Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Darmoń Sędziowie: SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. oraz W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi.

Wspólnota [....] oraz W. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2020 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa ustalającą, na wniosek Firma A, środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Zespół zabudowy mieszkalno-usługowej z garażami podziemnymi i garażami na parterze z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z wjazdem z działki drogowej nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie".

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 5 listopada 2018 r., [...] ustalił na wniosek Firma A z siedzibą w Ł. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Zespół zabudowy mieszkalno-usługowej z garażami podziemnymi i garażami na parterze z instalacjami wewnętrznymi i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z wjazdem z działki drogowej nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie". W decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym dla przedsięwzięcia. Stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. Stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania i dokumenty uzyskane w jego toku. Zaznaczono, że z wnioskiem w przedmiotowej sprawie wystąpiono w dniu 23 grudnia 2016 r. Stwierdzono zgodność przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszar "Cystersów" zatwierdzonego uchwałą nr CV/1411/10 Rady Miasta Krakowa z 7 lipca 2010 r. zmienionym uchwałą nr LXIII/977/13 Rady Miasta Krakowa z 27 lutego 2013 r. Wskazano na przedłożenie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia zawierającej, po uzupełnieniu zgodnie z wymogami prawa, stosowne dane. Wskazano na dokonane opinie co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez RDOŚ (brak obowiązku) i PPIS (brak obowiązku). Prezydent Miasta Krakowa stwierdził jednakże obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazano na przedłożenie w toku postępowania raportu i aneksu. Wskazano na zmiany przepisów ustawy Prawo wodne i przepisy przejściowe.

W toku postępowania Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w dniu 4 czerwca 2018 r. wydał postanowienie znak.: [...] uzgadniające niniejsze przedsięwzięcie, a Państwowy Inspektor Sanitarny w Krakowie w dniu 8 maja 2018r., znak: [...], [...] zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia z zastrzeżeniem. Wskazano na liczne uwagi i zastrzeżenia stron postępowania, dokonano ich usystematyzowania i omówienia oraz po zajęciu stanowiska przez inwestora odniesiono się do tych uwag. Dokonano charakterystyki przedsięwzięcia i obszaru, na którym jest zlokalizowane.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyły następujące strony postępowania: Wspólnota [....], W. N., D. S., I. K., a także Towarzystwo [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 28 lutego 2019 r., znak: [...] działając na podstawie art. 71, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2018, poz. 2081) w zw. z art. 545 ust. 1 ustawy Prawo wodne (Dz.U. 2018. 2268 ze zm.); w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) oraz 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 935), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Sprzeciw od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 lutego 2019 r., znak: [...], wniósł Firma A z siedzibą w Ł., wnosząc o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 lutego 2019 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2018 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Skarżąca wniosła też o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Wyrokiem z 15 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. II SA/Kr 339/19 uchylił zaskarżoną sprzeciwem decyzję Kolegium. Sąd stwierdził, że nie dają podstawy do uchylenia decyzji przez organ odwoławczy odnoszące się do decyzji organu I instancji stwierdzenia Kolegium, zgodnie z którymi: naruszono przy rozpoznaniu sprawy przepisy prawa procesowego i materialnego poprzez nienależyte wyjaśnienie w całości istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza brak oceny zgodności przedsięwzięcia z planem, brak oceny raportu jako głównego dowodu w sprawie, akceptując jego treść bez dokonania uzupełnień, doprecyzowania czy też poprawek przez jego autorów z punktu widzenia podnoszonych w toku kwestii hałasu, kwestii przyrodniczych, zabytków itp., braku wyczerpującego odniesienia się do wniosków dowodowych w tym w zakresie przeprowadzenia rozprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 31 stycznia 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 5 listopada 2018 r. działając na podstawie art. 71 , art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust.2, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2018, poz. 2081) w zw. z art. 545 ust. 1 ustawy Prawo wodne (Dz.U. 2018. 2268 ze zm.); na podstawie § 3 ust.1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 poz. 71), art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1712) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazało, że uznając za uzasadnione uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie pismem z dnia 6 grudnia 2019 r. zwróciło się do Inwestora o uzupełnienie materiału dowodowego, w szczególności ustosunkowanie się do zarzutów dotyczących raportu o odziaływaniu inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na wezwanie Kolegium pismem z dnia 16 grudnia 2019 r. (data wpływu do Kolegium 18 grudnia 2019 r.) Inwestor oraz Autor raportu ustosunkowali się do podniesionych kwestii. Wyjaśnienia zostały włączone do akt sprawy. Następnie pismem z dnia 9 stycznia 2020 r. Kolegium zawiadomiło strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

Kolegium wyjaśniło, że w związku z istotną nowelizacją ustawy ooś na mocy ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw zbadało, czy nowelizacja ta ma wpływ na postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z nowelizacją do spraw wszczętych na podstawie dotychczasowych przepisów ustawy ooś i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się co do zasady przepisy dotychczasowe (art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organ właściwy w dniu wszczęcia postępowania pozostają w mocy. Kolegium zbadało także wpływ na przedmiotowe postępowanie treści art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej odnośnie do stosowania art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1 a oraz art. 86d. Przeprowadzona analiza wykazała, że nie wpływają one na ocenę postępowania w przedmiotowej sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazało, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). W myśl natomiast art. 59 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (tj. w drodze postanowienia). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zależności zatem od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obowiązkowy lub fakultatywny. W pierwszym ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zawsze. W drugim przypadku właściwy organ określa, że taki obowiązek występuje.

Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016, poz. 71). Kolegium zauważyło, że w chwili orzekania obowiązuje nowe rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2019 r. poz. 139), uchylające rozporządzenie z 2010 r. Jednakże zgodnie z § 4 tego rozporządzenia do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-lb ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przedmiotowa inwestycja mieści się w § 3 ust. 1 pkt 56 lit b w/ rozporządzenia (garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5. 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego) i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W takiej sytuacji przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest obowiązkowe, niemniej w tej sprawie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tj. w drodze ostatecznego postanowienia przez Prezydenta Miasta Krakowa. W takim wypadku zatem konieczne było przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenie raportu .

Po sporządzeniu Raportu w przedmiotowej sprawie organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie o zajęcie stanowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie - postanowieniem z dnia 4 czerwca 2018 r. Nr [...] uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ww. przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji i eksploatacji, stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, stwierdził brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko (karta akt 1327). Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie pismem z dnia 8 maja 2018 r. znak: [...] (karta akt 1320) zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia z zastrzeżeniem.

W odpowiedzi na wezwanie Kolegium dotyczące wpływu zamierzenia na środowisko w związku z koniecznością zlikwidowania skażonych odpadów poprodukcyjnych po byłych [...], czego dotyczyły zarzuty Odwołujących się, Inwestor wyjaśnił, że w planowanych miejscach posadowienia budynków, w których będą prowadzone wykopy, nie było innych zanieczyszczeń gruntu poza tymi, które objęte są remediacją. W raporcie na s. 20 "Zanieczyszczenia gleb" wskazano, że teren pod planowaną inwestycję zanieczyszczony jest substancjami ropopochodnymi i metalami ciężkimi. Przed rozpoczęciem budowy planowanej inwestycji należy przeprowadzić niezbędne działania rekultywacyjne w oparciu o przepisy ustawy prawo ochrony środowiska. Inwestor na podstawie ostatecznej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2018 r. ustalającej plan remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi znajdującego się w granicach działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna Śródmieście przy [...] w Krakowie przeprowadziła remediację. Sprawozdanie z remediacji zostało przekazane do Regionalnej Dyrekcji ochrony Środowiska w Krakowie, a kontrola przebiegu procesu remediacji przeprowadzona przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Krakowie w dniach 1-13 grudnia 2018 r. nie wykazała naruszeń.

Ponadto zwrócono uwagę, że pozostałe kwestie podnoszone w odwołaniach stanowią powtórzenie uwag stron zgłaszanych już w toku postępowania w I instancji, ustosunkowując się do nich.

W dalszej kolejności, Kolegium przedstawiło ustalenia odnośnie tego, czy raport spełnia wymagania wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w szczególności wymogi określone w art. 66 ustawy środowiskowej. Analiza wykazała, w ocenie Kolegium, że raport OOŚ zawiera wymagane prawem elementy, zaś wyjaśnienia złożone w toku postępowania administracyjnego przez Autora raportu pozwalają uznać, iż może on zostać dopuszczony jako dowód w sprawie.

W kwestii zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium wskazało, że planowane zamierzenie inwestycyjne położone jest w granicach m.p.z.p przyjętego na mocy uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 7 lipca 2010 r. nr CV/1411/10 dla obszaru Cystersów. Zgodnie z planem działki objęte inwestycją znajdują się na terenach oznaczonych symbolem U-tereny zabudowy usługowej. Stosownie do § 29 w/w uchwały są to tereny o podstawowym przeznaczeniu

1) zabudowa usługowa;

2) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące obiektom, o których mowa w pkt 1 i funkcjonalnie z nimi związane, w tym: a) zieleń urządzona, b) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, c) naziemne i podziemne miejsca postojowe w tym wielopoziomowe budynki garażowe, zgodnie z § 15 ust.1 pkt 6, d) obiekty małej architektury, e) obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym:

1) zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w terenach 2U i 11U;

2) usług wbudowanych w budynki mieszkalne, o których mowa w pkt 1.

Wobec powyższego planowane zamierzenie inwestycyjne nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami m.p.z.p.

Ważąc zarzuty dotyczące gabarytów planowanych budynków oraz obsługi komunikacyjnej planowanego zamierzenia inwestycyjnego Kolegium podkreśliło, że mając na względzie cele postępowania w zakresie określenia oddziaływania inwestycji na środowisko organ wydający tzw. decyzję środowiskową nie może wkraczać w ocenę zarezerwowaną dla organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy, wpływu inwestycji na prawa osób trzecich, w tym np. ewentualne ograniczenia nasłonecznienia, rozmieszczenie obiektów kubaturowych czy dostęp zamierzenia inwestycyjnego do drogi publicznej i wynikające stąd ewentualne konsekwencje dla innych podmiotów. Okoliczności te będą brane pod uwagę w kolejnych stadiach procesu inwestycyjnego.

