osobie, niż zobowiązany. Błąd co do osoby zobowiązanego dotyczy także sytuacji, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego i której doręczył tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek. Żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, co czyni ten zarzut niezasadnym.

Naczelnik wyjaśnił, że w większości zarzutów był związany stanowiskiem wierzyciela, miał więc obowiązek podtrzymania jego stanowiska.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika. Zawnioskował o jego uchylenie, umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, iż zawiadomienie z dnia 18 sierpnia 2008 r., o którym wspomina D. S.A., zostało mu doręczone dopiero w dniu 4 lutego 2019 r. Na tę okoliczność Skarżący złożył odwołanie do K. które nie zostało dotychczas rozpatrzone. Ponadto wskazał, iż w dacie 18 sierpnia 2008 r. jego stałym miejscem zamieszkania był i nadal jest adres: ul. [...], [...]. Nie jest zatem prawdą, że zawiadomienie w tej dacie przesłano mu na poprzedni adres zamieszkania, gdyż takiego zawiadomienia nigdy nie otrzymał. Skarżący podniósł, że nigdy nie rejestrował odbiornika czy odbiorników w miejscu zamieszkania pod adresem: ul. [...], [...].

Ponadto Skarżący zarzucił, że stanowisko wierzyciela i jego wywody prawne jest błędne i niezasadne. Zobowiązany podkreślił, że wierzyciel wprowadził w błąd organ I instancji, że w sprawie toczy się niezakończone postępowanie administracyjne o nadanie numeru identyfikacyjnego, a prowadzenie egzekucji w przypadku nieprawomocnych decyzji organów w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Również postanowienie wierzyciela z dnia 18 lipca 2019 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, wobec naruszenia konstytucyjnego prawa do zaskarżenia niniejszego postanowienia do sądu. Wierzyciel, w ocenie Skarżącego, nie ma prawa w pouczeniu zabraniać złożenia skargi na w/w postanowienie, którego termin upływa w dniu 4 września 2019 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("Organ II instancji", "Organ odwoławczy", "Dyrektor"), po rozpatrzeniu zażalenia Strony, postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 14 sierpnia 2019 r.

Dyrektor podzielił stanowisko Naczelnika. Odnosząc się do podniesionego przez Skarżącego zarzutu niedopuszczalności egzekucji podał, że choć jest niezwiązany stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie, podziela stanowisko P. S.A. – D., wyrażone postanowieniem z dnia 18 lipca 2019 r. w zakresie oddalenia tego zarzutu. Organ odwoławczy wskazał, iż egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu obowiązek obejmuje opłatę abonamentową RTV i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 5 upea. Natomiast art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że P.S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej co do zaległych opłat abonamentowych potwierdził Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, w którym stwierdził m.in., że egzekucja nieuiszczonego abonamentu RTV jest prawnie możliwa. A zatem w przedmiotowej sprawie możliwe było prowadzenie postępowania egzekucyjnego ze względów przedmiotowych.

Zdaniem Dyrektora Skarżący spełniał kryteria do uznania go za zobowiązanego. Nie odnosił się do niego żaden z wyjątków przewidzianych art. 14 upea. Możliwe było więc prowadzenie postępowania egzekucyjnego także ze względów podmiotowych.

Skarżący, nie godząc się z rozstrzygnięciem Organu odwoławczego, wniósł skargę na ww. postanowienie. Strona zarzuciła wydanemu postanowieniu naruszenie :

- art. 34 § 1 ustawy, poprzez wydanie postanowienia, w którym wierzyciel nie ustosunkował się do zarzutu nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanej do zapłaty należności,

- art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej także "Kpa") w zw. z art. 124 § 2 Kpa, poprzez zaniechanie merytorycznego odniesienia do zarzutów zawartych w zażaleniu z dnia 27 sierpnia 2019 r.,

- art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie, sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym i orzekanie, gdy toczy się postępowanie przed organami P. i K., a prowadzenie egzekucji w przypadku nieprawomocnych decyzji organów w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne,

- art. 7, art. 77, art. 80, art. 10 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez zaniechanie przez Organy obu instancji wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w dacie 18 sierpnia 2008 r. jego stałym miejscem zamieszkania był adres: ul. [...], [...]. Strona podniosła, że nie jest prawdą, że zawiadomienie w tej dacie przesłano na poprzedni adres zamieszkania. Zdaniem Strony stanowisko D.S.A. i przyjęte przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. rażąco naruszają prawo. Skarżący wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342), osoba, której nadano indywidualny numer identyfikacyjny, powinna zostać o tym powiadomiona. Zdaniem Strony to, że przepis ten nie mówi o obowiązku doręczenia takiego powiadomienia za pokwitowaniem, jest bez znaczenia, gdyż kwestię tę reguluje Kodeks postępowania administracyjnego. To przepisy w nim zawarte należy stosować. Zgodnie z art. 39 Kpa zawiadomienie winno zostać doręczone za pokwitowaniem. Trzeba też wziąć pod uwagę, że art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych nie zawiera upoważnienia do innego niż Kpa uregulowania tej kwestii. Zdaniem Skarżącego, jeżeli zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie doręczono za pokwitowaniem, to o prawnej skuteczności nadania tego numeru nie może być mowy.

