Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2005 r. sprawy ze skargi H. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych I Autostrad z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy uchyla zaskarżone postanowienie

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2005r.Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717) oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U z 2004r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm) i art. 106 Kpa, postanowił nie uzgodnić decyzji o warunkach zabudowy w związku z budową na działkach o nr [...] i [...] położonych w W. przy drodze krajowej nr [...]:

- motelu do 30 osób,

- parkingu na 20 samochodów osobowych i 20 samochodów ciężarowych, - zjazdu i wyjazdu na działki z drogi publicznej krajowej oznaczonej jako działka o nr geodezyjnym [...],

- zbiornika na nieczystości płynne o pojemności do 10 m3.

W uzasadnieniu niniejszego postanowienia organ wskazał, iż Protokołem nr [...] z posiedzenia Komisji Oceny Przedsięwzięć Inwestycyjnych przy Generalnym Dyrektorze Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2003r., został uchwalony zakres przebudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej. Zakresem tym objęto między innymi budowę przejazdu drogowego z przełożeniem ulicy [...]. Z opracowanej koncepcji przyjętej protokołem wynika, że pas włączenia łącznicy węzła "[...]" kończył się będzie na wysokości działek [...] i [...]. Zgodnie zaś z § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U Nr 43, poz. 430) wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego a w szczególności, w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła czy też na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

W dniu 14 lutym 2005r. H. Z., właścicielka działek Nr [...] i [...] złożyła stosownie do treści art. 127 § 3 kpa, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wskazując, iż w jej ocenie nie ma żadnych przeszkód prawnych o technicznych, które uzasadniałyby powyższą odmowę. Potencjalna inwestycja zlokalizowana ma być bowiem w odległości ok. 150 m od skrzyżowania i równocześnie w zakończeniu włączenia pasa do węzła.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2005r.Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, działając na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U z 2004r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm) oraz art. 106 Kpa, postanowił nie uzgodnić decyzji o warunkach zabudowy w związku z budową na działkach o nr [...] i [...] położonych w W. przy drodze krajowej nr [...]:

- motelu do 30 osób,

- parkingu na 20 samochodów osobowych i 20 samochodów ciężarowych, - zjazdu i wyjazdu na działki z drogi publicznej krajowej oznaczonej jako działka o nr geodezyjnym [...],

- zbiornika na nieczystości płynne o pojemności do 10 m3.

W uzasadnieniu organ podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2004r.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła H. Z. wskazując, iż z uwagi na trwające obecnie prace projektowe związane z przemianowaniem drogi krajowej nr [...] na drogę krajową nr [...] i zmianą jej funkcji, oraz fakt, iż zaskarżone postanowienie wydano powołując się na protokół nr [...], będący w jej ocenie projektem, istnieje możliwość uwzględnienia na tym etapie postępowania jej wniosku dotyczącego budowy MOP- u na Dziakach Nr [...] I [...] poprzez włączenie go do całego przedsięwzięcia.

Ponadto skarżąca wskazała, iż planowana inwestycja nie narusza art. 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, bowiem działki na którym ma ona być zlokalizowana znajdują się przed projektowanym pasem włączenia węzła [...], a dodatkowo jest on oddalony od nich o 100- 200 m.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów w niej podniesionych, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona została w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) bada zaskarżone decyzje, postanowienia pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, obowiązującym w dacie ich wydania.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071), jest centralnym organem administracji rządowej, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniosku złożonego w oparciu o art. 127 § 3 kpa.

Zgodnie z treścią tego artykułu od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra (w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 kpa dotyczy to również aktów wydawanych przez centralne organy administracji rządowej) lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpoznanie strawy: do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

W konsekwencji zastosowanie znajduje tu art. 138 § 1 kpa, określający uprawnienia organów odwoławczych. Zgodnie z tym przepisem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po ponownym rozpoznaniu sprawy w pełnym zakresie, winien był odnieść się do wydanego przez niego poprzednio postanowienia z dnia [...] lutego 2005r. i w konsekwencji co do zasady orzec o: utrzymaniu go w mocy, uchyleniu w całości lub w części orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, uchyleniu niniejszego postanowienia i umorzeniu postępowanie pierwszej instancji, albo umorzeniu postępowania odwoławczego. W niniejszej sprawie organ zaś tego nie uczynił, orzekł on zaś bowiem ponownie o "nie uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy", zamiast zgodnie z art. 138 kpa, orzec np. o utrzymaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2005r. w mocy lub o jego uchyleniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c i art. 135 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji.

Na marginesie należy wskazać, iż rozpoznając niniejszą sprawę ponowne w ocenie Sądu organ winien dokładnie zbadać i przeanalizować, opierając się o szczegółowe mapy i wyliczenia, zasadność zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w zakresie usytuowania działek [...] i [...] względem pasa włączenia łącznicy węzła "[...]" a zatem możliwości realizacji na tych działkach inwestycji w postaci MOP-u. Pozwoliłoby to zdaniem Sądu wyeliminować wszelkie wątpliwości strony skarżącej co do zakresu oddziaływania węzła. Organ nie wyjaśnił bowiem, na podstawie jakich dokumentów uznał, iż działki te znajdują się w zakresie jego oddziaływania.