Kolegium podtrzymało stanowisko o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów, o których mowa w pkt 1-2 na s. 5 decyzji oraz 3-6 na s. 6 decyzji. Nie podzieliło również argumentów o potrzebie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, albowiem nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających jej przeprowadzenie, o których mowa w art. 89 k.p.a. W ocenie Kolegium przeprowadzenie rozprawy nie jest niezbędne dla przyspieszenia lub uproszczenia postępowania, nie wymaga tego przepis prawa, nie zachodzi konieczność słuchania świadków lub biegłych, prowadzenia oględzin ani potrzeba uzgodnienia interesów stron, bowiem ocena odziaływania na środowisko jest obiektywną oceną zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wymogami ochrony środowiska.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Wspólnota [....] oraz W. N..

Skarżąca Wspólnota zarzuciła naruszenie:

- art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na niewykonaniu przez Organ wskazań wyrażonych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 339/19 polegających na zobowiązaniu Organu do dokonania całościowej oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także polegające na dokonaniu przez Organ odmiennej oceny prawnej niż wyrażona w w/w orzeczeniu WSA w Krakowie tj. na ocenie wbrew stanowisku Sądu, że Organ nie jest upoważniony do dokonywania całościowej oceny zgodności założeń zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko W związku z powyższym wnoszę w zw. z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niedokonaniu przez organ, wbrew obowiązkowa, kompleksowej oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie środowiska po przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, pomimo iż zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie powinna zostać wydana decyzja odmawiająca ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

W związku z powyższym skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi odnośnie zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 339/19 wskazał, że obowiązkiem SKO w Krakowie było dokonanie merytorycznej oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, w szczególności że w raporcie odziaływania na środowisko wskazano planowane wskaźniki liczbowe co do zamierzenia inwestycyjnego, wobec czego jest możliwe ich odniesienie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo powyższego SKO w Krakowie, nie dokonało rzeczywistej oceny zamierzenia inwestycyjnego w kontekście jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dokonując odmiennej oceny prawnej, niż ta wyrażona przez Sąd tj. oceny zgodnie z którą Organ nie jest zobowiązany do całościowego badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś, art. 80 ust. 2 u.u.i.ś w zw. z art. 7 k.p.a. skarżąca podniosła, że żaden przepis Ustawy nie wskazuje, by badanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miało być dokonywane przez organ wyłącznie w zakresie związanym z ochroną środowiska. W związku z powyższym organ w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia zobowiązany jest do badania wszelkich aspektów zgodność bądź też nie zgodności zamierzenia z m.p.z.p. W szczególności niedopuszczalne jest arbitralne ustalenie, że organ może poprzestać wyłącznie na dokonaniu częściowej oceny na temat zgodność, gdyż na późniejszym etapie postępowania administracyjnego organy architektoniczno-budowalne będą dokonywały kompleksowej oceny.

Skarżąca zwróciła uwagę, że planowana inwestycja narusza również § 29 ust. 2 p. 1 planu miejscowego, stanowiącego że podstawowym przeznaczeniem terenów 11U jest zabudowa usługowa. Co prawda § 29 ust. 3 p. wprowadza jako dopuszczalne przeznaczenie gruntu na cele budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, ale w takim przypadku wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 49% dopuszczalnego wskaźnika zainwestowania (80%). W związku z czym należy wskazać, że zabudowa I mieszkaniowa wielorodzinna nie może przekroczyć 39,2 % wskaźnika zainwestowania (49% z 80%). Analiza przedmiotowego zagadnienia nie została w ogóle dokonana przez Organ.

W swojej skardze W. N. zarzucił decyzji Kolegium naruszenie:

- art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego z uwagi na nieprzeanalizowanie wpływu inwestycji na zdrowie i życie ludzi oraz poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i niepodanie w sposób rzetelny motywów decyzji i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieprzekonujące przedstawienie motywów zaskarżonej decyzji,

- art. 8 Kpa, bowiem organ wydał decyzję w oparciu o wadliwą dokumentację, w której zmarginalizowano wpływ inwestycji na zdrowie ludzi na terenach skażonych i wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej przedstawionej przez inwestora dokumentacji,;

- art. 79 Kpa poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu i nierówne traktowanie stron w kwestii wyjaśniania sprawy skażenia środowiska

- art. 75, 77 i 78 Kpa z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia bazującego na niepełnym materiale dowodowym,

- art. 80 Kpa z uwagi na powierzchowną ocenę raportu środowiskowego bazującą na informacjach przekazywanych przez inwestora

- art. 80 Kpa z uwagi na powierzchowną ocenę dokumentacji sprawy z pominięciem ważnych informacji potwierdzających okoliczności podnoszone przez strony

- art. 11 k.p.a. poprzez brak dążenia do przekonania strony o zasadności wydania decyzji.