Strona wskazała również, że nigdy nie rejestrowała odbiornika czy odbiorników w miejscu zamieszkana pod adresem: ul. [...], [...].

Skarżący podniósł, że w rozporządzeniu wykonawczym, jak i w ustawie o opłatach abonamentowych nie ma przepisu, który odnosiłby się do kwestii zarejestrowania odbiorników przed 16 czerwca 2005 r. lub do imiennych książeczek wydanych przed tym dniem. Mając to na uwadze oraz respektując zasadę, że prawo nie działa wstecz, według Skarżącego trzeba stwierdzić, że:

- od 16 czerwca 2005 r. stosuje się wyłącznie przepisy ustawy o opłatach abonamentowych, przepisy wcześniejsze nie mają zastosowania w sprawach dotyczących obowiązków w zakresie opłat abonamentowych po dniu 15 czerwca 2005 r.;

- po dniu 15 czerwca 2005 r. przestał istnieć obowiązek wyrejestrowania odbiorników używanych do tego dnia;

- od dnia 16 czerwca 2005 r. imienne książeczki wydane przed tym dniem nie stanowiły dowodu zarejestrowania odbiorników;

- po dniu 15 czerwca 2005 r. rejestracji podlegały również odbiorniki używane przed tym dniem, także te, które zostały zarejestrowane na podstawie przepisów uchylonych przez ustawę o opłatach abonamentowych;

- w okresie od 16 czerwca do 28 lipca 2005 r., wskutek braku przepisów wykonawczych, nie istniał obowiązek ani zarejestrowania, ani wyrejestrowania odbiorników;

- warunkiem powstania obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, o którym mówi art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, było zarejestrowanie odbiornika po dniu 28 lipca 2005 r.;

- dowodem zarejestrowania odbiorników w okresie obowiązywania ustawy o opłatach abonamentowych były wyłącznie te imienne książeczki, które zostały wydane na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a więc nie wcześniej, niż 29 lipca 2005 r.

Zdaniem Strony warunkiem powstania obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej na podstawie przepisów ustawy o opłatach abonamentowych jest dokonanie rejestracji odbiornika po dniu 28 lipca 2005 r. Po tym dniu obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej nie mógł w ogóle powstać. Nie było więc podstaw prawnych do nadania takiej osobie indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Skarżący wskazał, że Organ odwoławczy oraz wierzyciel nie rozpatrzyli zarzutów zgłoszonych w myśl art. 34 i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 6 Kpa, naruszając przez to zasadę praworządności i art. 7 Kpa, rażąco naruszając zasadę prawdy obiektywnej, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne zastosowanie, a także przytaczanie przepisów prawnych.

Zdaniem Strony, organy administracji publicznej, a głównie Organ odwoławczy, nie wyjaśniły dokładnie zarzutów podnoszonych w zażaleniach, czym naruszyły przepisy procedury procesowej i materialnoprawnej, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r, poz. 1302 ze zm., dalej "Ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący sformułował kilka zarzut do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Należy odnieść się do każdego z nich:

1) W aktach sprawy (k. 38) znajduje się wniosek Skarżącego o rejestrację odbiornika radiowego i telewizyjnego. Adresem posiadania odbiorników była ul. [...] w W. Wniosek nosi datę 24 stycznia 2002 r. Z kolei sam Skarżący przyznał, że dokonał wyrejestrowania odbiorników z tego adresu dopiero w listopadzie 2018 r.

Jak stanowi art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek uiszczania opłaty powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Przyjmuje się ponadto, że zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie. Obowiązek taki trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (vide np. wyroki NSA o sygn. I GSK 928/18, II FSK 2731/17, a także inne, licznie przywołane tam orzeczenia tego Sądu).

