Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Kańduła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 września 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A sp. k. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...]; 2. zasądza na rzecz skarżącej Spółki A s.k. od Wojewody W. kwotę [...]([...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, z wewnętrzną instalacją gazową, na terenie działki nr ewid. [...] – obręb ewid. Ż. arkusz [...] – przy ul. [...] w L..

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Dnia [...] kwietnia 2019 r. Spółka A (dalej również jako: "Inwestor") złożyła do Starosty [...], wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, z wewnętrzną instalacją gazową, na terenie działki nr ewid. [...] - obręb ewid. Ż. arkusz [...] - przy [...] w L.. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dokumentację projektową (k.1 akt adm.).

Starosta P. postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] zobowiązał inwestora do usunięcia występujących w przedłożonej dokumentacji nieprawidłowości, polegających m.in. na wyjaśnieniu powierzchni działki niezgodnej z obowiązującym obecnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Rady Miasta L. nr [...] z dnia [...] marca 2019 r.) i z uprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Rady Miasta L. nr [...]) oraz z wydaną decyzją pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. dotyczącą budynku jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] (w wyniku podziału tej działki powstała działka nr [...]) w Ż. , gmina L. (k. 16 akt adm.).

Inwestor pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. ustosunkował się do treści postanowienia i przedstawił stosowne wyjaśnienia, w tym wskazał, iż Gmina L. dokonała podziału nieruchomości o nr ewid. [...] na wniosek inwestora, w wyniku którego powstały dwie działki (na dz. nr [...] jest lokalizowany samodzielny budynek wraz z niezbędną infrastrukturą, zaś druga [...] stanowi samodzielną działkę o przeznaczeniu budowlanym z możliwością zabudowy budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym). Inwestor wskazał, iż jej powierzchnia umożliwia wybudowanie niezbędnej infrastruktury obsługującej budynek wraz z właściwą ilością miejsc postojowych (k.23 akt adm.).

Starosta P. w dniu [...] czerwca 2019 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, z wewnętrzną instalacją gazową, na terenie działki nr ewid. [...] - obręb ewid. Ż. arkusz [...] - przy [...] w L..

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, iż Inwestor w dniu [...] listopada 2018 r. uzyskał decyzję pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego, wolnostojącego na terenie działki nr ewid. [...], która miała powierzchnię [...] m˛, co wówczas świadczyło o spełnieniu wymogu minimalnej powierzchni działki (800 m˛) wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po dokonaniu podziału działki [...] na działki o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] żadna z nich nie spełnia wymogu planu miejscowego w zakresie minimalnej powierzchni (działka [...] - [...] m˛, działka [...] - [...] m˛).

Od powyższego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji odwołanie złożyła Spółka A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie przez Wojewodę decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora.

Wojewoda po wezwaniu Inwestora w przedmiocie uzupełnia dokumentacji o decyzję podziałową Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z wnioskiem o zbadanie z urzędu legalności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] października 2019 r. orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] wydanej w sprawie podziału nieruchomości.

Wojewoda pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z prośbą o udzielenie informacji czy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] orzekająca o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] jest ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., poinformowało, iż wskazana decyzja z dnia [...] października 2019 r. jest ostateczna w dniu jej wydania oraz, że nie została zaskarżona do WSA w Poznaniu (k.86 akt adm.).

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, z wewnętrzną instalacją gazową, na terenie działki nr ewid. [...] – obręb ewid. Ż. arkusz [...] – przy ul. [...] w L..

Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że w sprawie o wydanie pozwolenia na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami tych dokumentów. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie, bowiem to właśnie przywołane akty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie terenu, parametry, wskaźniki kształtowania danej zabudowy.

Dalej wskazano, że istotą sporu pozostaje ustalenie, czy planowana inwestycja - budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi z wewnętrzną instalacją gazową na terenie działki nr ewid. [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w L. pozostaje zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że działka inwestycyjna położona jest na obszarze, na którym obowiązuje plan miejscowy przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ż Z.". Zgodnie z § 3 ust. 6 pkt 2 lit. a tej uchwały dotyczącym terenu, na którym położona jest nieruchomość inwestora powierzchnia nowo wydzielonej działki budowlanej nie może być mniejsza niż [...] m2.

