Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia NSA - Halina Kremis Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant - Ewa Dworzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. spraw ze skargi M. Ł. i A. M. oraz ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. J. we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oddala skargi.

W wyniku rozpoznania wniosku inwestora B. Sp. z o.o. z dnia [...] r., Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z zagospodarowaniem terenu i budową zjazdu przy ul. [...], oznaczenie geodezyjne działek nr 30/2 i 30/3 AM-5 obręb [...] (z wyłączeniem przyłączy). W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że projekt budowlany inwestycji spełnia ustalenia decyzji warunków zabudowy [...] z dnia [...] r. Natomiast projekt zagospodarowania terenu dla tej inwestycji został opracowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto inwestor uzyskał dla inwestycji zapewnienie dostawy wody i odbioru ścieków, warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, warunki techniczne do sieci ciepłowniczej, decyzję ZDIUM [...] z dnia [...] r. zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi publicznej gminnej ulicy [...]na działki nr 30/2, 30/3 oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. zezwalającą na przesadzenie za naliczeniem opłaty gwarancyjnej krzewów kolidujących z inwestycją. Projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby z uprawnieniami budowlanymi i aktualną przynależnością do stosownych izb zawodowych.

W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez S. N., W. N., A. M. oraz Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] we W., Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że decyzja z dnia [...] r. (nr [...]) Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przedmiotową budowę. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r.(nr [...]) uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Kolejna decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Prezydent W. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na realizację wnioskowanej inwestycji. Również i tą decyzję zaskarżono do Wojewody D., który decyzja z dnia [...] r. (nr [...]) uchylił decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania S. N., W. N., A. M., W. P. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]we W., Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi A. M. i Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] od powyższej decyzji, wyrokiem z dnia 20 października 2011 r.(sygn. akt II SA/Wr 231/11) uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy powołały się na przepisy § 3 pkt 15 i 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( w brzmieniu z daty wydania decyzji), które nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie ze względu na datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu w sprawie mają zastosowanie przepisy omawianego aktu wykonawczego w brzmieniu istniejącym do dnia 7 lipca 2009 r. i do takiej ich treści organy orzekające powinny były odnosić swoją ocenę co do możliwości uwzględnienia wniosku o pozwolenie na budowę w warunkach określonych przepisami art. 32 i art. 35 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto Sąd podniósł, że organy orzekające uchybiły obowiązkowi wyczerpującego zbadania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych poprzez nie odniesienie się do zgłoszonego wniosku dowodowego przeprowadzenia oględzin działki nr 30/3 w związku z kwestionowaną szerokością tej działki.

Przystępując do ponownego rozpoznania sprawy Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia dowodów pozwalających ustalić szerokość dz. nr 30/3 w zakreślonym terminie. W dniu 11 września 2012 r. pełnomocnik inwestora przedłożył obmiar geodezyjny działki nr 30/3.

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent W. zawiesił prowadzone postępowanie, a następnie postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie.

Pismami z dnia 10 i 23 kwietnia 2013 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o pouczył o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Pismami, które wpłynęły do kancelarii Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. w dniach 8, 16 i 17 maja 2013 r. A. M. oraz M. Ł. wnieśli o wyznaczenie nowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce B. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z garażem podziemnym, z zagospodarowaniem terenu i budową zjazdu przy ul. [...])dz. nr 30/2 i 30/3 AM-5, obręb [...]).