Obowiązek powiadomienia o nadaniu abonentowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie był równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia pisma stronie, albowiem ustawodawca nie uzależnił skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego od doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłanie zawiadomienia miało wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana była z urzędu (vide wskazany wyrok NSA o sygn. II FSK 2731/17). Zresztą w sprawie niniejszej – jak wyżej Sąd odnotował – fakt zarejestrowania odbiorników w roku 2002 jest bezsporny, tak samo, jak fakt ich wyrejestrowania dopiero w listopadzie roku 2018. Indywidualny numer identyfikacyjny nie ma funkcji kreującej lub aktualizującej obowiązek wnoszenia opłat. Sądowi nie jest znana powołana w skardze "uchwała" NSA o sygn. II FSK 1350/55 (tak uchwała nie istnieje), która miałaby świadczyć o konstytutywnym charakterze zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. O ile natomiast Skarżącemu chodziło o uchwałę NSA wskazaną w załączonym do skargi piśmie do K. z 11 lutego 2019 r., tj. uchwałę o sygn. FPS 10/00, to należy odnotować, że uchwała ta dotyczy konkretnego przepisu konkretnej ustawy (art. 83 ust. 1 Prawa celnego z 1989 r.). Uchwała te nie ma żadnego zastosowania do kwestii doręczenia zawiadomienia o nadaniu abonentowi numeru identyfikacyjnego.

Obowiązek ponoszenia opłat powstaje z mocy prawa – w związku z zarejestrowaniem odbiornika, a trwa – jak wyżej wskazano – do czasu jego wyrejestrowania. Wbrew stanowisku Skarżącego, obowiązek ponoszenia opłat nie ustał wskutek pisma z 24 maja 2018 r., skierowanego do P. S.A., lecz dopiero wskutek formalnego wyrejestrowania, dokonanego w listopadzie 2018 r.

W samej ustawie o opłatach abonamentowych nie stanowi się wprost, czy i kiedy opłaty podlegają przedawnieniu. Wskazuje się w orzecznictwie sądowym (np. I SA/Gd 605/18), że do opłat zastosowanie znajduje art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd zauważa jednak, że w tym przepisie Ordynacji Prawodawca stanowi o opłatach "ustalanych" lub "określanych", podczas gdy opłata abonamentowa wymagana jest z mocy prawa, bez żadnej decyzji administracyjnej ustalającej lub określającej. Przyjmując jednak, że brak przedawnienia opłaty naruszałby konstytucyjny wymóg proporcjonalności regulacji prawnej (art. 2 Konstytucji), czyli skłaniając się do korzystnej dla abonentów interpretacji art. 2 § 2 Op, Sąd zauważa, że wobec Skarżącego dochodzono opłat za okres od 2013 r. O ile termin przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, przyjąć na 5 lat od końca roku, w którym przypada termin płatności, to wystawienie tytułu wykonawczego w roku 2018 i egzekwowanie wówczas opłat za rok 2013 nie było spóźnione – opłaty za rok 2013 przedawniłyby się dopiero z końcem roku 2018. Tym bardziej nie była spóźniona egzekucja opłat za kolejne lata. Zarzut przedawnienia opłat za rok 2013 był więc chybiony.

Powyższe, niesporne okoliczności, stanowią uzasadnienie uznania za niezasadne zarzutów Skarżącego dotyczących nieistnienia obowiązku (istniał on z mocy prawa), przedawnienia (ewentualne przedawnienie nastąpiłoby dopiero z końcem 2018 r.), określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia (opłaty są należne ex lege – bez potrzeby wydawania decyzji), a nadto niedopuszczalności egzekucji (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych wprost pozwala na egzekucję zaległych opłat w trybie administracyjnym).

W kwestii zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej wypada odnotować, że Skarżący w piśmie z 10 grudnia 2018 r. poczynił jednozdaniową wzmiankę na temat tego zarzutu bezpośrednio po sformułowaniu zarzutu przedawnienia. Nie wiadomo więc, w jakich okolicznościach faktycznych lub prawnych Skarżący upatruje zarzucanego błędu. Sąd podziela stanowisko Organów, że w sprawie nie zachodzi żadna z opcji takiego błędu – jak wyżej wskazano to właśnie Skarżący dokonał rejestracji odbiorników, to Skarżący dokonał ich wyrejestrowania, toteż właśnie Skarżący miał status zobowiązanego w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy egzekucyjnej.

W kwestii zarzutu braku doręczenia upomnienia wskazać należy, że z akt jasno wynika fakt doręczenia upomnienia. Doręczono je w dniu 18 maja 2018 r., o godz. 18.50, 27s. (k. 38v akt sprawy). W skardze Skarżący nie zakwestionował zresztą tego faktu.

Na ostateczne postanowienie wierzyciela nie przysługuje odrębna skarga do sądu administracyjnego, gdyż wyklucza ją art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa. Nie oznacza to, iż takie postanowienie pozostaje poza kontrolą tego sądu. Kontrola taka odbywa się bowiem w ramach art. 135 Ppsa, w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. W niniejszym postępowaniu Sąd dokonał takiej kontroli i uznał, że postanowienia D. S.A. są zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 Ppsa.