Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 404/11 w sprawie ze skargi S.M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S.M. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt. II SA/Wa 404/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Rada Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie uchwałą z dnia [...] września 2002 r. nadała dr S. M. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk o Ziemi w zakresie geografii ze specjalnością klimatologia. Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów odmówiła zatwierdzenia powyższej uchwały, a rozstrzygnięcie to utrzymane zostało w mocy decyzją z dnia [...] marca 2005 r.

W wyniku skargi S. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1065/05 uchylił wydane w sprawie decyzje wskazując, iż podstawę rozstrzygnięcia winny stanowić przepisy obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595). Powołana w obu decyzjach Centralnej Komisji, jako podstawa rozstrzygnięcia ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych utraciła moc z dniem 30 kwietnia 2003 r., zaś art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) dopuszczał możliwość stosowania przepisów dotychczasowych wyłącznie w sprawach przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie nowej ustawy. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi UMCS w Lublinie z dnia [...] września 2002 r. Zatem przepis art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w tym stanie faktycznym nie mógł być zastosowany. Sąd wskazał, iż organ ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] września 2002 r. zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania.

Komisja, ponownie rozpatrując, sprawę nie zastosowała się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. i decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji Komisja stwierdziła, że nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawionego w uzasadnieniu wyroku, co do tego, która ustawa ma w sprawie zastosowanie i wskazała, że zalecenia Sądu wykonała w takim zakresie, w jakim "nie były one sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa i orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1284/09, uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2009 r. wskazując, że została ona wydana z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a. Powyższy wyrok został zaskarżony przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, oddalił skargę kasacyjną, uznając podniesione w niej zarzuty za nietrafne.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 17 ust. 1, art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w wersji przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowiła utrzymać w mocy swą decyzję z dnia [...] marca 2008 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie uchwałą z dnia [...] września 2002 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, po obszernym przytoczeniu przebiegu działań podejmowanych w toku habilitacji, iż Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] grudnia 2010 r. po zapoznaniu się z ustaleniami powstałymi w toku postępowania habilitacyjnego, postanowiło utrzymać w mocy decyzję Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału nadającej dr S. M. stopień naukowy doktora habilitowanego. Na wynik postępowania rzutowały między innymi negatywne opinie wyrażone przez trzech z czterech recenzentów oraz przez Sekcję Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. M. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2010 r., zarzucając jej naruszenie art. 153 i 170 ustawy P.p.s.a., art. 6 k.p.a., art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przez błędną interpretację art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, a także art. 105 § 1, 107 § 1 i 3, 7 i 8 k.p.a. Skarżący stwierdził, iż jego zdaniem Komisja podjęła decyzję na podstawie ustawy o stopniach naukowych, w brzmieniu sprzed 1 września 2005 r., czyli nieobowiązującym w dacie orzekania. Według tej ustawy, uchwały rady wydziału o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego wymagały zatwierdzenia przez Centralną Komisję, zaś myśl ustawy o stopniach naukowych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, która to ustawa ma w sprawie zastosowanie, uchwały te nie wymagają zatwierdzenia i są prawomocne od chwili podjęcia. W ocenie skarżącego nieprawidłowo zastosowano też w sprawie art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż dotyczy on sytuacji, w której nowelizacja wchodzi w życie, gdy sprawa jest przed organem nie zakończona. W przedmiotowej sprawie, po wyroku WSA z 13 lutego 2006 r. każde następne postępowanie przed Komisją było postępowaniem nowym, a nie "nie zakończonym". Ponadto strona podkreśliła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału. Sąd nakazał przy tym stosowanie ustawy obowiązującej w dacie orzekania. Zdaniem skarżącego wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem została ona wydana bez podstawy prawnej i braku właściwości rzeczowej organu do rozstrzygnięcia w sprawie.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie spór dotyczy wykładni przepisu intertemporalnego, jakim był art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował powyższy przepis przejściowy, gdyż postępowanie o nadanie stopnia doktora habilitowanego zostało wszczęte przed zmianą ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, która nastąpiła z dniem 1 września 2005 r. Przepis art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nakazuje stosowanie przepisów ustawy zmienianej w art. 251 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy, do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a zatem wyraźnie wyodrębnia przewód habilitacyjny, którego czynności kończą się, jak stanowi przepis art. 18 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, uchwałami rady wydziału i postępowanie o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Zmiana wprowadzona przepisem art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i wyraźne wskazanie, iż do postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 251, uzasadniała stosowanie w przedmiotowym postępowaniu przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, obowiązujących przed wprowadzonymi zmianami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż stosownie do wskazań zawartych w wyroku z dnia 13 lutego 2006 r. organ zastosował tryb postępowania przewidziany w art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym, nakazujący stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w stanie obowiązującym do dnia 1 września 2005 r.

Ponadto Sąd uznał, iż charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów naukowych, do którego przepisy k.p.a. stosuje się tylko odpowiednio, w zakresie nie uregulowanym w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. Komisja poza oceną legalności uchwały rady wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost.

