drukuj    zapisz    Powrót do listy

6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s, Budowlane prawo, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, II OSK 1395/08 - Wyrok NSA z 2009-09-17, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II OSK 1395/08 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2009-09-17 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-09-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Krystyna Borkowska /przewodniczący/
Maria Czapska - Górnikiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Lu 838/07 - Wyrok WSA w Lublinie z 2008-03-28
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 106 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118 art. 66 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Despot- Mładanowicz Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 838/07 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...]września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych uchyla zaskarżony wyrok w pkt 1 i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie

Uzasadnienie

II OSK 1395 / 08

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] września 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Biała Podlaska z dnia [...] czerwca 2009 r., którą to decyzją nakazano wykonanie wskazanych w decyzji robót budowlanych.

W uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 k.p.a. nakazał A. W., E. Z., A. W., współwłaścicielom budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. L. w B. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, poprzez wykonanie robót budowlanych związanych z zamurowaniem otworu okiennego w ścianie północno- zachodniej, istniejącego wiatrołapu budynku mieszkalnego, usytuowanej w odległości 2,58 m od granicy z sąsiednią nieruchomością do dnia 30 września 2007 r.

Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, iż w wyniku wszczętego postępowania administracyjnego dokonano w dniu 20 października 2003 r. oraz w dniu 28 kwietnia 2006 r. oględzin przedmiotowego budynku ustalając, iż na działce nr [...] przy ul. L. w B. w granicy z działką sąsiednią znajduje się budynek mieszkalny wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 1975 r. wydanego przez Urząd Miejski w Białej Podlaskiej A. i P. W. i przyjęty do użytkowania w dniu [...] kwietnia 1978 r. Organ podkreślił, że przy bryle budynku mieszkalnego od strony ogrodowej zrealizowany został łącznie z budynkiem mieszkalnym wiatrołap o wymiarach 2,55 x 3,35 m. W ścianie wiatrołapu zwróconej w stronę granicy działki sąsiedniej znajduje się w odległości 2,57 m od granicy, otwór okienny o wymiarach 56 x 142 cm.

W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że przy wykonaniu robót budowlanych, związanych z budową przedmiotowego budynku inwestor spowodował naruszenie przepisów techniczno - budowlanych, określonych zarządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dziennik Budownictwa Nr 10 poz. 44).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. W., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 66 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, by decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 1975 r. dotyczyła również wykonania okna w ścianie wiatrołapu, gdyż brak jest dokumentacji technicznej omawianego obiektu, będącej załącznikiem do pozwolenia na budowę. Zdaniem organu fakt przyjęcia bez sprzeciwu przez nadzór budowlany obiektu budowlanego, zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę, lecz niezgodnie z przepisami budowlanymi nie legalizuje uchybień. W ocenie organu odwoławczego, nałożenie na współwłaścicieli omawianego obiektu budowlanego nakazu zamurowania otworu okiennego było zasadne na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję A. W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Skarżąca podkreśliła, iż budynek, w którym mieszka zrealizowany został wraz z wiatrołapem w oparciu o pozwolenie na budowę i oddany do użytku zgodnie z przepisami obowiązującymi w 1975 r. i w 1978 r.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, iż skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów Prawa budowlanego. Organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu zaistniały w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny, choć nie został zakwestionowany przez właściwe organy administracji w chwili przekazania przez inwestora informacji o zakończeniu budowy omawianego obiektu budowlanego oraz przyjęciu go do użytkowania, był i jest nadal sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa.

Sąd wskazał, iż otwór okienny został wykonany w ścianie północno- zachodniej ganku (nazywanego przez organy "wiatrołapem"), usytuowanej w odległości 2,58 m od granicy z sąsiednią nieruchomością, co narusza obowiązujące w czasie budowy budynku przepisy zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Do omawianego obiektu budowlanego nie mają zastosowania przepisy zarządzenia dopuszczające zmniejszenie odległości wskazanych w § 20 ust. 2, gdyż okno w ścianie ganku ("wiatrołapu") szklone jest szkłem zwykłym, a przepis § 20 ust. 8 pkt 1 i 2 pozwala na zmniejszenie wskazanych odległości jedynie wówczas, gdy w ścianie jednego budynku zwróconego do sąsiedniego budynku znajdują się wyłącznie płaszczyzny z luksferów lub cegły szklanej o odpowiedniej odporności ogniowej lub szklone szkłem zbrojeniowym, przy zachowaniu dodatkowych wymogów określonych w tym przepisie.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji z prawidłowych ustaleń organu II instancji wynika, że działka nr [...] w okresie budowy omawianego obiektu budowlanego była niezabudowana, a zatem odległość ściany ganku z otworem okiennym od granicy z sąsiednią działką powinna wynosić 4 m. Oznacza to, że usytuowanie otworu okiennego w ścianie ganku położonej w odległości 2,58 m od granicy z działką sąsiednią narusza przepisy ww. zarządzenia, które obowiązywało w dacie budowy tego obiektu. Sąd wskazał też, iż omawiany obiekt budowlany narusza również przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji z powołanych przepisów wynika zatem, iż usytuowanie ściany ganku z otworem okiennym w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią nieruchomością narusza przepisy techniczno - budowlane, a tym samym stanowi o nieodpowiednim stanie technicznym obiektu w rozumieniu przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Prawidłowo więc organy nadzoru budowlanego nakazały współwłaścicielom wskazanego obiektu budowlanego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na zamurowaniu otworu okiennego w ścianie północno - zachodniej ganku.

Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż organy administracji wskazały skarżącej oraz pozostałym współwłaścicielom przedmiotowego obiektu mniej uciążliwy sposób wykonania obowiązku nałożonego na nich decyzjami obu instancji. Organy te pouczyły, bowiem adresatów decyzji, że dopuszczalne jest wypełnienie otworu w ścianie "wiatrołapu" materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery lub cegła szklana, jednak na powierzchni nie większej niż 10% powierzchni ściany.

Sąd stwierdził, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, wbrew twierdzeniom skarżącej, by "wiatrołap" budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] przy ul. L. w B. wykonany został na podstawie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] lutego 1975 r. Naczelnik Miasta Białej Podlaskiej wydał A. i P. W. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego typowego MB-0148/B na działce obecnie oznaczonej nr ewid. [...]przy ul. L. w B. Obiekt ten miał zostać zrealizowany na podstawie projektu budowlanego typowego nr MB-0148/B w wersji po rozbudowie, z uwzględnieniem zmian wskazanych w karcie zmian projektu z dnia 30 stycznia 1975 r. Z akt administracyjnych znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Lu 926/07 wynika, że wskazany wyżej projekt budowlany typowy nr MB-0148/B w wersji po rozbudowie nie przewidywał wykonania obudowanego wejścia do budynku. Z karty zmian projektu z dnia 30 stycznia 1975 r. również nie wynika, by zmiany w omawianym projekcie budowlanym obejmowały dobudowanie ganku z otworami okiennymi przy krótszej ścianie budynku. Nieuzasadniony jest, zatem zarzut skarżącej, iż "wiatrołap" wraz z otworami okiennymi został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę, a tym samym organy nadzoru nie miały podstaw do nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez likwidację otworu okiennego w tym obiekcie budowlanym.

Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. W., zaskarżając wyrok w części oddalającej skargę (pkt I skarżonego wyroku) i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie t.j. zażądania od organu pełnej dokumentacji budowlanej, jaka została przez stronę (skarżącą) złożona w celu uzyskaniu zezwolenia na budowę zmierzającego do wykazania, że w dokumentacji projektowej budynku będącej podstawą do wydania pozwolenia na budowę uwzględniono zmiany dotyczące m. in. wybudowania "ganku" z oknami usytuowanymi tak, jak ma to miejsce obecnie, pomimo tego, że okoliczności, jakie miały być wykazane dowodem, którego przeprowadzenia domagał się pełnomocnik, zmierzały do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a w uwzględnienie tego wniosku nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania;

2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.- zwanej dalej p.u.s.a.) poprzez nienależyte sprawowanie przez Sąd kontroli działalności administracyjnej administracji publicznej (organu I i II instancji) pod względem zgodności z prawem sposobu wydawania decyzji, w szczególności właściwego stosowania przez owe organy norm postępowania administracyjnego odnoszących się do postępowania wyjaśniającego (dowodowego) i jego wyników art. 77 k.p.a., 80 k.p.a. i 86 k.p.a. polegającego na zaaprobowaniu sposobu przeprowadzania dowodów i ich ocenie, a w konsekwencji podzieleniu błędnie ustalonego stanu faktycznego dotyczącego dokumentacji projektowej domu strony (skarżącej).

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części tj. w pkt I tegoż wyroku oddalającego skargę i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w części tj. w pkt I tegoż wyroku i umorzenie postępowania, a także zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów zastępstwa procesowego, sprawowanego z urzędu wg norm przepisanych oraz na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z akt sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie, sygn. II SA/Lu 926/07 na okoliczność nieprawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego przez organy I i II instancji, zaaprobowanego przez Sąd administracyjny i na okoliczność nieprawidłowości w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego, odnoszących się do czasu otrzymania przez skarżącą pozwolenia na budowę, a także wezwania organów I i II instancji do dołączenia pełnej dokumentacji projektowej, będącej załącznikiem do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę domu skarżącej, bądź w braku takiej dokumentacji o wskazanie, co stało się z tą dokumentacją.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w dokumentacji projektowej budynku, będącej podstawą do wydania pozwolenia na budowę uwzględniono zmiany dotyczące m. in. wybudowania ganku z oknami usytuowanymi, tak jak ma to miejsce obecnie. Okoliczności, jakie miały być wykazane dowodem, którego przeprowadzenia domagał się pełnomocnik, to jest ustalenie, czy w dokumentacji projektowej, będącej załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę domu, był ujęty także ganek i zaprojektowane zostało sporne okno, zmierzały do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Fakt niedołączenia przez organy całości tej dokumentacji oraz oddalenia wniosku o jego uzupełnienie pozwolił na błędne przyjęcie, że w dokumentacji projektowej domu nie miały miejsca zmiany w postaci m.in. wybudowania ganku ze spornym oknem. Zdaniem skarżącej Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek dowodowy w istocie uniemożliwił skarżącej wykazanie tego, że wszelkie odstępstwa od ówcześnie obowiązującego prawa zostały zaaprobowane przez stosowne organy już na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem skarżącej powyższe uchybienie powoduje, że Sąd zaaprobował błędnie ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny oraz wnioskowania przeprowadzone na niekorzyść strony na skutek zaniedbań organów, które obciążają stronę konsekwencjami braku staranności przy przechowywaniu dokumentacji. Organy te wbrew treści art. 77 §1 i §3, art. 80 i art. 86 k.p.a., a także wbrew zasadzie wynikającej z art. 7 i art. 8 k.p.a. wysnuły przekonania o braku aprobaty zmian poczynionych w projekcie budynku w fazie udzielenia pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są w pełni usprawiedliwione.

