Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie: SWSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) SWSA Ewa Michna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 lipca 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody Małopolskiego do rozpatrzenia wniosku M. P. z dnia 31 lipca 2025 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 18 marca 2026 r., M. P. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący wniósł o:

- stwierdzenie bezczynności oraz przewlekłości prowadzenia postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy;

- zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt organowi;

- zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 31 lipca 2025 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą SC-V.6151.1.26310.2025. W dniu 6 marca 2026 r. wniósł ponaglenie. Do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie wydał decyzji kończącej postępowanie, a sprawa pozostaje niezakończona mimo upływu wielu miesięcy.

W ocenie skarżącego przewlekłość postępowania narusza jego prawo do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Dodatkowo jego obecna karta pobytu traci ważność w dniu 29 maja 2026 r., a w czerwcu 2026 r. planuje wyjazd służbowy związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w dniu 31 lipca 2025 r. został złożony wniosek o udzielenie skarżącemu, obywatelowi Białorusi, ur. [...] r. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Jako cel swojego pobytu skarżący wskazał "prowadzenie działalności gospodarczej" - art. 142 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Do wniosku załączył: opłatę skarbową w wysokości 340 zł, kserokopię paszportu oraz karty pobytu, niepodpisany wydruk ewidencji przychodów za 2025 r., formularz ZUS DRA, kserokopię umowy współpracy zawartą w dniu 13 lipca 2023 r., kserokopię aktu notarialnego umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego, a także PIT 28 za 2024 r. i 2025 r.

W dniu składania wniosku skarżący otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W dniu 2 września 2025 r. Wojewoda Małopolski zwrócił się za pomocą środków komunikacji elektronicznej o zaopiniowanie wniosku do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Karpackiego Oddziału Straży Granicznej w Nowym Sączu oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie.

Następnie Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 8 kwietnia 2026 r. udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy.

W związki z powyższym – zdaniem organu - zarzucana bezczynność na niezałatwienie sprawy w terminie jest nieuzasadniona.

Dalej, organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, który przewiduje, że w okresie do dnia 4 marca 2027 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcom zezwoleń na pobyt nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Wyjaśniono, że zawarte w ustawie specjalnej pojęcie "cudzoziemiec" należy dekodować zgodnie z definicją ogólną zawartą w ustawie o cudzoziemcach, co oznacza, że regulacja ta dotyczy wszystkich osób nieposiadających obywatelstwa polskiego, a nie wyłącznie obywateli Ukrainy. Zgodnie z przywołanymi przepisami, w okresie tym nie stosuje się przepisów o bezczynności organu, a wojewodzie nie wymierza się grzywien ani nie zasądza od niego sum pieniężnych za niewydanie rozstrzygnięć w terminie.

Organ wskazał na ugruntowaną i jednolitą linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, która potwierdza, że art. 100d stanowi rozwiązanie generalne i nie narusza Konstytucji RP ani prawa unijnego, wprowadzając jedynie czasowe i proporcjonalne ograniczenie prawa do sądu uzasadnione sytuacją kryzysową. Podkreślono, że przyczyną wprowadzenia tych regulacji był masowy napływ cudzoziemców po dniu 24 lutego 2022 r., co doprowadziło do znaczącego obciążenia aparatu państwowego. Organ przedstawił dane statystyczne, z których wynika gwałtowny wzrost liczby wniosków o legalizację pobytu, wskazując na 165% wzrost liczby aplikacji w województwie małopolskim w ostatnich latach.

