Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2017 roku sygn. akt II SA/Sz 908/16 w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia od E. B. kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Rektora Politechniki [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 roku sygn. akt II SA/Sz 908/16 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę E. B. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 200 ust. 1 i 3 w zw. z art. 207 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2012, poz. 572 ze zm., dalej: p.s.w.), § 12 -13 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz. U. z 2007 roku, Nr 1, poz. 3 dalej: rozporządzenie) oraz Regulaminu przyznawania uczestnikom stacjonarnych studiów doktoranckich stypendium doktoranckiego stanowiącego Załącznik do Obwieszczenia Rektora Nr 1/2011 z dnia 21 lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego ze środków Projektu [...].

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła E. B., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 200 p.s.w. w związku z § 12 - 14 rozporządzenia oraz Regulaminu przyznawania uczestnikom stacjonarnych studiów doktoranckich stypendium doktoranckiego stanowiącego Załącznik do Obwieszczenia Rektora Nr 1/2011 z dnia 21 lutego 2011 r. (dalej: regulamin) poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżąca nie realizowała terminowo programu studiów doktoranckich i, że poziom zaangażowania w prace badawcze był niższy, a publikacje naukowe skarżącej nie kwalifikowały jej do punktacji na liście rankingowej przyznawania stypendium doktoranckiego. Ponadto podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skarg pomimo naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § 1, 107 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia, w jakim zakresie dorobek publikacyjny skarżącej i aktywność naukowa oraz dydaktyczna miały wpływ na odmowę przyznania stypendium doktoranckiego; art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rozważenia i pominięcie w uzasadnieniu kwestii wydania rozstrzygnięcia na podstawie fragmentarycznej oceny materiału dowodowego z wyłączeniem dowodów przedstawionych przez stronę oraz art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. wyrażających zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że faktem mającym decydujący wpływ na rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest to, że w aktach sprawy brakuje informacji o jasnych i wymiernych kryteriach, według których powinna być sporządzona lista rankingowa wnioskujących o stypendium, jak też merytorycznej oceny Doktoranckiej Komisji Stypendialnej dotyczącej wniosku skarżącej. W ocenie autora skargi kasacyjnej konieczne dla prawidłowego uzasadnienia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz dokonania prawidłowej jego oceny pod względem merytorycznym i formalnym jest uzupełnienie akt administracyjnych w powyższym zakresie. Podniesiono ponadto, że podana przez organ przesłanka odmowy przyznania stypendium - tj. nieterminowe otwarcie przewodu doktorskiego - została obalona przez skarżącą w toku postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego uchyleniem poprzedniej decyzji Rektora wydanej w przedmiotowej sprawie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił także niezgodność danych o publikacjach E. B. zarówno ze stanem faktycznym, jak i z obowiązującymi w roku 2011/2012 uregulowaniami. W szczególności, wbrew twierdzeniom organu, skarżąca we wniosku o przyznanie stypendium nie wliczyła do punktacji, publikacji jeszcze nieopublikowanych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie jej dorobek naukowy powinien być oceniony na 12,5, a nie na 3 punkty, jak przyjął organ. Ponadto zwrócono uwagę, że nie wyłączono od udziału w sprawie pracownika organu, który brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji. Wskazano także, że Sąd I instancji nie dokonał analizy stanu faktycznego sprawy w zakresie terminowego realizowania przez skarżącą programu studiów i uzyskania średniej w roku akademickim 2011/12 na poziomie 4,80, wykazania się przez nią zaangażowaniem w pracy naukowej i w przygotowaniu pracy doktorskiej - dobra i bardzo dobra ocena opiekuna prawnego naukowego z procesu realizacji rozprawy doktorskiej, a także uzyskania większej ilości punktów za publikacje od większości doktorantów, którym przyznano stypendium.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Politechniki [...] wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, skargę kasacyjną uznając za niezasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

W pierwszej kolejności z uwagi na sporządzenie skargi kasacyjnej w sposób nie do końca zgodny z wymogami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wyjaśnić, że w myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Sądu kasacyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom, niemniej zawarte w skardze kasacyjnej wady i błędy nie dyskwalifikują jej jednak w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie.

Zarzut naruszenia prawa materialnego postawiony w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie mógł być uznany za zasadny z przyczyn formalnych. Po pierwsze zarzucono w nim naruszenie art. 200 bez wskazania nazwy ustawy. Nawet w sytuacji domyślenia się, że art. 200 dotyczy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, to artykuł ten składa się z 5 ustępów, co także uniemożliwia odniesienie do zarzucanego naruszenia. W tej podstawie kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów "Regulaminu dotyczącego określania zasad przyznawania stypendium doktoranckiego", przy czym nie podano jakie konkretnie przepisy tego regulaminu zostały naruszone. Co również uniemożliwia rozpoznanie tego zarzutu. Co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano przepisy regulaminu tj. § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 i 3, ale regulamin przyznawania uczestnikom stacjonarnych studiów doktoranckich stypendium doktoranckiego z dnia 21 lutego 2011 r., mający zastosowanie w sprawie, zawiera jedynie trzy paragrafy. Ponadto w utrwalonym już orzecznictwie sądowoadminitracyjnym przyjmuje się, że zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie podważać ustalonego przez organy i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, na którym oparto zaskarżony wyrok. Tymczasem z treści skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika przepisy prawa materialnego naruszono "poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością). W sytuacji zarzucenia naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie miała też obowiązek wykazania, że naruszenie tychże przepisów nastąpiło przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skoro tego nie zrobiła, to należało uznać, że podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego także z tego powodu nie jest prawidłową podstawą kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a zatem zarzut ten nie mógł być uwzględniony.