Podkreślono, że zgodnie art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945 z późn. zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Oznacza to, że jest on aktem normatywnym wyrażającym przepisy prawa obowiązującego na obszarze danej gminy i stanowi podstawę działania organów administracji publicznej. Jeżeli zatem obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił, określony sposób zagospodarowania, to takie ustalenia pozostają wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej i właścicieli nieruchomości. Wojewoda wskazał, że nie można interpretować postanowień ogólnych planu dla określonego terenu w oderwaniu od jego postanowień szczególnych przewidzianych dla tego terenu. Podkreślono, iż wolność zagospodarowania i zabudowy działki w granicach wyznaczonych przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma swoje ograniczenia właśnie w przepisach Prawa budowlanego. Nie zawsze więc to, co mieści się w granicach wyznaczonych przepisami planistycznymi będzie jednocześnie w danym przypadku bezwarunkowo możliwe do realizacji bez naruszenia przepisów budowlanych. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, i to sprawdzenie obejmować musi także usytuowanie obiektu na działce z przepisami pława, w tym przepisami techniczno-budowlanymi.

Przyczyną odmowy wydania przez Starostę P. pozwolenia na budowę była niezgodność planowanej inwestycji z obowiązującym na terenie działki miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w kwestii dotyczącej braku spełnienia wymogów zachowania minimalnej wielkości działki inwestycyjnej. Po dokonaniu podziału działki m ewid. [...], nowo wydzielona działka nr ewid. [...] ma powierzchnię [...] m˛, zaś działka m ewid. [...], której dotyczy przedmiotowe postępowanie ma powierzchnię [...] m˛.

W tym miejscu Wojewoda wskazał, iż decyzja Burmistrza Miasta L. (znak: WSK,[...]) z dnia [...] marca 2018 r. wydana w sprawie podziału nieruchomości oznaczonej księgą wieczystą [...] w skład, której wchodzą wykazane w ewidencji gruntów działki nr: [...] i [...], zapadła w okresie obowiązywania uchwały w [...] Rady Miasta L. z dnia [...] września 2004 r. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta L. - Ż. Z. (Dz.Urz.Woj.Wlkp. z 2004 r. Nr [...] poz. 3310). Zgodnie z przywołaną uchwałą na terenie, na którym położone były nieruchomości nr: [...] i [...] oznaczonym symbolem [...] wyznaczono zasady parcelacji - minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek - [...] m2 przy minimalnej szerokości 22 m (§ 18 pkt 3). Decyzja Burmistrza Miasta L. w sprawie podziału została wydana niezależnie od ustaleń planu miejscowego, w oparciu o art. 95 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018 r., poz. 121 - wersja obowiązująca w dacie wydania decyzji). Zgodnie z przywołanym przepisem niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Organ zatwierdzający ten podział nieruchomości wskazał, iż "z uwagi na to, że celem podziału jest wydzielenie zabudowanej działki gruntu nr [...] o pow. [...] m2 (czyli powierzchni mniejszej niż wymagane prawem minimum) to będzie miał zastosowanie w niniejszym postępowaniu art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami". W rozpatrywanym przypadku organ zatwierdzający podział nieruchomości, powołując się na rui. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie uzasadnił dlaczego dla obsługi budynku mieszkalnego położonego na działce o numerze ewid. [...] konieczne jest wydzielenie nieruchomości gruntowej. Powyższe nie wynika również z przedstawionego projektu podziału nieruchomości. Burmistrz Miasta L. zatwierdzając omawiany podział wskazał, iż w przypadku, gdy dotychczasowa, zabudowana już nieruchomość ma być przedmiotem podziału, jest on możliwy, jeśli zmierza on do wydzielenia tej części nieruchomości, która tworzyć będzie działkę budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem fakt, że nowo wydzielone działki spełniałyby wymagania działki budowlanej, w rozumieniu art. 4 pkt 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli byłyby to działki, których wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z wyodrębnionych lokali mieszkalnych, nie świadczy o spełnieniu przesłanek, warunkujących zastosowanie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż nie służą celowi, o którym mowa w tym przepisie. W związku z powyższym Wojewoda uznał za zasadne wystąpienie o zbadanie legalności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r. (znak: [...]).

Dalej wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdzając nieważność tej decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r. wskazało, iż przedmiotowy podział nie dotyczy wydzielenia działki budowlanej w znaczeniu przewidzianym w ustawie o gospodarce nieruchomościami, a raczej miał służyć obejściu wynikających z miejscowego planu zakazu wydzielenia działek o powierzchni mniejszej niż [...] m˛ i szerokości [...] m. Podkreślono, że Kolegium stwierdziło, iż w tym konkretnym przypadku podział nieruchomości nie miał na celu wydzielenie działki budowlanej, dlatego nie mógł nastąpić na podstawie art. 95 ust 7 z pominięciem badania zgodności podziału z planem miejscowym, zatwierdzenie podziału nieruchomości dokonane w tym trybie nie zostało poprzedzone wymaganym ustawą zaopiniowaniem projektu podziału pod kątem niesprzeczności z przepisami odrębnymi, ponadto wydzielona działka nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej, zaś przesądzanie w sentencji decyzji o ustanowieniu drogi koniecznej było bezpodstawne.