- ustawy z dnia 3 października 2008r. z p.zm. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

- rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zmienionego przez rozporządzenie dnia 10 września 2019 r.

- art. 66 ust. 6 ustawy poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego, bo nieuwzględniającego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raportu;

- art. 37 ust. 1 i 2 ustawy poprzez nieuwzględnienie wniosków społeczeństwa i brak uzasadnienia takiego postępowania.

Nieprawidłowości te doprowadziły do wydania w postępowaniu administracyjnym przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji bez ustalenia całego rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji do błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym skarżący na postawie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i decyzji organu I instancji w całości.

W uzasadnieniu skargi W. N. stwierdził, że raport oddziaływania został wprawdzie sporządzony i pozytywnie zaopiniowany przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji jednakże w postępowaniu zakończonym pozytywną opinią RDOŚ skarżący nie brał udziału jako strona i na skutek jego odwołania do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska sprawa nadal się toczy.

Podkreślił również sprawę remediacji terenu, na którym przewidziana jest inwestycja. Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości która bezpośrednio przylega do działek, których decyzja o remediacji dotyczyła, a ponadto przysługuje mu prawo rzeczowe (służebność drogi koniecznej) do nieruchomości znajdującej się w obszarze na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie. Skarżący zarzuca, że nie jest prawdą, że działki poddawane remediacji leżą w oddaleniu od działki której jest współwłaścicielem. Fakt, że remediacja w zakresie objętym decyzją, która jest wznawiana, została zakończona nie oznacza, że przy przeprowadzeniu postępowania z udziałem wszystkich stron i umożliwieniu tym stronom inicjatywy dowodowej nie okaże się, że konieczne będzie przeprowadzenie dalszych prac remediacyjnych i to w sposób chroniący interesy m. in. skarżącego.

Pominięcie skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją o remediacji na podstawie której RDOŚ pozytywnie zaopiniował warunki środowiskowe spowodowało, że skarżący nie może chronić swojego interesu prawnego, a tym samym interesu szerszego grona osób narażonych planowanym przedsięwzięciem w sytuacji gdy postępowanie w sprawie remediacji przeprowadzone zostało w sposób urągający przepisom o ochronie środowiska i zagrażający właścicielom sąsiednich nieruchomości. Przeprowadzenie remediacji w sposób przedstawiony w zatwierdzonym planie remediacji doprowadziło do dalszego już nie historycznego, ale aktualnego skażenia środowiska i terenu na którym powstaną budynki wielorodzinne. Wadliwy plan remediacji może rodzić nieodwracalne skażenia środowiska.

SKO wezwało wprawdzie inwestora do ustosunkowania się do zgłoszonych zarzutów, ale nie dokonało własnej oceny tych wyjaśnień, a stronniczą odpowiedź inwestora uznało za wystarczającą. SKO przyjmuje na podstawie wyjaśnień inwestora, że remediacja została przeprowadzona w sposób właściwy, bo tak twierdzi inwestor, skażenie jest tylko w tych miejscach, które wskazał inwestor, a tymczasem skażenie dotyczy znacznie większego obszaru i głębokości co ma istotne znaczenie gdyż przedsięwzięcie dotyczy budowy na 13 działkach.

W ocenie skarżącego nielogiczna i wbrew doświadczeniu życiowemu jest argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przewidywany przejazd 1300 samochodów pod oknami m.in. skarżącego, nie będzie miało wpływu na skażenie środowiska, bo ZIKIT uzgodnił włączanie się do ruchu na ul. [...] Przecież uzgodnienie to dotyczy tylko włączenia się do ruchu poprzez zjazd do ul. [...], a nie dotyczy przejazdu po działce drogowej na terenie inwestora, gdy działka drogowa graniczy z budynkiem, którego współwłaścicielem jest skarżący. Inwestor w wyjaśnieniach do SKO powołuje się na warunki wydane przez ZIKIT i badania znikomego wzrostu zanieczyszczenia, które jednak nie dotyczą działki na której stoi dom będący współwłasnością skarżącego i przebiegającej drogi pod samymi oknami tego domu. Kwestie możliwości techniczne wyjazdu z osiedla na ul. [...] wydane przez ZIKIT mają się nijak do wpływu na środowisko i do wpływu takiego natężenia ruchu bezpośrednio pod oknami skarżącego. W postępowaniu administracyjnym nie wzięto pod uwagę że w budynku w którym mieszkają ludzie, pod samymi oknami które są położone bardzo nisko nad powierzchnią drogi inwestor organizuje wyjazd dla co najmniej 1400 samochodów - przez drogę o szerokości 5 m. Skoro na inwestora nałożony jest obowiązek otrzymania warunków środowiskowych to przy ocenie tych warunków organy administracyjne I i lI instancji powinny wnikliwe ocenić złożony raport i wyjaśnienia inwestora w świetle składanych przez strony zarzutów o negatywnym wpływie inwestycji na środowisko.