Od tej decyzji odwołanie wnieśli S. N., W. N., A. M. oraz Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...]. W odwołaniach zarzucili nierówne traktowanie obywateli przez Prezydenta W. w innych postępowaniach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy; nie powiadomienie zarządcy nieruchomości przy ul. [...] o toczącym się postępowaniu; niewłaściwe doręczanie pism; wydanie decyzji dla podmiotu, który nie istnieje (B. sp. z o.o.); faktyczną szerokość dz. nr 30/3, która z uwagi na przebudowę ogrodzenia i elementy konstrukcyjne bramy wjazdowej wyniesie mniej niż 4,5 m; nie określenie w decyzji sposobu zabezpieczenia sąsiednich budowli przed osunięciem gruntu; brak przeprowadzenia ekspertyz budowlanych i inwentaryzacji stanu budynków sąsiednich w celu określenia zagrożenia powodowanego przez głębokie wykopy; nieprawidłowe wyznaczenie przez organ I instancji terminów na zapoznanie się z aktami sprawy; naruszenie art. 8 kpa; zmianę układu komunikacyjnego ul. [...]; niezgodną z decyzją o warunkach zabudowy wysokość budynku, powierzchnię zabudowy i terenu biologicznie czynnego; zaprojektowanie spadków terenu w kierunku działek sąsiednich; naruszenie art. 38, art. 64 i art. 68 Konstytucji RP i art. 143 K.c. w zakresie dotyczącym ochrony prawa własności, zdrowia i życia ludzkiego.

W związku z prowadzeniem dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i amtariałów w sprawie na etapie postępowania odwoławczego , Wojewoda D. zawiadomieniem z dnia 22 października 2013 r. poinformował strony postępowania o jego zakończeniu i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, a także o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Wojewoda D. zaznaczył, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 231/11) wiąże m.in. strony , organ i sąd, który go wydał. Powyższe oznacza, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent W. był zobligowany uwzględnić zalecenia Sądu w zakresie uchybień stwierdzonych oraz omówionych w wyroku.

Organ odwoławczy stwierdził, że dla przedmiotowej inwestycji ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. ustalił warunki zabudowy. W toku postępowania odwoławczego, w dniu 18 lipca 2013 r. weszła w życie uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie [...], zwanej dalej mpzp (Dz.Urz. Woj. Doln., poz. [...]), której ustalenia obowiązują m.in. na działkach nr 30/2 i 30/3.

W związku z tym, od chwili wejścia w życie mpzp, akt ten stał się jedynym wyznacznikiem spełnienia przez przedmiotową inwestycję warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. W mpzp przedmiotowa inwestycja położona jest w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 4MW/8, o przeznaczeniu – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (§ 22 ust. 1 pkt 1), dojazd do terenu – od ulicy [...]oznaczonej symbolem 2KDD/14 (§ 32 i § 15 ust. 1 ), liczba miejsc postojowych i ich usytuowanie( wobec 13 mieszkań zaplanowano 21 miejsc postojowych, w tym jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej, na terenie działki nr 30/2 (§15 ust. 2 pkt 1 lit.b oraz pkt 3), powierzchnia działki budowlanej (1273m² wobec określonej w § 6 pkt 10 mpzp pow. minimalnej wynoszącej 1200m²)., wysokość budynku ( nie przekracza 19 m, tj. zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 7),kąt nachylenia połaci dachowej (2%- zgodne z § 6 pkt 8), wartość wskaźnika intensywności zabudowy (0,345 – zgodne z § 22 ust. 2 pkt 10), liczba kondygnacji nadziemnych (trzy kondygnacje nadziemne – zgodne z § 22 ust. 2 pkt 11), udział powierzchni obszaru zabudowanego "III" w pow. działki budowlanej (34,5% - zgodne z § 22 ust. 2 pkt 17), powierzchnia terenu biologicznie czynnego (40,85% pow. działki nr 30/2 – zgodne z § 22 ust. 2 pkt 18), urządzenia zieleni na pow. niezabudowanych i nieutwardzonych ( zgodne z § 7 pkt 1) – zostały w przedmiotowym projekcie zachowane.

Przedłożony projekt zagospodarowania terenu (sporządzony na aktualnej mapie dla celów projektowych w por. z mapą, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, przyjętą do zasobu w dniu 16 października 2013 r.) jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zaprojektowany budynek usytuowany będzie od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi w odległości nie mniejszej niż 4 m – w przypadku ścian z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m – w przypadku ścian bez otworów okiennych lub drzwiowych, a więc zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 lipca 2009 r., ze względu na datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę.