Odnosząc się do kwestii związanej ze stosowaniem w postępowaniu sądowoadministracyjnym art. 106 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed właściwymi organami. Ta zasada wynika z postanowień zawartych w art. 133 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którymi "sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy". W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się, zatem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy właściwe w sprawie organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom.

Tymczasem we wniesionej kasacji skarżąca przeprowadziła wywody zmierzające do wykazania, że to rzeczą Sądu pierwszej instancji było przeprowadzenie postępowania dowodowego i dokonanie właściwych w sprawie ustaleń. Takie stanowisko uznać należy za wadliwe. W warunkach jednak przedmiotowej sprawy za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez pominięcie dowodów zawnioskowanych przez skarżącą, o tyle, iż rzeczą Sądu było dokonanie oceny kompletności zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, a w konsekwencji zasadności ustaleń dokonanych w oparciu o tak zgromadzony materiał.

Ocenę kolejnych zarzutów zawartych we wniesionej skardze kasacyjnej poprzedzić trzeba analizą normy prawnej będącej materialnoprawną podstawą decyzji kontrolowanej skarżonym wyrokiem.

Stosownie do przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, będącego podstawą wydania decyzji kontrolowanej skarżonym wyrokiem, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy dotyczyć będzie z reguły sytuacji zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Wprawdzie do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości niezbędne jest stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu, lecz oznacza to także konieczność wyjaśnienia w postępowaniu tego, w jaki sposób doszło do powstania nieodpowiedniego stanu technicznego, a więc czy wynika on z samowoli budowlanej, czy też został zaaprobowany w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, czy też nastąpiło to w wyniku odstępstw od warunków udzielonego pozwolenia na budowę bądź powstania innych okoliczności. Dopiero od takich niewadliwych ustań zależy prawidłowość zastosowania odpowiedniej normy prawna materialnego, w tym wskazanego wyżej przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Z konstrukcji omawianego przepisu wynika także, iż nie daje on podstaw do nakazania usunięcia stanu niezgodnego z przepisami techniczno - budowlanymi, jeżeli stan ten został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestionowanie stanu zgodności obiektu budowlanego z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno - budowlanych byłoby w takim przypadku naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej.

W sposób nieuprawniony przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż istniejący stan faktyczny nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie dokonując badania samej decyzji. Słusznie tym samym podnosi autor skargi kasacyjnej, że brak dokumentacji projektowej budynku, która została zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 1975 r. przez Urząd Miejski w Bielsku - Białej, uniemożliwia jednoznaczne przesądzenie, czy przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany zgodnie z tymże projektem. Wbrew opinii Sądu pierwszej instancji nie można wyprowadzić wniosku o niezgodności przedmiotowego budynku mieszkalnego z udzielonym pozwoleniem na budowę na podstawie znajdującego się w aktach sprawy projektu typowego, jak również karty zmian tego projektu.

Tym samym rację ma strona skarżąca, iż w zaskarżonym wyroku przyjęto ustalenia dokonane przez organy administracji z naruszeniem przepisów postępowania t.j. art. 77, art. 80 i art. 86 k.p.a., a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji podzielił wadliwie ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny sprawy. Dopiero, bowiem zgromadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia rzeczywistego obrazu stanu faktycznego i ujęcie ich w aktach prawy, pozwoli na skontrolowanie Sądowi pierwszej instancji nie tylko ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, lecz także poprawności dokonanej subsumcji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1279/05, LEX nr 280425).

Przytoczone względy obligowały Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego wyroku, a ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji winien będzie uwzględnić wskazania wyżej przedstawione i poddać analizie kompletność okoliczności pozwalających na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w pkt I-wszym t.j. w części oddalającej skargę A. W. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej A. W. na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 -261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącej powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.



Powered by SoftProdukt