Skarżący podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, to na organie spoczywa obowiązek weryfikacji ustaleń sporządzonego raportu w zakresie oddziaływania higienicznego i zdrowotnego na środowisko i nakazuje ogólną ocenę wpływu inwestycji na zdrowie ludzi i warunki ich życia oraz ocenę środków zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu. Podobne uregulowanie znajduje się w Dyrektywie Rady (EWG) nr [...] z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.Urz. UE 15/t.l, s. 248 ze zm.). Dyrektywa wskazuje na konieczność przeprowadzenia analizy ogólnego oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie człowieka. Stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że raport zawiera wymagane prawem elementy, a wyjaśnienie złożone w toku postępowania administracyjnego przez autora raportu pozwalają uznać że może być dopuszczony jako dowód w sprawie, nie oznacza, że organ odwoławczy zwolniony jest z własnej oceny tego dowodu biorąc pod uwagę inne dowody i zarzuty stron.

Zdaniem skarżącego organy administracyjne naruszyły podstawowy w prawie administracyjnym przepis art. 8 kpa oraz pochodne wyrażonej tam zasady, a więc zasadę praworządności z art. 6 k.p.a. oraz zasadę z art. 11 zobowiązującą do wyjaśnienia stronom okoliczności i ich konsekwencji prawnych.

W złożonych odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W tej sytuacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lipca 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie skarga okazała się bezzasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2020 r. poz. 283, dalej: u.i.o.ś., ustawa środowiskowa).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i wymagana jest dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie tej decyzji następuje m.in. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (art. 72 ust. 1 pkt 1). Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane są uzgodnienia i opinie, uzyskiwane na podstawie i w trybie przepisów art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. Stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.i.o.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Zgodnie z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, z wyłączeniem określonych w zdaniu drugim przedsięwzięć. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ, stosownie do art. 82 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej określa m.in. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, istotne warunki, wymagania i wymogi dotyczące ochrony środowiska dotyczące przygotowania, realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, a nadto związane z tym obowiązki.

Stosownie do art. 85 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia i niezależnie od wymagań wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a., powinno zawierać: 1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4. Zgodnie z art. 85 ust. 3 u.i.o.ś. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1. Przepis stosuje się odpowiednio do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W przedmiotowej sprawie należało również uwzględnić art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W kontrolowanej sprawie wiązał Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 maja 2019 r., sygn. II SA/Kr 339/19, którym, w uwzględnieniu sprzeciwu Firma A uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 28 lutego 2019 r., znak [...] uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 15 maja 2019 r. wynika, że brak było podstaw do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzji kasacyjnej. Po pierwsze, Sąd przyjął, że w przedmiotowej sprawie przepis art. 74a zmienionej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie miał zastosowania. Po drugie, jako ogólnikowe Sąd przyjął stwierdzenie Kolegium, że pismo z k. 1406-1411 akt adm. posiada walor merytorycznego uzupełnienia raportu. Kolegium nie wskazało żadnego z punktów tych wyjaśnień złożonych w toku postępowania przez Firma A, które można by uznać za wymagające posiadania kwalifikacji wymaganych dla autora raportu oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu były to zwykłe wyjaśnienia wnioskodawcy. Jeśli Kolegium uznało, że te wyjaśnienia nie są wystarczające, to winno było na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Po trzecie, w odniesieniu do określonej przez Kolegium wadliwości decyzji organu pierwszej instancji polegającej na braku dokonania przez organ I instancji wnikliwej oceny raportu, Sąd wskazał, że w ramach swych kompetencji i obowiązku dwukrotnego rozpoznania sprawy organ odwoławczy winien był dokonać samodzielnej oceny dowodów, w tym raportu, o ile uznał dokonaną ocenę organu I instancji za wadliwą bądź niewystarczającą. Po czwarte, w kwestii braku przeprowadzenia rozprawy przez organ I instancji Sąd wskazał, że przepisy prawa nie wprowadzają takiego obowiązku. Kolegium zaś nie wykazało, że brak jej przeprowadzenia mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli Kolegium uznało, że jej przeprowadzenie było niezbędne, samo mogło z tej możliwości skorzystać i rozprawę przeprowadzić. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Skoro Kolegium rozprawy nie przeprowadziło, należało dojść do wniosku, że i w ocenie tego organu nie zachodziły w niniejszym postępowaniu przesłanki do przeprowadzenia rozprawy. Po piąte, w odniesieniu do kwestii ustalenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cystersów", Sąd wskazał, że w raporcie oddziaływania na środowisko i w wyjaśnieniach spółki Firma A (k. 1406-1411 akt adm.) wskazano planowane wskaźniki dotyczące zamierzenia inwestycyjnego i ich liczbowe wartości z odniesieniem do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem Kolegium, jako organu merytorycznie rozpatrującego sprawę po raz drugi, było dokonanie oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, której brak Kolegium zarzuciło organowi I instancji. Sąd podkreślił, że decyzja I instancji została wydana na podstawie zebranego materiału dowodowego i nawet jeśli organ odwoławczy ocenił ją negatywnie, to nie był uprawniony do unikania uzupełnienia materiału dowodowego (o ile taką potrzebę widział), oceny dowodów (w szczególności raportu), uzupełnienia rozważań prawnych (np. co do zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) oraz podjęcia merytorycznej decyzji w sprawie.

