Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Leszek Kamiński, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 21/15 w przedmiocie dopuszczenia K. L. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi E. C.-K. na decyzję Wojewody M. z dnia 21 listopada 2013 r. nr. ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 21/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. L., zw. dalej wnioskodawczynią, dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika.

W motywach postanowienia sąd pierwszej instancji podał, że na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r., sąd rozpoznał wniosek K. L., złożony w oparciu o art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi E. C.-K. na decyzje Wojewody M. z dnia 21 listopada 2014 r., nr ..., o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji w przedmiocie odwołania E. C.-K. od decyzji Prezydent m. st. W., nr ..., z dnia 24 lipca 2014r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji wraz z pracami towarzyszącymi oraz ociepleniu stropu nad ostatnią kondygnacją wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. N. 24 w W.

Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr ... położonego w nieruchomości wspólnej przy ul. N. 24 w W. Organ drugiej instancji, decyzją nr ., również w odniesieniu do złożonego przez nią odwołania od ww. decyzji pierwszoinstancyjnej umorzył postępowanie odwoławcze. Wnioskodawczyni wskazała, że interes prawny w niniejszym postępowaniu wywodzi stąd, że projekt techniczny zatwierdzony decyzją Prezydenta m. W. zawiera zalecenia Konserwatora Zabytków, które mówią o tym, iż ocieplenie tzw. płytą klimatyczną elewacji budynku ma nastąpić m.in. w jej lokalu, a to spowoduje zmniejszenie powierzchni lokalu. Ponadto, zdaniem wnioskodawczyni, roboty z tym związane może przeprowadzić tylko właściciel - art. 140 k.c. w związku z art. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali. Wnioskodawczyni podniosła również, że na skutek obciążenia stropu zmianie ulegają techniczno-użytkowe parametry budynku.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w postępowaniu odwoławczym nie doszło do rozpoznania sprawy objętej decyzją organu pierwszej instancji, tj. pozwolenia na budowę. Istotą formalnego postanowienia organu drugiej instancji o umorzeniu postępowania odwoławczego było ustalenie, że skarżącej E. C.-K. nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. ‒ Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, umożliwiający skuteczne wniesienie odwołania od opisanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym, zdaniem sądu pierwszej instancji, postępowanie sądowe będzie dotyczyło orzeczenia formalnego, które wydał organ drugiej instancji. W ocenie Sądu, interes prawny do jego kwestionowania ma zatem li tylko skarżąca, jako ta, której odmówiono prawa do odwołania od zaskarżonej w tym trybie decyzji organu pierwszej instancji, zatem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja organu drugiej instancji nie dotyczy praw i obowiązków K. L. Tym samym, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uznania interesu prawnego wnioskującej o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym. Dlatego też sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 33 ust. 2 p.p.s.a., odmówił dopuszczenia K. L. do udziału w postępowaniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wskazała na niewłaściwe zastosowanie art. 33 § 2 p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 64 Konstytucji RP, art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. − Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), a także art. 6 ust. 2 oraz art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. W myśl art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny czyli sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mogącymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., sygn. I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199, z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Podmiot wnoszący o dopuszczenie do udziału w sprawie powinien wykazać, że wynik postępowania administracyjnego dotyczy jego interesu prawnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskująca nie wykazała związku pomiędzy zaskarżoną przez E. C.-K. decyzją Wojewody M. z dnia 21 listopada 2014 r., nr ., a naruszeniem jej indywidualnego interesu.

Podstawę prawną decyzji, nr ., zaskarżonej przez E. C.-K. stanowił art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie cytowanego przepisu następuje ustalenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., II OSK 905/11, LEX nr 1218396).

W przedmiotowej sprawie wnioskująca wniosła o przystąpienie do postępowania sądowego w sprawie ze skargi E. C.-K. na decyzję Wojewody M. z dnia 21 listopada 2014 r., nr ... W postępowaniu tym, zgodnie z zasadami omówionymi powyżej, organ badał czy E. C.-K. posiada indywidualny, odrębny od interesu prawnego wspólnoty interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym decyzji Prezydenta m. W., nr ... Wskazać również należy, iż Wojewoda M. wydał analogiczną odrębną decyzję, dotyczącą K. L., w dniu 21 listopada 2013 r., nr ... Wnioskująca jednak chce przystąpić do postępowania sądowego prowadzonego z inicjatywy E. C.-K., tak więc, by to uczynić powinna wykazać że wynik postępowania dotyczy jego interesu prawnego, co jak wskazano powyżej, wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek K. L. nie zawiera argumentacji umożliwiającej jego uwzględnienie.

W ocenie Sądu, interes prawny w przedmiotowej sprawie posiada wyłącznie E. C.-K., albowiem to po rozpatrzeniu jej odwołania od decyzji organu pierwszej instancji Wojewoda M. wydał zaskarżoną decyzję. Zatem organ w decyzji odnoszącej się do E. C.-K. nie wypowiedział się odnośnie posiadania przez wnioskodawczynię przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wnioskodawczyni nie posiada indywidualnego, istniejącego obiektywnie i mającego swe źródło w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, interesu prawnego do kwestionowania rozstrzygnięcia w postępowaniu dotyczącym uprawnienia E. C.-K., bowiem decyzja na którą złożona jest skarga w przedmiotowej sprawie nie odnosi się do wnioskującej.

Brak było zatem w niniejszej sprawie podstaw do dopuszczenia wnioskującej do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Wobec powyższego zasadnie sąd pierwszej instancji odmówił uwzględnienia wniosku.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.