Jednocześnie zastrzeżono, że spoczywanie terminów nie jest równoznaczne z zawieszeniem postępowań ani zaprzestaniem dokonywania w nich czynności, gdyż wojewodowie dokładają wszelkich starań, aby prowadzić sprawy w sposób możliwie najszybszy w obecnych warunkach. W konsekwencji organ uznał zarzuty skargi dotyczące bezczynności i przewlekłości za całkowicie bezpodstawne. Zdaniem organu żądanie przyznania sum pieniężnych nie posiada podstaw prawnych w obecnym stanie faktycznym i prawnym, wobec czego wniósł on o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a także stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, innych niż określone w pkt 1-3, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie we właściwej formie i w określonym przez prawo terminie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 31 lipca 2015 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

"Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" (E. Klat-Górska, Wniesienie ponaglenia w wypadku przewlekłości lub bezczynności w zakresie wydania zaświadczenia [w:] Przekształcenie użytkowania wieczystego we własność. Zagadnienia prawne, Warszawa 2019, s. 96). Ponaglenie w niniejszej sprawie zostało złożone w dniu 6 marca 2026 r., wobec czego przesłanka formalna do wniesienia skargi została spełniona.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę w całości lub w części na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W przedmiotowej skardze zarzucono organowi bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W związku z tym, że złożona skarga zarzuca jednocześnie bezczynność jak i przewlekłe prowadzenie postępowania należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę na rozróżnienie między bezczynnością, a przewlekłością postępowania

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.).

Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej, niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Przewlekłość to zatem nie tylko długotrwała bezczynność, ale także sytuacja, w której organ np. mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. I GSK 631/20, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Badając zasadność takiej skargi, Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności czy przewlekłości organu konieczne jest przede wszystkim ustalenie, że, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, organ administracji był zobowiązany do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności, a mimo to w terminach ustawowych nie podejmuje działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W świetle powyższych uwag kluczowe znaczenie dla oceny czy organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania ma ustalenie, w jakim terminie powinien wydać wnioskowane zezwolenie oraz czy termin ten został przez niego dochowany. Jak już wcześniej wskazano, przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Przepisem szczególnym określającym termin załatwienia sprawy w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy jest art. 112a ustawy z dnia 12 grudnia 2023 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1079), zgodnie z którym decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni (ust. 1). Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie (ust. 2).

Sąd zauważa, że art. 112a ustawy o cudzoziemcach nie określa, w jakim terminie organ powinien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz przedłożenia dokumentów niezbędnych do prawidłowego załatwienia sprawy. Nie oznacza to jednak, że organ w tym zakresie nie jest związany żadnym terminem. Zauważyć należy, że art. 112a ustawy o cudzoziemcach nie wyłącza zastosowania ogólnych regulacji kodeksowych, w tym wyrażonej w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. zasady szybkości postępowania, jak również wynikającego z art. 35 § 1 k.p.a. obowiązku organu załatwiania spraw przez organ administracji publicznej bez zbędnej zwłoki, mającej w istocie walor ogólnej zasady postępowania i w tym sensie powiązanym z obowiązkiem niezwłocznego załatwienia sprawy (art. 35 § 2 k.p.a.). Niezmienione pozostały zasady, że organy administracji publicznej powinny działać efektywnie, tj. sprawnie, szybko, skutecznie, biorąc pod uwagę ekonomiczność podejmowanych działań. Działania administracji powinny być nacechowane aktywnością, nakierowaną na sprawne i odpowiednie załatwienie konkretnej sprawy.

W niniejszej sprawie żądanie skarżącego dotyczące rozpoznania wniosku z dnia 31 lipca 2015 r. o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zostało rozpatrzone przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia 8 kwietnia 2026 r. Wobec powyższego, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do jego rozpoznania w pkt I sentencji wyroku.

W ocenie Sądu nie budzi jednak wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt II sentencji wyroku. Z chronologii czynności przedstawionych powyżej, wynika, że organ nie przeprowadził postępowania terminowo. W szczególności istotny jest tutaj okres od dnia 31 lipca 2025 r., kiedy do organu wpłynął wniosek skarżącego, do dnia 8 kwietnia 2026 r., kiedy w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja, a więc po wniesieniu już przez skarżącego w dniu 18 marca 2026 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Po dokonaniu jedynej istotnej czynności tj. zwrócenie się o zaopiniowanie wniosku do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Karpackiego Oddziału Straży Granicznej w Nowym Sączu oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, organ pozostawał w bierności przez ponad 7 miesięcy, aż do dnia wydania decyzji tj. 8 kwietnia 2026 r. Taka zwłoka, przy braku skomplikowanego stanu faktycznego (sprawa o pobyt z działalności gospodarczej oparta na dokumentach podatkowych i ZUS), wyczerpuje znamiona bezczynności i przewlekłości.