Mając powyższe uwarunkowania na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada prawu, nie dostrzegając podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej.

Nie budzi wątpliwości to, że organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Przepisy tego rozporządzenia znajdowały w sprawie zastosowanie po myśli § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 139).

W postępowaniu tym, na podstawie postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z 24 listopada 2017 r., przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z tym konieczne było sporządzenie raportu, jak również zapewnienie społeczeństwu możliwości udziału w nim. Raport dotyczący przedmiotowego przedsięwzięcia sporządzony został przez mgr. W. W., biegłego z listy Wojewody Małopolskiego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, nr [...] i mgr A. W..

Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że przedstawiony przez inwestora raport spełnia wszystkie wymagania określone w art. 66 ustawy środowiskowej, jest kompletny i spójny. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ pierwszej instancji oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie dokonały wnikliwej oceny całego raportu. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania tej oceny. Bezspornie również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie pismem z dnia 8 maja 2018 r. zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie postanowieniem z 4 czerwca 2018 r. uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska planowane przedsięwzięcie. Nadto stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i brak konieczności prowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

W tym miejscu wskazać należy, że z art. 77 ust. 7 ustawy środowiskowej wynika, że uzgodnienia i opinie wydawane w toku postępowania środowiskowego są niezaskarżalne. Brak możliwości zaskarżenia m.in. uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie pozbawia stron postępowania zmierzającego do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań prawa kwestionowania stanowiska organu w odwołaniu od decyzji środowiskowej, czy też w skardze do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2396/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie wskazał konkretnych zastrzeżeń odnoszących się bezpośrednio do ww. postanowienia. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zawiadomienie stron w formie obwieszczenia. Przepis ten znalazł zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Kolejną kwestią do wyjaśnienia było spełnienie warunku z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., tj. stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W ocenie organów obu instancji warunek ten został spełniony i Sąd tę ocenę podziela.

W tym kontekście istotną kwestią pozostaje zakres związania organów i Sądu rozpatrującego przedmiotową sprawą wyrokiem tut. Sądu z 15 maja 2019 r. w świetle art. 153 p.p.s.a., przy uwzględnieniu specyfiki rozstrzygnięcia w sprawie ze sprzeciwu wynikającej ze szczególnego przedmiotu zaskarżenia (decyzja kasatoryjna) oraz ograniczonego zakresu kontroli sądu administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 21 października 2020 r., sygn. II OSK 2530/20, sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 KPA. Podkreślono, że: "O ile skarga – w myśl art. 134 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny jedynie przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 KPA. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, będzie możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Z uwagi bowiem na skutki prawne wynikające z art. 170 i art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wykładać art. 64e i art. 151a § 1 tej ustawy w ten sposób, że określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym." Również w uzasadnieniu wiążącego w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 15 maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraźnie zastrzegł, że konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów kontroli decyzji kasatoryjnej. Wskazał, że ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ewentualną wypowiedź Sądu co do rozumienia normy materialnej w odniesieniu do danego przypadku oraz – tym bardziej – co do tego, czy dokonana przez organ odwoławczy fragmentaryczna (np. obejmująca określoną przesłankę bądź też taki czy inny zespół przesłanek) subsumpcja już ustalonego stanu faktycznego pod jej hipotezę jest prawidłowa, czy też nie, Sąd uznał za przedwczesną. Zaakcentował, że obecnie kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych (co do wykładni normy materialnej i częściowej subsumpcji stanu faktycznego pod jej hipotezę) przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. jawią się jako spełnione; natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą.

Wobec tego nietrafne były argumenty skarżącej Wspólnoty dotyczące naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez dokonanie przez organ odmiennej oceny prawnej niż wyrażona w przywołanym wyroku WSA w Krakowie. Z zobowiązania organu dokonania oceny zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem należy wywodzić tylko tyle, że zgromadzone w postępowaniu dane dotyczące zamierzenia inwestycyjnego były, w ocenie Sądu, wystarczające do dokonania oceny zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem. Obowiązkiem Kolegium, jako organu merytorycznie rozpatrującego sprawę po raz drugi, było dokonanie oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej.

Sąd podziela stanowisko Kolegium, które wskazywało na ograniczony, w porównaniu z postępowaniem w sprawie pozwolenia na budowę, zakres badania zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem. Przywołany powyżej art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy środowiskowej jednoznacznie wskazuje na zakres badania polegający na stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem. Tymczasem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 2127, dalej: p.b.) stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zestawienie obu tych regulacji jasno wskazuje, że w postępowaniu środowiskowym ocenie organu podlega wyłącznie to, czy planowane przedsięwzięcie może być zlokalizowane na danym obszarze zgodnie z miejscowym planem, nie zaś techniczne parametry inwestycji, czy rozmieszczenie poszczególnych elementów inwestycji.