W tym miejscu należy dodać, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił, że nie dokonano wyłączenia od udziału w sprawie pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, nie przytaczając jakiegokolwiek przepisu prawa, który został przez to naruszony, co również czyni ten zarzut nieskutecznym.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 k.p.a. jest chybiony, ponieważ znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że Sąd pierwszej instancji zaniechał wyjaśnienia w jakim zakresie kryteria przyjęte przez organy, w tym dorobek publikacyjny skarżącej i jej aktywność dydaktyczna, miały wpływ na odmowę przyznania stypendium doktoranckiego, co zresztą przekonywująco wywiódł i uzasadnił Sąd I instancji. Trzeba podkreślić, że w sprawie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podniesiona w skardze kasacyjnej kwestia terminowości otwarcia przewodu doktorskiego przez skarżącą. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, że okoliczność ta nie była uwzględniona przy odmowie przyznania stypendium, ponieważ kryteria ustalone przez organ nie przewidywały oceny terminowości otwarcia przewodu doktorskiego. Z decyzji tej wynika, że w postępowaniu kwalifikacyjnym przyjęto cztery kryteria: postęp badań własnych, aktywność publikacyjną, aktywność dydaktyczną i organizacyjną, oraz ocenę opiekuna naukowego. Z uwagi na to, iż Regulamin stypendiów nie określał procentowo lub punktowo wagi poszczególnych kryteriów, wskazane wyżej kryteria uwzględniane były przy końcowej ocenie w częściach równych, tj. do ostatecznej oceny przyjmowano % punktacji oceny końcowej (25% w ujęciu procentowym).

Kryteria te organ prawidłowo ocenił na ostatni dzień składania wniosków. Nie budzi wątpliwości w sprawie to, że skarżącą otrzymała od opiekuna naukowego ocenę dobrą. Niezrozumiałe jest stanowisko skarżącej co do oceny jej dyspozycyjności, która została oceniona w ramach kryterium aktywności dydaktycznej i organizacyjnej. W ramach tego kryterium skarżąca otrzymała maksymalną ilość punktów tj. ¼ punktacji. Skarżąca w skardze kasacyjnej kwestionuje też ocenę jej zaangażowania w prace badawcze. Organ zakwalifikował je jako niskie. Postęp badań własnych był oceniany według stopnia zaawansowania nad pracą doktorską. Skarżąca w tym zakresie była na etapie początkowym: brak stanowiska badawczego, dobór oprogramowania, dobór metod badawczych. Pozostałe osoby, które złożyły wnioski wykazały wysoki i średni stopień zaawansowania tj. zrealizowanie badań wstępnych, zadań obliczeniowych, przeprowadziły symulacje opracowanych modeli, dokonały opracowania wyników badań.

Skarżąca kasacyjnie kwestionuje przede wszystkim ocenę jej dorobku publikacyjnego i sposób punktacji za publikacje naukowe. Należy zatem wskazać, że organ przy ocenie aktywności publikacyjnej uwzględniał ogólna liczbę publikacji, przy czym zasadnie kwalifikowane były tylko artykuły opublikowane, przyjęte do druku lub po pozytywnej recenzji. Regulamin przyznawania stypendium nie przewidywał punktacji za rodzaj publikacji, stąd organ mógł przyjąć, że premiowana będzie aktywność publikacyjna i przyznawany będzie 1 punkt za jedną publikację. Oceniając aktywność publikacyjną nie różnicowano publikacji napisanych samodzielnie i publikacji w których doktorant był współautorem. To stanowisko organ trafnie uzasadnił tym, że zarówno publikacje samodzielne jak i współautorskie są równie ważne dla rozwoju doktoranta oraz dla postępów w pracy naukowo-badawczej i nie przesądzają ostatecznie o wartości artykułu. Nawet samodzielnie napisany artykuł nie oznacza pełnego wkładu tylko autora, gdyż dorobek naukowy doktoranta jest wynikiem współpracy twórczej z opiekunem naukowym i innymi pracownikami wydziału lub uczelni. Opiekun naukowy ukierunkowuje temat i zakres artykułu a także sprawuje nadzór nad treścią i formą edycyjną artykułu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tak ustalone kryteria oceny aktywności publikacyjnej nie noszą cech dowolności i mieszczą się w granicach uznania administracyjnego, cechującego decyzje w przedmiocie stypendium doktoranckiego. Przyjęte wyżej kryteria, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, są przejrzyste. Skarżąca podejmując próbę podważenia sposobu ustalania punktacji za publikacje naukowe, zarzuca naruszenie przepisów Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które uregulowały punktację za opublikowanie artykułu. W skardze kasacyjnej nie podaje jednak jakie konkretnie przepisy, jakiego aktu prawnego, miały zastosowanie przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, a które to regulują wskazany przez skarżącą sposób punktacji za publikacje artykułów naukowych i nakazują stosowanie go w sprawach, których przedmiotem jest przyznanie stypendium doktoranckiego. Ten brak uniemożliwia szersze odniesienie się do stanowiska skarżącej.

