II SAB/Wa 119/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-09-05	
Data wpływu	2018-02-19	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Janusz Walawski
Piotr Borowiecki /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 669/21	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2014 nr 0 poz 782;  art. 4 ust. 1, art. 6, art. 1 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu [...] w W. do rozpoznania wniosku T. S. z dnia [...] września 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w W. na rzecz T. S. kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wnioskiem e-mail z dnia [...] września 2017 r. T. S. zwrócił

się do Rektora Uniwersytetu [...] w W.

o zestawienie wypłat wynagrodzenia dr hab. M. S. w ostatnim

roku akademickim z wyszczególnieniem "za co i jakie kwoty, (od października 2016) czy pobierano tylko wynagrodzenie zasadnicze zgodnie z pensum dydaktycznym

czy także jakieś inne kwoty". W dniu [...] września 2017 r. wnioskodawca zwrócił

się o przesłanie informacji w wersji papierowej na wskazany adres. W dniu

[...] października 2017 r. wnioskodawca precyzując wniosek podniósł, że prosi

o udostępnienie informacji jakie zajęcia prowadzi dr hab. M. S., w jakim wymiarze i jakie jest za to wynagrodzenie z wyszczególnieniem liczby godzin i kwot.

W odpowiedzi w drodze e-mail z dnia [...] października 2017 r. organ poinformował, odwołując się do opinii radców prawnych, że dane o wysokości wynagrodzenia nie wchodzą w zakres informacji publicznej.

Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] października 2017 r. (e-mail) do organu podniósł, że informacje o wynagrodzeniu wchodzą w zakres informacji publicznej, gdyż są to pieniądze publiczne i zwrócił się o nadesłanie opinii prawnej radców na piśmie. Opinia ta przesłana została do wnioskodawcy w drodze e-mail w dniu [...] października 2017 r. W piśmie (e-mail) z dnia [...] października 2017 r. wnioskodawca nie podzielił opinii zawartej w opinii prawnej i podtrzymał żądanie dotyczące m.in. informacji na temat wykazu godzin oraz otrzymywanego za nie wynagrodzeń dr hab. M. S.

Pismem z dnia 16 stycznia 2018 r. T. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rektora U[...] w W. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2017 r. i [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazał, że wnosi skargę na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, wniósł o jej uchylenie i zobowiązanie Rektora U[...] do udostępnienia informacji dotyczącej wynagrodzenia otrzymywanego przez dr. hab. M. S. wraz z "dowodami wszystkich wynagrodzeń" i wymiarem pracy oraz stawek za nie (godziny zgodnie z umową oraz tak zwane pensum dydaktyczne). Skarżący wniósł o zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniósł, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem bądź przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji, jeżeli istnieją ku temu podstawy prawne. Skarżący wskazał, że organ nie uczynił zadość żądaniu wskazanemu we wniosku. Nie wydał też decyzji ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy. W konsekwencji pozostał w bezczynności.

Rektor Uniwersytetu [...] w W., reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę dotyczącą rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci wynagrodzenia za pracę pracownika naukowo-dydaktycznego U[...], wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na podstawie art. 53 § 2b P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Pełnomocnik wskazał, że zarzut dotyczący nieudzielenia informacji publicznej jest pozbawiony podstaw, a ponadto skarżący nie wniósł zażalenia do Rektora U[...] w W.

Pełnomocnik podniósł, że analiza korespondencji e-mailowej wskazuje na to, że skarżący otrzymał wszystkie informacje w zakresie zatrudnienia prof. U[...]

w W. dr hab. M. S., łącznie z umową (pozbawioną tych cech, które naruszałyby prywatność), z wyłączeniem jednak informacji o wysokości wynagrodzenia, a więc takiej informacji, która - w przypadku osób niepełniących funkcji kierowniczych - nie jest udostępniana.