Na marginesie należy zauważyć, że ewentualna niezgodność z miejscowym planem projektowanego obiektu budowlanego nie prowadzi a limine do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz dopiero po wyczerpaniu trybu określonego w art. 35 ust. 3 p.b. Zgodnie z wyrażoną tam normą, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Dopiero niewykonanie, w wyznaczonym terminie, ww. postanowienia stanowi podstawę do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do art. 35 ust. 5 p.b. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę daje zatem odpowiednie instrumentarium do całościowej oceny inwestycji (uszczegółowionej w projekcie) pod względem zgodności z planem, zapewniając inwestorowi możliwość usunięcia nieprawidłowości projektu.

Wobec tego należało ocenić, czy możliwa jest lokalizacja planowanego zamierzenia polegającego na budowie zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażami podziemnymi i garażami na parterze z instalacjami w wewnętrznymi i infrastrukturą techniczną na terenie objętym ustaleniami uchwały nr CV/1411/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "CYSTERSÓW", ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego nr 372, poz. 2563 z dnia 22 lipca 2010 r., zmienionego uchwałą nr LXVIII/977/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "CYSTERSÓW", ogłoszoną w w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 11 marca 2013 r., poz. 1968. Obszar inwestycji mieści się w terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 11U – tereny zabudowy usługowej (§ 29 ust. 1 planu). Zgodnie z § 29 ust. 2 planu podstawowym przeznaczeniem terenów 2U, 7U, 11U jest: 1) zabudowa usługowa; 2) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące obiektom, o których mowa w pkt 1 i funkcjonalnie z nimi związane. Przepis § 29 ust. 3 planu jako przeznaczenie dopuszczalne ustala możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym: 1) zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w terenach 2U i 11U; 2) usług wbudowanych w budynki mieszkalne, o których mowa w pkt 1. Zgodnie z § 29 ust. 4 miejscowego planu zakazuje się lokalizacji wolnostojących i wbudowanych usług mogących stwarzać uciążliwości, przy czym przez usługi takie należy rozumieć rodzaj działalności usługowej (inwestycji - przedsięwzięć) mogącej w rozumieniu przepisów odrębnych znacząco oddziaływać na środowisko, za wyjątkiem: 1) zespołów zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą w terenie 11U; 2) centrów handlowych i usługowych o powierzchni nie mniejszej niż 1ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą w terenie 11U; 3) parkingów dla samochodów osobowych na ponad 300 miejsc postojowych.

Nie ulega wątpliwości, że na terenie 11U dopuszczalna jest zabudowa mieszkalno-usługowa z garażami. Z charakterystyki inwestycji zawartej w raporcie wynika, że planowane usługi mają charakter nieuciążliwy. Natomiast ocena zgodności z planem gabarytów planowanej inwestycji, rozmieszczenia poszczególnych jej części, w szczególności pod względem spełnienia określonych w planie warunków zabudowy (§ 29 ust. 5), w tym określonego tam wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, powinna być przedmiotem weryfikacji organu architektoniczno-budowlanego.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja środowiskowa powinna uwzględniać: wyniki uzgodnień i opinii; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W przedmiotowej sprawie organy uwzględniły wszystkie opisane wyżej okoliczności, a zatem decyzję należy uznać za kompletną i prawidłową z materialnoprawnego punktu widzenia.

Wypada przy tym podkreślić, że celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie możliwych negatywnych skutków dla środowiska związanych z realizacją przedsięwzięć (zob. D. Dragan, "Charakter prawny decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia", ZNSA 2/2019, s. 36 i n.). Postępowanie środowiskowe służy więc "zidentyfikowaniu negatywnych skutków wykonania i późniejszej eksploatacji przedsięwzięcia oraz określeniu działań, które mają zapobiec lub zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem, owe skutki. Wszechstronności i wieloaspektowości oceny organu oddziaływania na środowisko konkretnej inwestycji, służy wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, spełniającego ustawowe warunki (art. 66 ustawy), uzgodnieniowe postępowanie wpadkowe, służące pozyskaniu stanowisk organów wyspecjalizowanych w ocenach oddziaływania na środowisko różnych przedsięwzięć, wypracowanych po analizie przedłożonego przez inwestora raportu, zapewnienie udziału społeczeństwa na etapie przygotowania i wydawania decyzji środowiskowej, możliwość nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej w przypadku, gdy na wcześniejszym etapie nie jest możliwe zidentyfikowanie wszystkich zagrożeń dla środowiska, jakie niesie realizacja przedsięwzięcia" (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 marca 2018 r., II SA/Bk 916/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to decyzja związana. Jeśli zatem nie występuje wyraźna przeszkoda wyrażona w normie prawnej organ nie może odmówić wydania decyzji środowiskowej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, w tym powołanych w obu skargach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 85 u.i.o.ś., Kolegium w sposób usystematyzowany przedstawiło poszczególne zagadnienia, odnosząc się do wniosków i zarzutów stron postępowania. Decyzja spełnia tym samym wymagania art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), informowania stron (art. 9) i przekonywania (art. 11 k.p.a.).