Skarżąca zarzuca również, że przy ocenie dorobku publikacyjnego nieprawidłowo zaliczono jej tylko trzy artykuły. Jest to zarzut nietrafny. We wniosku skarżąca wskazała 8 artykułów. Jak już podano wyżej oceny jej dorobku publikacyjnego należało dokonać na dzień złożenia wniosku o stypendium. Nie budzi wątpliwości, że cztery podane we wniosku artykuły, wskazane w pozycjach 5, 6, 7 i 8 jako wysłane do czasopisma "Technika Rolnicza, Ogrodnicza i Leśna", nawet do dnia wydania zaskarżonego wyroku nie ukazały się w druku. Natomiast artykuł pt. [...] Nie został zaliczony w punktacji, gdyż na dzień składania wniosku był na etapie "przyjęcia do recenzji", co zgodnie z przyjętymi przez organ kryteriami uniemożliwiało zaliczenie go przy punktacji dorobku publikacyjnego. W konsekwencji należy uznać, że organ prawidłowo ocenił dorobek publikacyjny skarżącej.

Podsumowując powyższą część rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że dokonując ponownej oceny wniosku skarżącej o przyznanie ww. stypendium organ w sposób jasny i czytelny określił jakimi kryteriami kierował się rozpatrując wszystkie wnioski o przyznanie przedmiotowego stypendium doktoranckiego, a także jaka wartość punktowa została przypisana każdemu z nich w odniesieniu do skarżącej, a także innych doktorantów. Dlatego nie można podzielić zarzutów skarżącej dotyczących przyjęcia niesprawiedliwych kryteriów oceny jej dorobku. Sąd ten zasadnie stwierdził też, że zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności i mieści się w granicach uznania administracyjnego, bowiem Rektor Politechniki [...] całościowo zebrał oraz zweryfikował i rozważył posiadany materiał dowodowy, wskazał powody, którymi kierował się rozstrzygając sprawę przyznania stypendium skarżącej i dał im wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją decyzję wskazał kryteria, które były brane pod uwagę przy przyznawaniu stypendium doktoranckiego oraz liczbę punktów (w ujęciu procentowanym) przyznawanych w ramach danego osiągnięcia naukowego i wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił wniosku skarżącej w powyższym zakresie. Zatem uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Nie sposób zgodzić się też ze skarżącą, że organ naruszył art. 10 k.p.a., ponieważ organ jakoby pokazał jej wyłącznie niepełną listę rankingową, zasłaniając się tajemnicą. Z akt sprawy wynika, że w dniu 3 czerwca 2016 r. skarżącej okazano pełną listę rankingową, który to fakt skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem. Lista ta została załączona do akt sprawy, zatem nie jest utajniona jak to twierdzi skarżąca.

W skardze kasacyjnej podniesiony został też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który jest całkowicie chybiony. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli uchybienie to miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy, inaczej mówiąc jeżeli prowadziłoby do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W zdecydowanej większości orzeczeń NSA zauważa się przede wszystkim, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa – wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, LEX nr 177476. Można w nim przy tym znaleźć liczne przykłady wad uzasadnienia, polegające na naruszeniu art. 141 § 4, które mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. I tak w wyroku NSA z 7 marca 2006 r., I OSK 990/05 (LEX nr 198283) stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05, (LEX nr 198355) za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, w oparciu o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji. W szczególności za wadę uzasadnienia orzeczenia, skutkującą uwzględnieniem skargi kasacyjnej, należy uznać nieustosunkowanie się w nim do zarzutów podniesionych w skardze lub w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których trafność zobowiązywałaby sąd do uwzględnienia skargi. Przykładowo, skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, a w uzasadnieniu wyroku nie ma rozważań świadczących o tym, że sąd rozpoznał ten zarzut – por. szerzej wyrok NSA z 18 maja 2011 r., I OSK 1323/10. Uogólniając należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Takich wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie norm prawnych zastosowanych w niniejszej sprawie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. Natomiast na zasadzie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącej na rzecz organu, ponieważ niniejsze postępowanie było w znacznej mierze spowodowane wadliwym postępowaniem organów Politechniki [...] na wcześniejszych etapach sprawy i związaną z tym usprawiedliwioną utratą zaufania skarżącej do kontrolowanych rozstrzygnięć, co należy uznać za przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu tego przepisu.