Ponadto, według § 12 ust. 6 powołanego wyżej rozporządzenia odległości, o których mowa m.in. w ust. 1, nie odnoszą się do podziemnych części budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu terenu. Jednokondygnacyjny garaż podziemny, który wychodzi poza obrys projektowanego budynku, znajduje się poniżej poziomu otaczającego terenu, przez który - zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 15 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 lipca 2009 r.) - należy rozumieć poziom projektowanego lub urządzonego terenu przed wejściem głównym do budynku niebędącym wejściem wyłącznie do pomieszczeń gospodarczych lub pomieszczeń technicznych. Natomiast, zgodnie z § 3 pkt 18 powołanego rozporządzenia, przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację, której więcej niż połowa wysokości w świetle, ze wszystkich stron budynku, znajduję się poniżej poziomu przylegającego do niego, projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną pod nią kondygnacją.

Z przekroju projektowanego budynku jasno wynika, że kondygnacja podziemna projektowanego budynku spełnia wymagania zawarte w wyżej przytoczonych przepisach, co oznacza, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdzie § 12 ust. 6 powołanego rozporządzenia.

Z projektowanego zagospodarowania terenu (rys.PB/1/1) wynika, że projektowany budynek wielorodzinny zlokalizowany zostanie na działce nr 30/2. Obsługa komunikacyjna tej działki odbywać się będzie poprzez działkę drogową nr 30/3, której szerokość określona została na 4,51 m przy granicy z dz. nr 28/1 i na 4,52 m przy granicy z dz. nr 30/2 (tak wynika z obmiaru geodezyjnego załączonego do akt sprawy), z czego szerokość jezdni ma wynosić 3 m , zaś dojście w postaci chodnika 1,5 m, co jest zgodne z §14 ust. 1 i ust. 3 ww. rozporządzenia.

Projektując dojście i dojazd do działki budowlanych projektant dokonał analizy układu komunikacyjnego stworzonego na potrzeby projektowanej inwestycji pod kątem jej przeznaczenia, sposobu użytkowania i wymagań ochrony przeciwpożarowej. Działka nr 30/3 umożliwiać będzie mieszkańcom nowoprojektowanego budynku wielorodzinnego dostęp do istniejącej drogi publicznej (drogi gminnej – ul. [...]). Biorąc pod uwagę ilość mieszkań i liczbę miejsc parkingowych, natężenie ruchu związane z obsługą komunikacyjną projektowanego budynku należy uznać za niewielkie, a stosunkowo krotki, prosty i oświetlony odcinek dojazdu do działki nr 30/2, umożliwia dobrą widoczność i bezpieczną rotację kierowców. Przedmiotowy dojazd służyć będzie wyłącznie mieszkańcom projektowanego budynku. Dodatkowo, przed wjazdem na działkę nr 30/3, a także przy wyjeździe z garażu podziemnego projektant przewidział sygnalizację świetlną, w celu regulacji kierunków ruchu, a na etapie wykonawstwa planuje się aby bramy garażowa i wjazdowa na działkę, zasilane elektrycznie, zostały zaprojektowane w taki sposób aby nie pozwalały na jednoczesne wjeżdżanie na działkę i wyjeżdżanie z garażu podziemnego.

Analiza akt sprawy wskazuje, że działka nr 30/3 będzie w sposób prawidłowy spełnia swoją rolę dojścia i dojazdu do działki nr 30/2, zapewniając mieszkańcom projektowanego budynku dostęp do drogi publicznej. Przyjęte rozwiązania zostały pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do zabezpieczeń ppoż. oraz Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W.. Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, organ odwoławczy wskazał, że na powyższe rozwiązanie nie ma wpływu późniejsze faktyczne wykonanie przez inwestora przedmiotowej drogi dojazdowej.

Odnosząc się do zarzutu niewykonania ekspertyzy budowlanej i inwentaryzacji stanu budynków sąsiednich, organ stwierdził, że ze względu na brak w bezpośrednim sąsiedztwie budynków, ekspertyza taka nie jest wymagana.

Niezależnie od powyższego, w przedłożonym projekcie budowlanym zawarty został opis zabezpieczenia projektowanego wykopu pod jednokondygnacyjny garaż podziemny, ponadto do projektu dołączono dokumentację geotechniczną, a opis techniczny, wchodzący w skład projektu architektoniczno-budowlanego określa m.in. dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Prezydent W. w zaskarżonej decyzji (pkt 1 odnośnik czwarty) określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych.