Mając na uwadze ustalone okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną w sprawie skargę, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. M., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy z art. 174 ustawy P.p.s.a., a zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

– art. 153 w zw. z art. 170 ustawy P.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd, iż w decyzji z [...] grudnia 2010 r. organ uczynił zadość wytycznym zawartym w wyroku z 13 lutego 2006 r. i wydał decyzję w zgodzie z oceną prawną wyrażoną w tym wyroku,

– art. 145 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 153 i 170 ustawy P.p.s.a. poprzez nieuznanie przez Sąd decyzji Komisji za dotkniętą nieważnością, mimo iż została ona podjęta z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ nie był właściwy rzeczowo do jej wydania i winien był postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe,

– art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez uznanie, iż stosuje się przepis intertemporalny, a co za tym idzie, uznaje się, iż postępowanie habilitacyjne nie było zakończone.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor powołał się na wyrok z 13 lutego 2006 r., w którym Sąd wyraził pogląd, że rozpatrując ponownie sprawę organ zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania. Organ nie zastosował przepisów obowiązujących [...] grudnia 2010 r., mimo iż wskazania Sądu były jednoznaczne. Stanowisko wskazane organowi znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie, które przyjmuje, iż organ administracji publicznej wydaje decyzję administracyjną na podstawie przepisów prawa obowiązujących w chwili jej wydania. W przedmiotowej sprawie organ wydawał decyzję [...] grudnia 2010 r. i winien był zastosować stan prawny na ten dzień. Skarżący podniósł też, iż na gruncie regulacji prawnej zawartej art. 153 ustawy P.p.s.a. pojęcie ocena prawna oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Organy są związane nie tyko oceną prawną, ale i wskazaniami co do dalszego postępowania, które dotyczą sposobu działania organów w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie wadliwości w postępowaniu prowadzonym po wydaniu wyroku. Stosując się do oceny prawnej nakreślonej wyrokiem z 2006 r. organ powinien był umorzyć postępowanie, gdyż nie był właściwy do rozpoznawania sprawy. Jak wskazują przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, aktualne na dzień [...] grudnia 2010 r., sprawa została zakończona ostatecznie w wyniku podjęcia uchwały przez Radę Wydziału, która nie wymagała już zatwierdzenia przez Komisję. Interpretacja przyjęta przez organy administracji i niezakwestionowana przez Sąd sprzeczna jest z prawomocnym wyrokiem wydanym w tej sprawie 13 lutego 2006 r., który to wyrok wskazywał organowi sposób postępowania, a dla organu i sądów winien być wiążący.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie i zajęła stanowisko zgodne z zajętym w zaskarżonym wyroku. Wniosła także o zasądzenie od skarżących kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, stosownie do nakazu wynikającego z art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., Sąd odwoławczy nie uznał za zasadne zamieszczonych w niej zarzutów.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku zastosował ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1065/05 i dokonując w tym aspekcie kontroli legalności decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2010 r. uznał ją za zgodną z prawem.

WSA w Warszawie uchylając wyrokiem z dnia 13 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1065/05 zaskarżone decyzje Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2005 r. i z dnia [...] marca 2004 r., wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) nakazał przy rozpoznawaniu tej sprawy stosować przepisy obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytułach w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595), a nie przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r., jak uczyniła to Komisja.

Sąd zalecił nadto, aby organ rozpoznając ponownie sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z dnia [...] września 2002 r. zastosował właściwy tryb postępowania, przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania.

Na konieczność bezwzględnego respektowania oceny prawnej, wynikającą z art. 153 ustawy P.p.s.a. zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 września 2010 r. sygn. akt I OSK 920/10 (wydanym w tejże sprawie) stwierdzając, że zarówno organ administracji jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych, podjętych w innych, takich samych sprawach. W przywołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny, pozostając w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem sądowym stwierdził, iż utrata mocy wiążącej oceny prawnej następuje tylko: w razie zmiany ustawy, w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po wzruszeniu orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały, zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego.

Z uwagi na to, że w tej sprawie żaden z przytoczonych przypadków nie miał miejsca zarówno organ, jak i sąd, związane były oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2006 r. I SA/Wa 1065/05.

Z przywołanego wyroku wynika więc niewątpliwie, że Centralna Komisja rozpoznając sprawę po wydaniu wyroku w 2006 r. winna rozpatrzyć ją na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym i stosować tryb obowiązujący w dacie orzekania.

Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 ustawy z 2003 r. w jej pierwotnym brzmieniu uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna w chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję, której przedstawiana jest wraz z aktami przewodu habilitacyjnego w terminie jednego miesiąca od dnia podjęcia uchwały. W ust. 2 przewidziano tryb zaskarżenia rozstrzygnięcia Centralnej Komisji w przypadku niezatwierdzenia uchwały przez Komisję.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2010 r. przepis art. 19 został zmieniony przez ustawę z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, nadającej mu następujące brzmienie:

Ust. 1. Uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwila jej podjęcia.