Odnosząc się do zarzutów skarżącego W. N. Sąd wskazuje, że dostatecznie wyjaśniona została kwestia zanieczyszczenia i remediacji terenu inwestycji obejmującego teren dawnych zakładów [...]". W raporcie oddziaływania na środowisko przedstawiono kwestię zanieczyszczenia gleb (s. 17-20), uwzględniając, że zanieczyszczony jest on substancjami ropopochodnymi i metalami ciężkimi i wskazując, że przed rozpoczęciem budowy planowanej inwestycji należy przeprowadzić niezbędne działania rekultywacyjne, w oparciu o przepisy art. 100-101r ustawy Prawo ochrony środowiska. Jako dodatkowe należy więc potraktować wyjaśnienia inwestora złożone na etapie postępowania odwoławczego dotyczące przeprowadzonej remediacji. Jest ona, po myśli art. 3 pkt 31b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2020 poz. 1291), poddaniem gleby, ziemi i wód gruntowych działaniom mającym na celu usunięcie lub zmniejszenie ilości substancji powodujących ryzyko, ich kontrolowanie oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się, tak aby teren zanieczyszczony przestał stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, z uwzględnieniem obecnego i, o ile jest to możliwe, planowanego w przyszłości sposobu użytkowania terenu. Adekwatne regulacje znajdują się w przywołanych w raporcie przepisach art. 100-101r Prawa ochrony środowiska. Przepisy te regulują m.in. zagadnienia stwierdzania, ewidencjonowania i usuwania zanieczyszczeń powierzchni terenu, jak też historycznych zanieczyszczeń terenu. Inwestor w piśmie z 16 grudnia 2019 r. wyjaśnił, że plan remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi znajdującego się w granicach działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] Śródmieście przy ul. [...] w Krakowie ustalony został decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2018 r., remediacja została przeprowadzona, a sprawozdanie z remediacji zostało przekazane do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Krakowie. Podniesiono też, że kontrola przeprowadzona przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Krakowie w dniach 10-13 grudnia 2019 r. nie wykazała naruszeń. Decyzja ustalająca plan remediacji jest, co należy podkreślić, rozstrzygnięciem osobnym od decyzji środowiskowej. W konsekwencji nietrafne były w tym postępowaniu zarzuty zmierzające do zakwestionowania przywołanej decyzji RDOŚ.

Właściwie wyjaśniono również kwestię wpływu inwestycji na środowisko w aspekcie zwiększenia ruchu pojazdów przewidywanego w związku z realizacją przedsięwzięcia. Przedłożony w sprawie raport uwzględnia m.in. kwestie przewidywanych wielkości emisji zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (pkt 2.3.6. raportu), oddziaływania na jakość powietrza i klimat (pkt 8.1.4., 8.2.5. raportu), zobrazowane również rysunkami. Ustalenia zawarte w raporcie poparte zostały przedstawionymi tam danymi liczbowymi oraz stanowiskiem organów wskazanych w raporcie, w tym Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Sąd nie znalazł podstaw, by kwestionować aktualność danych, na których oparto ustalenia w raporcie, zwłaszcza w kontekście stanowiska wyrażonego przez autora raportu w piśmie z 16 grudnia 2019 r. Dostatecznie, na potrzeby postępowania środowiskowego, wyjaśniono również problem obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia. Z charakterystyki przedsięwzięcia wynika, że będzie się ona odbywać przez istniejący zjazd publiczny z ul. [...], który obecnie stanowi połączenie istniejącej zabudowy i lokali usługowych tam się znajdujących.

Do powyższych kwestii środowiskowych odniósł się zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy. Kolegium w decyzji i w odpowiedzi na skargę akcentowało, że w świetle przedstawionych w sprawie ustaleń, realizacja przedsięwzięcia spowoduje pomijalnie mały wzrost występujących tu obecnie stężeń zanieczyszczeń (np. w przypadku dwutlenku azotu o ok. 1,3 % a PM10 o ok. 1,12 %). Zwrócono uwagę przy tym, że w obliczeniach propagacji zanieczyszczeń i emisji hałasu uwzględniono wariant najbardziej niekorzystny, a więc pełne obłożenie miejsc parkingowych oraz 100% udział mieszkańców korzystających na co dzień z pojazdów silnikowych.

Finalnie Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się trafnie, że kwestionując raport w postępowaniu administracyjnym strony powinny przedstawić dokument o podobnej mocy dowodowej, np. kontrraport sporządzony przez osobę dysponującą fachową wiedzą, względnie wykazać swoje twierdzenia innymi dowodami, że ustalenia raportu są błędne lub też oparte o niewłaściwe dane (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2019 r., sygn. 595/17, wyrok WSA w Gorzowie z 22 sierpnia 2018 r., sygn. II Sa/Go 229/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie nie przedstawiono ani kontrraportu, ani też innego dowodu o podobnym walorze. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie nie doprowadziło więc do zakwestionowania ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, uzupełnionych wyjaśnieniami autora raportu i inwestora.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.