W ocenie Wojewody D. planowane zamierzenie jest zgodne także z wymaganiami ochrony środowiska, a projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, posiada informację do planu BIOZ oraz oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody i ciepła, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, cieplnej i elektroenergetycznej, a także posiada pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych. W projekcie budowlanym znajdują się również oświadczenia projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a także potwierdzone kopie uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych. Inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi zamierzeniem inwestycyjnym na cele budowlane.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, w ocenie organu II instancji nie doszło do naruszenia przepisów art. 40 § 2. art. 42 § 1, art. 43 i art. 44 k.p.a. o doręczeniach. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru pism, były one doręczane do rąk własnych adresatów, a w przypadku nieobecności adresatów pisma doręczano dorosłym domownikom, sąsiadom lub pełnomocnikom. O doręczaniu pisma sąsiadom lub o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, zawiadamiano adresatów poprzez umieszczenie stosownych zawiadomień w ich pocztowych skrzynkach oddawczych. W toku postępowania Prezydent W. doręczał pisma przez Pocztę Polską, Impost sp. z o.o. lub osobę upoważnioną, co oznacza, że nie naruszył przepisu art. 39 k.p.a.

W przypadku strony postępowania, jaką jest Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], organ I instancji doręczał pisma wszystkim czterem członkom Zarządu Wspólnoty, w związku z czym Wspólnota miała zapewnioną mozliwość udziału w prowadzonym postępowaniu.

Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z kolei mając na uwadze przepis art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Przytoczone zasady ogólne postępowania mają obligować organ do stworzenia stronie prawnych możliwości skutecznego podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów.

Pismami z dnia 10 i 23 kwietnia 2013 r. Prezydent W. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (odpowiednio w terminie do 19 kwietnia i 2 maja 2013 r.). Mając jednakże na uwadze, że organ I instancji wydał decyzję w dniu 23 maja 2013 r. , a więc po ostatnim doręczeniu pisma w dniu 23 kwietnia 2013 r., a także fakt bieżącego informowania stron postępowania o każej czynności procesowej oraz prowadzenie postępowania uzupełniającego na etapie postępowania odwoławczego, Wojewoda D. zawiadomieniem z dnia 22 października 2013r. poinformował strony o zakończeniu postępowania, możliwości zapoznania się z zebranym materiałem i możliwości wypowiedzenia się w tej sprawie w terminie 14 od dnia doręczenia zawiadomienia. W wyznaczonym terminie żadna ze stron postępowania, mimo skutecznego zawiadomienia, nie skorzystała ze swojego uprawnienia.

Nie jest słuszny, według organu odwoławczego zarzut jakoby decyzja została wydana dla podmiotu, który nie istnieje, ponieważ Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] r,. (nr [...]) sprostował oczywistą omyłkę pisarską w przestawieniu liter w nazwie inwestora.

W końcowej części uzasadnienia organ II instancji stwierdził, że inwestycja nie będzie realizowana na działkach o numerach 29, 30/1, 31, 33, 34 i 35. w związku z czym nie naruszy ona prawa własności podmiotów odwołujących się i władających tymi nieruchomościami. Przedmiotowe zamierzenie budowlane, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, nie naruszy występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym dostępu do drogi publicznej. Także odwodnienie z tarasów i terenu zaprojektowano tak, że wody opadowe nie będą zalewały działek sąsiednich, ponieważ woda jest zbierana na działce inwestora (wody opadowe z terenu inwestycji są ściągane poprzez zaprojektowaną kanalizację deszczową i system wpustów oraz drenaż wokół budynków).

Także w ocenie organu odwoławczego nie było podstaw do przeprowadzenia oględzin terenu zainwestowania oraz do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Taki obowiązek nie wynika z prawa budowlanego a zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia jej stanu faktycznego.

Na powyższą decyzję Wojewody D. wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli M. Ł., S. i W. N., W. P., L. C. i działający w imieniu A. M. jej pełnomocnik M. M.. Postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargi S. N., W. N., W. P. i L.C..

Oddzielną skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła również Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...].