2. W przypadku niezatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego podjętej przez radę właściwej jednostki organizacyjnej rada tej jednostki organizacyjnej lub osoba ubiegająca się o nadanie tego stopnia może w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia jej rozstrzygnięcia wystąpić do Centralnej Komisji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

3. Centralna Komisja rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 2 w terminie 4 miesięcy od dnia jego doręczenia.

4. W postępowaniu, o którym mowa w ust. 3, mogą brać udział recenzenci powołani w przewodzie habilitacyjnym.

Oceniając legalność zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, iż WSA prawidłowo przyjął, iż konsekwencją nakazu wynikającego z wyroku I SA/Wa 1065/05 stosowania przepisów i trybu postępowania według ustawy z dnia 14 marca 2003 r. było uwzględnienie przez organ i Sąd pierwszej instancji przepisów całej ustawy według stanu obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a zatem z uwzględnieniem zmian.

Jednakże wprowadzając nowe brzmienie art. 19 ustawy z dniem 1 września 2005 r. ustawodawca w przepisie intertemporalnym art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym nakazał do przewodów habilitacyjnych i postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosować przepisy ustawy zmienianej w art. 251 (a więc ustawy z dnia 14 marca 2003 r.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (a więc ustawy zmieniającej). Oznacza to, iż przepis intertemporalny, jako nakazujący stosować przepisy dotychczasowe przesądzał o obowiązującym stanie prawnym, według którego organ obowiązany był rozpatrzyć sprawę.

Nie można zatem przypisać Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 153 w zw. z art. 170 ustawy P.p.s.a.

Z uwagi na powyższe nie jest także trafnym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 271 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem ustawodawca nowelizując ustawę nakazał stosowanie nowej regulacji tylko do nowych spraw. Natomiast sprawa nadania stopnia doktora habilitowanego w zakresie postępowania o nadanie stopnia przed Centralną Komisją nie została zakończona przed dniem 1 września 2005 r.

Stosując ten przepis Sąd pierwszej instancji zasadnie rozróżnia użyte w tym przepisie pojęcia "przewodów habilitacyjnych" i "postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora". Przewód habilitacyjny zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 2003 r. kończy się uchwałą rady wydziału o nadaniu stopnia doktora habilitowanego, natomiast postępowanie przed Centralna Komisją – uchwałami o zatwierdzeniu bądź odmowie zatwierdzenia uchwały rady wydziału.

O ile uzasadnionym jest uznanie, iż przewód habilitacyjny został zakończony uchwałą Rady Wydziału z dnia [...] września 2002 r. to postępowanie habilitacyjne wszczęte wnioskiem Rady Wydziału z dnia 29 października 2002 r. wskutek uchylenia decyzji Centralnej Komisji nie zostało zakończone. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie można tego postępowania traktować jako prowadzonego w "nowej" sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał także za zasadny zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 153 i 170 P.p.s.a. Błędnie skarga kasacyjna upatruje w zastosowaniu przez Sąd przepisów ustawy z 2003 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji rażącego naruszenia prawa przez rozstrzygniecie sprawy przez organ do tego niewłaściwy, który winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim zauważyć, iż przesłanka nieważności związana z naruszeniem przepisów w właściwości rzeczowej organu została uregulowana w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Jeśli natomiast chodzi o rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) to przy przyjętej przez Sąd prawidłowej wykładni przepisu art. 271 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i art. 19 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym nie można uznać, iż Komisja z naruszeniem tego przepisu prowadziła postępowanie i wydała rozstrzygniecie.

Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej na tle stosowania przepisu art. 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. należy stwierdzić, że skarżący błędnie także interpretuje przepis tej ustawy po zmianie dokonanej nowelą z 27 lipca 2005 r. Nowe brzmienie przepisu stwierdzającego, iż uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej podjęcia może powodować trudności interpretacyjne. Jednakże wyjaśniając ten przepis w połączeniu z przepisami ust. 2 , 3 i 4 należy przyjąć, iż ustawodawca wyposażając pozytywną dla habilitanta uchwałę w cechę prawomocności zamknął drogę do zaskarżenia jej. Natomiast tryb przewidziany w dalszych przepisach (ust. 2, 3 i 4 art. 19) przewidywał kompetencje Centralnej Komisji do prowadzenia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia tej uchwały.

Powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że gdyby przyjąć nawet za uzasadnione stosowanie przez organ i Sąd pierwszej instancji (co ewidentnie nie miało miejsca) przepisu art. 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w brzmieniu nadanym nowelą z 27 lipca 2005 r. nie byłoby podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji i umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż nie stało się ono bezprzedmiotowe.

Dodać należy, iż przepis art. 19 ustawy z 2003 r. podlegał dalszej zmianie w 2011 r. Jest rzeczą oczywistą, iż zmiana przepisu art. 19 wprowadzona nowelą z dnia 18 marca 2011 r. (Dz.U. Nr 84, poz. 455), która weszła w życie z dniem 1 października 2011 r. nie mogła mieć zastosowania w tej sprawie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji zasądzając zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1 powołanej ustawy.