Skarżący nie wykazał, aby skierował kiedykolwiek zażalenie do Rektora U[...] w W. na bezczynność w związku z żądaniem dostępu do informacji publicznej. Pełnomocnik wskazał, że skarżący został również poinformowany

o przyczynie odmowy udzielenia informacji w zakresie wysokości wynagrodzenia prof. S. z przywołaniem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - sygn. akt IV/SAB/GL/159/16 (anominizowanie umowy w zakresie danych adresowych

i wynagrodzenia, gdyż WSA w Gliwicach w swym wyroku stwierdził, że treść umowy w zakresie danych adresowych i wynagrodzenia nie stanowi informacji publicznej i ze względu na ochronę prywatności nie podlega udostępnieniu). Z tych wszystkich względów pełnomocnik wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Skarżący w piśmie z dnia 11 marca 2018 r. odniósł się do odpowiedzi na skargę. Z pisma skarżącego wynika nadto, że istotą żądania skierowanego do organu i skargi na bezczynność jest uzyskanie informacji o wynagrodzeniu prof. M.S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazania wymaga, że Sąd, na podstawie treści skargi i pisma skarżącego z dnia [...] marca 2018 r. przyjął, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Rektora U[...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2017 r.,

w którym zwrócił się on o zestawienie wypłat wynagrodzenia prof. M. S. w ostatnim roku akademickim, który to wniosek ponawiany był następnie

(we wskazanym zakresie) kolejnymi pismami z dnia 3 i 21 października 2017 r.

Skarga na bezczynność Rektora U[...] w zakresie rozpatrzenia wniosku T. S. z dnia [...] września 2017 r. jest dopuszczalna i zasadna.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA

z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA

z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę pogląd ten pozostaje aktualny także w obecnym stanie prawnym.

W art. 9 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w art. 53 po § 2 dodano m.in. § 2b. Zgodnie z tym przepisem, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 tej ustawy, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

W ocenie Sądu wymóg wniesienia ponaglenia, o którym mowa w powołanym przepisie nie znajduje zastosowania do spraw ze skarg na bezczynność

w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Ponaglenie, o którym mowa

w art. 53 § 2b P.p.s.a. wprowadzone zostało do Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zmianę dotychczasowego art. 37 k.p.a. Zgodnie z art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. art. 37 § 1 otrzymał brzmienie: "Stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem administracyjnym. Postępowanie to dotyczy ściśle realizacji konstytucyjnego prawa do informacji. Nadto, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie jedynie

w odniesieniu do decyzji wydawanych w razie odmowy udzielenia informacji publicznej i umorzenia postępowania w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Postanowił tak jednoznacznie ustawodawca w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa

z dnia 7 kwietnia 2017 r. zmieniająca k.p.a. oraz niektóre inne ustawy

nie wprowadziła żadnych zmian w u.d.i.p. w tym zakresie. Z uwagi na to, że u.d.i.p. nie zawiera odesłania do stosowania k.p.a. w odniesieniu do całego postępowania

o udostępnienie informacji publicznej, to, tak jak w poprzednim stanie prawnym

nie miał zastosowania wymóg wniesienia zażalenia (art. 37 k.p.a.), tak i obecnie nie ma zastosowania przy wnoszeniu skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wymóg wniesienia ponaglenia (art. 37 k.p.a.). W sprawach ze skarg na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej chodzi o doprowadzenie do jak najszybszej realizacji przez stronę jej konstytucyjnego prawa do informacji (po dokonaniu przez Sąd wcześniejszej oceny, co do tego, czy podmiot, którego skarga dotyczy jest podmiotem obowiązanym na gruncie u.d.i.p. oraz czy żądane informacje stanowią informacje publiczne na gruncie tej ustawy). Ustawodawca stanowiąc w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2,

i wskazując jednocześnie na jakim etapie znajduje zastosowanie k.p.a., w sposób wyraźny zrezygnował z dodatkowego środka zaskarżenia. Ponaglenie stanowi środek prawny na drodze administracyjnej. Sprawa z wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi typowej sprawy administracyjnej, o czym była już mowa. Pamiętać należy przy tym, że podmiotami obowiązanymi na gruncie u.d.i.p. są nie tylko organy władzy publicznej. Specyfika spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej nie pozwala, aby bez szczególnego uregulowania w u.d.i.p., przyjąć, że w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania z wniosku o udostępnienie informacji publicznej zastosowanie znajduje ponaglenie. Nadto, w przypadku skierowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do podmiotu, w stosunku do którego istnieje organ wyższego stopnia, czas rozpatrzenia ponaglenia ulega wydłużeniu w porównaniu z czasem rozpatrywania ponaglenia przez podmioty, w stosunku do których nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 4, § 5, § 7 i odpowiednio § 8 k.p.a.). Powyższe różnicowałoby sytuację prawną wnioskodawców. W zależności bowiem od tego, do jakiego podmiotu skierowaliby oni wniosek o udostępnienie informacji publicznej, uprawnieni byliby odpowiednio wcześniej lub później wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, dochodząc realizacji tego podmiotowego prawa. Organ, nad którym nie ma organu wyższego stopnia, otrzymując ponaglenie niezwłocznie załatwia bowiem sprawę (art. 37 § 8 k.p.a.), a zatem podejmuje działania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zaś organ wyższego stopnia, po przekazaniu mu ponaglenia, wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a.). W przypadku stwierdzenia zaś bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do jej załatwienia, wyznaczając termin, jeżeli postępowanie jest niezakończone (art. 37 § 6 pkt 2 a)); zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości (art. 37 § 6 pkt 2 b)).