Skarżący M.Ł. i A. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W motywach uzasadnienia skargi wskazali, że jedną z ważniejszych regulacji dla terenu oznaczonego - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie [...] (uchwała Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r., ogłoszona w Dz.Urz. Woj. Doln., poz. [...]) -symbolem 4MW/8 jest linia zabudowy, określająca tą część terenu, na której wyłącznie można usytuować budynek. W obowiązującym planie, na tym terenie nieprzekraczalną linię zabudowy obwiedzione są tylko budynki istniejące. Zatem na pozostałej części terenu 4MW/8, według skarżących, nie dopuszczono nowych budynków, co oznacza, że na działce obowiązuje zakaz zabudowy. Niepotrzebnie zatem powołano się w decyzji na wskaźniki związane z zabudową, gdyż dotyczą one inwestycji nowych, których na tym obszarze być nie może. Linie zabudowy wyznaczają na danym terenie, określonym liniami rozgraniczającymi, pole gdzie można wprowadzać jakąkolwiek zabudowę.

Jedną z ważniejszych reguł i zasad powyższego m.p.z.p. było, zdaniem skarżących, ustalenie linii zabudowy, uwzględniających z niewielkim otaczającym kołnierzem jedynie budynki istniejące i nowe obiekty, ale nigdy w drugiej linii zabudowy. Osiedle [...] nie jest terenem inwestycyjnym, a plan miał za zadanie ochronić i przywrócić wartości kulturowe dzielnicy.

Skarżący uważają ponadto, że decyzja ZDIUM nr [...] z dnia [...] r. w dniu wydania decyzji przez Prezydenta W. z dnia [...] r. była nieważna. Ponadto została wydana w okresie, kiedy ul. [...] na odcinku od Al. [...] do ul. [...] była ulicą dwukierunkową. W chwili obecnej ul. [...] na tym odcinku jest ulicą jednokierunkową.

W skardze Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] zawarte zostały podobne zarzuty jak w skardze M. Ł. i A. M.. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła także o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W obu odpowiedziach na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie zamieszczając podobną argumentację na poparcie swoich racji. Podstawowym zarzutem obu skarg jest niezgodność decyzji Wojewody D. z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Teren podlegający zainwestowaniu (dz. nr 30/2 i 30/3) położony jest w jednostce strukturalnej 4MW/8. Integralną częścią planu jest rysunek planu, a oznaczone na tym rysunku nieprzekraczalne linie zabudowy są obowiązującymi ustaleniami m.p.z.p.

Uchwałodawca na rysunku planu przewidział nieprzekraczalne linie zabudowy na wszystkich terenach (za wyjątkiem ulic, placów i skwerów) oraz niemal na wszystkich działkach. Nieprzekraczalną linią zabudowy obrysowano, co do zasady, istniejącą zabudowę, choć analizowane linie przewidziano także na częściach działek, które nie są zabudowane. Na niezabudowanej działce nr 30/2 uchwałodawca nie przewidział jednak nieprzekraczalnej linii zabudowy. W tej sytuacji nie można przyjąć, jak twierdzą skarżący, że na działce 30/2 istnieje zakaz zabudowy.

Jedną z podstawowych zasad prawa budowlanego jest zasada swobody wolności budowlanej (art. 4 Pb). Zgodnie z przepisem art. 4 Prawa budowlanego istotą zasady wolności budowlanej jest przyznanie każdemu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane , prawa zabudowy nieruchomości gruntowej, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Źródłem wolności budowlanej jest konstytucyjna zasada ochrony prawa własności. Prawo to może jednakże podlegać ograniczeniom ustawowym. Oprócz ochrony konstytucyjnej, prawo własności podlega ochronie w ujęciu cywilistycznym (art. 144 k.c.). Oznacza to, że właściciel może robić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego co jest zakazane. Mimo, że zasada wolności budowlanej wywodzona z istoty cywilnoprawnej konstrukcji prawa własności (korzystania z rzeczy), to bez wątpienia zasada wolności budowlanej (podobnie jak samo prawo własności) kształtowana jest przede wszystkim przez normy szczegółowe, w dużej mierze o charakterze publicznoprawnym. Normy administracyjnoprawne wyznaczają bowiem granice wolności budowlanej, a więc stanowią przykład reglamentacji administracyjnej. Organ odwoławczy przywołał w tym zakresie szerokie orzecznictwo TK, sądów administracyjnych i piśmiennictwa.