Odnosząc się do twierdzenia organu, jakoby w niniejszej sprawie nie zaistniała bezczynność z uwagi na obowiązywanie regulacji zawartych w art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 337, dalej: u.o.p.), zgodnie z którymi, w okresie do dnia 4 marca 2027 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres i w wymienionym okresie nie stosuje się przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 u.o.p., do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie.

Analizując powyższą argumentację, Sąd uznał za konieczne prześledzenie ewolucji omawianych przepisów. Z dniem 15 kwietnia 2022 r., na mocy ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 830), wprowadzono art. 100c u.o.p., zawieszający bieg terminów do dnia 31 grudnia 2022 r. Następnie, od dnia 1 stycznia 2023 r., wprowadzono art. 100d u.o.p., który stał się podstawą do wielokrotnego przedłużania okresu zawieszenia terminów: najpierw do dnia 24 sierpnia 2023 r., a następnie do dnia 4 marca 2024 r., do dnia 30 czerwca 2024 r., do dnia 30 września 2025 r., do dnia 4 marca 2026 r. i ostatecznie do dnia 4 marca 2027 r.

W tym kontekście Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. II OSK 3155/24 (CBOSA), który jednoznacznie wskazał, że ponad dwuletni okres od kwietnia 2022 r. do czerwca 2024 r., był czasem obiektywnie wystarczającym, aby państwo i administracja rządowa wypracowały rozwiązania pozwalające na terminową obsługę wniosków pobytowych. NSA podkreślił, że rozwiązanie problemów organizacyjnych administracji nie może polegać na permanentnym prolongowaniu regulacji ograniczającej konstytucyjne prawa cudzoziemców, w tym prawa do sądu. Przepisy te, z założenia epizodyczne i nadzwyczajne, poprzez wielokrotne przedłużanie ich obowiązywania, przestały być rozwiązaniem szczególnym, a stały się stałym instrumentem ograniczającym prawo do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki, co jest niedopuszczalne w świetle art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

W związku z tym, w wyniku przeprowadzenia kontroli konstytucyjności przepisów ustaw, należało odmówić zastosowania w niniejszej sprawie zarówno art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (którego dotyczył cytowany wyrok NSA), jak i art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1301) oraz art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2026 r. poz. 203) - w zakresie, w jakim przedłużono nimi obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d u.o.p., jako niezgodnych z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Oznacza to, że w niniejszej sprawie terminy do załatwienia sprawy biegły na zasadach ogólnych określonych w ustawie o cudzoziemcach i Kodeksie postępowania administracyjnego. Skoro wniosek skarżącego z dnia 31 lipca 2025 r. nie został załatwiony w ustawowym terminie 60 dni (licząc od daty złożenia wniosku), a organ pozostawał w bezczynności od września 2025 r. do kwietnia 2026 r., Sąd musiał uznać zarzut bezczynności i przewlekłości za uzasadniony, odrzucając argumentację organu opartą na niekonstytucyjnym przedłużeniu zawieszenia terminów.

Jednocześnie Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a., że bezczynności i przewlekłe prowadzenia sprawy, nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (wyroki NSA z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. III OSK 4360/21, z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. II OSK 3237/14; z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12, CBOSA). W jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, CBOSA).

W ocenie Sądu, choć przepisy o zawieszeniu terminów uznano za niekonstytucyjne, organ działał w zaufaniu do obowiązującego (wówczas jeszcze niezakwestionowanego tak szeroko) prawa stanowionego. Ponadto zwłoka nie była wynikiem złej woli czy lekceważenia strony, lecz błędnego przekonania o skuteczności ustawowego zawieszenia. Ponadto decyzja została wydana przed utratą ważności obecnej karty pobytu skarżącego, co zminimalizowało negatywne skutki dla skarżącego.

O kosztach postępowania, w pkt III wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.