W ocenie Sądu, zważywszy na cel ustawy o dostępie do informacji publicznej, zastosowanie przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania), nieprzewidzianej w u.d.i.p. instytucji ponaglenia, mogłoby prowadzić do zróżnicowania sytuacji wnioskodawców w zakresie realizacji konstytucyjnego prawa do informacji.

Z tego względu Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Państwowe szkoły wyższe, a ściślej ich organy, wykonują zadania publiczne, a tym samym Rektor U[...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Powyższe nie było w sprawie kwestionowane. Kwestią sporną w sprawie pozostawało natomiast to, czy wynagrodzenie nauczyciela akademickiego, o którym mowa we wniosku skarżącego, stanowi informację publiczną.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,

o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Nie oznacza to, że niewymienienie konkretnego stanu, który w sposób jednoznaczny dotyczy informacji o sprawie publicznej, pozwala na uznanie, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną.

Zgodnie z jednolitym orzecznictwem NSA nauczyciel akademicki jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a informacja o wysokości jego wynagrodzenia jest informacją publiczną (v. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I OSK 537/17; wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt. I OSK 775/10; wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt. I OSK 125/11; wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1978/13; wyrok NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. akt. I OSK 1530/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podziela Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę. Informacja o wysokości środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne stanowi informację publiczną (v. wyrok NSA z 18 września 2014 r., I OSK 59/14; wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 1853/14; wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja ta dotyczy instytucji i osób publicznych, których wynagrodzenia finansowane

są ze środków publicznych.

U.d.i.p. nie zawiera definicji legalnej pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że osoba pełniąca funkcje publiczną lub mająca związek z pełnieniem takiej funkcji to "każdy, kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 115 § 19 k.k. osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową (v. wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1887/16, orzeczenia.nsa.gov.pl)

Skoro informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną, to podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie wyłącza prawa do uzyskania w trybie wnioskowym informacji o wynagrodzeniu nauczycieli akademickich.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Skarga jest zasadna albowiem organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, zatem pozostawał i pozostaje w bezczynności (do Sądu nie wpłynęła informacja o udzieleniu żądanej informacji, jak też o ewentualnym wydaniu decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na określoną podstawę wyłączenia). Termin 14 dni od dnia wniesienia wniosku upłynął w dniu 2 października 2017 r.

Wobec tego, że wniosek nie został rozpatrzony w ustawowym terminie

(nie został rozpatrzony także po złożeniu przez wnioskodawcę kolejnych ponawiających żądanie pism), jak również do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Rektora U[...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynności Rektora U[...] nie można w niniejszej sprawie przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Podkreślenia wymaga, że każda sprawa oceniana jest przez Sąd indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności w niej występujących. Stanowisko organu, co do tego, że żądana informacja o wysokości wynagrodzenia nauczyciela akademickiego nie stanowi informacji publicznej jest błędne, jednakże podmiot, do którego wnioskodawca wystąpił miał prawo wyrazić swoje stanowisko w tej kwestii, dokonać własnej interpretacji u.d.i.p. Stanowisko organu wyrażone zostało wprawdzie po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku (w piśmie z dnia [...] października 2017 r.), jednakże powyższe nie uzasadnia stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Organ odpowiadał na pisma wnioskodawcy. Z całości korespondencji prowadzonej pomiędzy organem a skarżącym nie wynika, aby działanie organu nakierowane było na celowe pozbawienie jednostki możliwości realizacji jej konstytucyjnego uprawnienia. Stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] października 2017 r. było wynikiem odmiennej wykładni przepisów u.d.i.p.

Wobec tego, że skarga okazała się zasadna, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł,

jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi

w wysokości 100 zł.