W konsekwencji Wojewoda D. uznał, że po wnikliwej analizie całości regulacji m.p.z.p. nie może stwierdzić, by obowiązujący m.p.z.p. w jasny i nie budzący wątpliwości sposób zakazywał zabudowy działki nr 30/2.

Po pierwsze, nieprzekraczalna linia zabudowy, w świetle definicji zawartej w § 2 pkt 2 m.p.z.p., nie jest linią bezwzględną – uchwałodawcza dopuścił od niej odstępstwa.

Po drugie, dla terenu 4MW/8 ustalono jego przeznaczenie, m.in. zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, z tym, że budynek mieszkalny wielorodzinny dopuszcza się na tym terenie na działce budowlanej o pow. nie mniejszej niż 1100m² (§ 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 21). Na terenie 4MW/8 zlokalizowane są cztery działki o następujących numerach ewidencyjnych: 29 (o pow. 2957 m²), 30/1 (o pow. 1124m²), 30/2 (o pow. 1273m²) i 30/3 (o pow. 169m²). W świetle powyższych ustaleń na działce nr 30/2 może zostać zlokalizowany budynek mieszkalny wielorodzinny.

Po trzecie, mimo że uchwałodawcza przewidział liczne wydzielenia wewnętrzne, w tym na działce nr 29 dokonał wydzielenia wewnętrznego "A", to na działce nr 30/2 wydzielenia wewnętrznego wskazującego na zakaz zabudowy tej nieruchomości nie zaznaczono.

Wreszcie uchwałodawcza nie skorzystał z możliwości jasnego wskazania w treści m.p.z.p., że na działce nr 30/2 obowiązuje zakaz zabudowy lub, że na tej działce nie dopuszcza się jakiejkolwiek zabudowy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Wojewoda zauważył, że tylko inwestor przedłożył obmiar geodezyjny dz. nr 30.3, sporządzony przez uprawnionego geodetę. W treści decyzji wyjaśnił także, że ze względu na brak w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji innych budynków nie jest wymagana ekspertyza budowlana i inwentaryzacja stanu budynków istniejących na działkach sąsiednich. Ponadto w dniu wydania zaskarżonej decyzji inwestor legitymował się aktualna decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia 2 czerwca 2009 r. nr 156/09 , którą zezwolono na lokalizację zjazdu z drogi publicznej gminnej – ul. [...]na działki nr 30/2 i 30/3. (też pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z dnia [...] r., znak: [...]).

W odpowiedzi na skargi uczestnik postępowania – B. Spółka z o.o. wniósł o ich oddalenie. Uczestnik postępowania, będący jednocześnie inwestorem nie zgodził się z rozumowaniem skarżących zarzucających niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. Przywołał stosowne przepisy obowiązującego aktu prawa miejscowego i stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu i spełnia wszelkie parametry dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz może zostać zabudowana w sposób zamierzony przez inwestora.

Ponadto, w ocenie uczestnika postępowania gdyby lokalny normodawca chciał wprowadzić zakaz zabudowy musiałby to uczynić wprost, ponieważ przepis art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obliguje ten organ do ustalenia szczegółowych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy. Kwestia ta stanowi obowiązkowy element planu miejscowego. Zakazu takiego nie można absolutnie domniemywać. Lokalny prawodawca w § 6 pkt 13 m.p.z.p. wprowadził na całym obszarze zakaz wszelkich obiektów o wysokościach przewyższających powierzchnie ograniczające wysokości zabudowy wokół lotniska [...], pomniejszone o co najmniej 10m. Uczynił to zatem wprost i w sposób jednoznaczny, czego jednakże nie uczynił wobec terenu 4MW/8.

Odnośnie pozostałych zarzutów dotyczących szerokości działki nr 30/3, niewykonania ekspertyzy i inwentaryzacji budynku na działce nr 30/1 oraz braku ważności decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, uczestnik postępowania podzielił argumentację Wojewody D..

Na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. Sąd zarządził połączenie sprawy o sygn. akt II SA/Wr 107/14 oraz sprawy o sygn. akt II SA/Wr 108/14 i postanowił prowadzić połączone sprawy pod sygnaturą II SA/Wr 107/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nakłada to na sąd obowiązek oceny zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami postępowania administracyjnego, a w razie stwierdzenia naruszenia przepisów, dokonania oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Ustalenia te sąd przeprowadza wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu i w ich toku nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a.").

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu organy orzekające w rozpoznawanej sprawie w postępowaniu instancyjnym nie naruszyły prawa, ani nie uchybiły ustawowym obowiązkom, a podjęte orzeczenie jest rezultatem dokonanej w prawidłowy sposób subsumpcji. Organy administracyjne zastosowały się przy tym w całości do zaleceń i wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 231/11), bowiem zastosowały przepisy właściwe do wydania rozstrzygnięcia i odniosły się do wniosków skarżących a dotyczących - w ich przekonaniu - potrzeby sporządzenia ekspertyzy budynku sąsiedniego i przeprowadzenia oględzin działki nr 30/3 (drogi dojazdowej do działki nr 30/2.).

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Natomiast w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym, czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko co do zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II).

Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji – kierując się dyspozycją zawartą we wskazanym powyżej przepisie, uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i wydania negatywnego orzeczenia.

Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja zawiera przekonywujące uzasadnienie, że projektowana inwestycja pozostanie w zgodzie z wymogami ustawy Prawo budowlane, w tym również przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest zgodny – co w szczegółowy i wyczerpujący sposób wyjaśnił Wojewoda D. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – z uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...], z dnia [...]r. (Dz. U. Woj. Doln., poz. [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie [...]. Zgodnie z § 22 ust. 1 tej uchwały i załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część uchwały, działki objęte zamierzeniem inwestorskim znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 4MW/8 i przeznaczone zostały pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Teren ten składa się z czterech działek geodezyjnych, w tym dwóch już zabudowanych budynkami mieszkalnymi a pozostałe dwie działki należące do inwestora objęte są planowaną inwestycją. Na działkach zabudowanych, które nie należą do inwestora, znajdują się dwa budynki mieszkalne, w tym jeden wielorodzinny ( jeden objęty gminną ewidencją zabytków a drugi jest wpisany do rejestru zabytków). Do gminnej ewidencji zabytków wpisany jest także obszar działki, na której położony jest budynek wpisany do rejestru zabytków, a dodatkowo na tym obszarze zaznaczono w planie wydzielenie wewnętrzne "A". Na tych działkach po obrysie każdego budynku zaznaczona jest nieprzekraczalna linia zabudowy. Podkreślenia wymaga, że teren niezabudowany objęty inwestycją (działki 30/2 i 30/3) nie jest objęty ani gminną ewidencją zabytków ani też nie jest wpisany do rejestru zabytków, na tych działkach nie ma też wydzielenia wewnętrznego (symbol "A").

W ocenie Sądu – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – nie zasługuje na akceptację formułowany przez skarżących w środkach zaskarżenia zarzut niezgodności projektu budowlanego z powyższą uchwałą. Sąd podziela w całej rozciągłości przedstawioną przez organ odwoławczy ocenę o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. Dla terenu objętego inwestycją w żadnym miejscu m.p.z.p. nie ma zapisu o zakazie zabudowy. Brak jest na przedmiotowym terenie ,tj. dz. 30/2 i dz. 30/3, tak jak to jest zaznaczone na działach sąsiednich, określenia obowiązującej linii zabudowy, czy też nieprzekraczalnej linii zabudowy. Skoro na spornym terenie nie obowiązuje zakaz zabudowy i nie określono linii zabudowy (obowiązującej i nieprzekraczalnej), oznacza, że planowana zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna jest jak najbardziej zgodna z planem miejscowym.

Wymaga zatem zauważenia, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 4MW/8 obowiązują takie ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu jakie prawidłowo ustalił i szeroko podał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda D.. Skoro Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielił w całości argumentację organu II instancji w zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., to w tych warunkach zbędne jest powtarzanie raz jeszcze za organem odwoławczym tych samych wywodów w tym zakresie .

Sąd podziela również przedstawioną przez organ odwoławczy ocenę dotyczącą zgodności przedłożonego przez wnioskodawcę projektu budowlanego z wymogami określonymi w powołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Spełnione zostały również warunki dotyczące odległości projektowanego budynku wielorodzinnego od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi. W tym zakresie inwestycja objęta zamierzeniem budowlanym pozostaje w zgodności z § 12 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( w brzmieniu obowiązującym na dzień składania wniosku o pozwolenie na budowę).

Zdaniem Sądu, spełnione zostały w sprawie wszystkie warunki dotyczące elementów składowych projektu budowlanego oraz sposobu jego opracowania. W szczególności, ponieważ kwestia ta była sporna między stronami, dla spornej inwestycji został sporządzony obmiar geodezyjny działki drogowej nr 30/ 3, przez uprawnionego geodetę, z którego jednoznacznie wynika, że szerokość tej działki spełnia wymogi obowiązujących przepisów. Nie jest także słuszny zarzut dotyczący nieważności decyzji ZDIUM nr [...] z dnia [...] r. o lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. Decyzja ta w chwili podejmowania rozstrzygnięcia przez Prezydenta W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, pozostawała bowiem w obrocie prawnym i wiązała organ architektoniczno-budowlany.

W pełni zgodzić się należy z Wojewodą D., który odnosząc się do podnoszonych przez skarżących zagrożeń związanych z realizacją spornej inwestycji przyjął, że późniejszy sposób realizacji robót budowlanych, nie jest przedmiotem oceny organów administracji architektoniczno-budowlanej.

W świetle powyższych rozważań brak było jakichkolwiek podstaw, aby organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy ocenił samodzielnie cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, wyrażając swój pogląd prawny co do istoty sprawy. Z rozbudowanych motywów rozstrzygnięcia jednoznacznie i w ocenie Sądu wystarczająco wynika, dlaczego organ podjął taką a nie inną decyzję, jednocześnie dlaczego nie uwzględnił prezentowanego przez skarżących stanowiska. Nie są również trafne zarzuty skargi, nawiązujące do nienależytego przeprowadzenia postępowania dowodowego poprzez nie dokonanie zlecenia wnioskowanej przez skarżących ekspertyzy i przeprowadzenia oględzin działki drogowej nr 30/3. Materiał dowodowy zebrany w toku sprawy jest wystarczający do dokonania rozstrzygnięcia, przy czym podkreślić należy, że istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się nie do dokonywania dalszych ustaleń, jak wskazują skarżący, lecz do właściwego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, który w zupełności wystarcza do dokonania ustalenia istotnego dla sprawy stanu faktycznego. W ocenie Sądu dokonane przez organ II instancji ustalenia są prawidłowe, a wywiedzione w oparciu o nie poglądy prawne jak najbardziej trafne. Dokonywanie dodatkowych ustaleń, w tym sporządzenie ekspertyzy i inwentaryzacji budynku wielorodzinnego na działce nr 30/1 ze względu na mogącą powstać – w ocenie skarżącej Wspólnoty - ewentualną szkodę ze względu na przyszły ruch samochodów i maszyn ciężkich w trakcie realizacji inwestycji jest nieuprawnione, gdyż kwestie dotyczące ewentualnych skód w trakcie realizacji inwestycji należą do sfery cywilnoprawnej a nie sfery administracyjnoprawnej. Czym innym jest bowiem etap sporządzenia projektu, jego zatwierdzenia przez właściwy organ oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a zupełnie innym etapem jest faktyczne realizowanie inwestycji. W przypadku naruszeń w trakcie realizacji inwestycji istotnych warunków udzielonego pozwolenia na budowę, organem właściwym do ewentualnej interwencji jest powiatowy inspektor budowlany, zaś w przypadku w szkód wyrządzonych osobom trzecim sąd powszechny.

Mając zatem na uwadze powyższe i uznając skargę z przytoczonych powyżej przyczyn za nieuzasadnioną, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.