Wojewoda wskazał, że w związku z wyeliminowaniem decyzji podziałowej Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r. jako zapadłej z naruszeniem prawa, podział działki nr ewid. [...] na działki inwestycyjne o numerze ewidencyjnym [...] i [...] nie istnieje.

Wojewoda wskazał, że Starosta P. odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji słusznie, zauważył, iż realizacja przedmiotowego zamierzenia na działce o powierzchni mniejszej niż [...] m˛ stoi w sprzeczności zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zważono, iż powyżej przedstawiony podział nieruchomości, który obecnie już został uznany za niegodny z prawem, czynił niemożliwym zagospodarowanie działek na cele określone w planie miejscowym z uwzględnieniem przedstawionej w nim konfiguracji przestrzenno-obszarowej. Dopuszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podziału nieruchomości ze wskazaniem wymaganego parametru wielkościowego nowo wydzielanych nieruchomości służyć ma zabezpieczeniu możliwości inwestycyjnych na wyodrębnianych działkach gruntu przy ich ewidencyjnym podziale. W rozpatrywanym przypadku realizacja inwestycji w zaprojektowanym kształcie, na nieruchomości niespełniającej parametru wielkościowego byłaby sprzeczna z koncepcją przestrzenno-obszarową uregulowaną w obowiązującym planie miejscowym. Co więcej decyzja zatwierdzająca podział działki, w wyniku którego powstała działka inwestycyjna została uznana jako wydana z naruszeniem prawa wyczerpującym przesłankę nieważnościową wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2, zatem nie korzysta ona z domniemania legalności. Działka o numerze ewidencyjnym [...], wskazana we wniosku o pozwolenia na budowę przestała istnieć. Z tego powodu za zasadną organ II instancji uznał odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W przewidzianym prawem terminie skargę do sądu administracyjnego wywiodła Spółka A domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 16 § 1 i art. 127 § 3 kpa. Podniesiono też zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt1 Prawa budowlanego i § 3 ust. 6 pkt 2 lit. a uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ż Z." (Dz.Urz. Woj.Wlkp. 2019, poz. 3093).

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym stawił się pełnomocnik Skarżącej podając, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...].03.2018 roku nadal się toczy, ponieważ Skarżąca złożyła od decyzji z dnia [...] października 2019 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Pełnomocnik Skarżącej przedłożył odpis zawiadomienia z dnia [...].08.2020 r. adresowanego przez SKO w P. do Skarżącego w sprawie zawiadomienia w trybie art. 10 kpa o zakończeniu postępowania administracyjnego w tej sprawie. Ponadto pełnomocnik Skarżącego przedłożył pismo z dnia [...].05.2020 r., które stanowiło prośbę Skarżącego o wyjaśnienie stanu sprawy stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Pełnomocnik dodał, że jeżeli nawet organ by stwierdził, że decyzja podziałowa została wydana z naruszeniem prawa to z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, które ta decyzja wywołała nie powinno dojść do stwierdzenia jej nieważności, o co też wniesiono w imieniu Skarżącej w postępowaniu przed Kolegium. Dodatkowo pełnomocnik Skarżącej podnosił, że Wojewoda błędnie interpretuje przepisy miejscowego planu zagospodarowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 – dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018, poz. 1202 – dalej jako: P.b.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 - dalej jako: k.p.a.).

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. Spółka A wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi, z wewnętrzną instalacją gazową, na terenie działki nr ewid. [...] – obręb ewid. Ż. arkusz [...] – przy ul[...] w L.. Poza sporem pozostaje również, że działka ta powstała na mocy podziału dokonanego decyzją Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] kiedy na skutek podziału działki nr [...] powstały działki nr [...] o pow. [...]m˛ oraz działka nr [...] o pow. [...]m˛. Kwestią bezsporną jest również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji podziałowej Burmistrza Miasta L. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]

Istota sporu w okolicznościach badanej sprawy sprowadza się do oceny legalności odmówienia Inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę na dz. nr [...]. Przystępując do omówienia motywów podjętego rozstrzygnięcia należy wskazać, że zaskarżona decyzja Wojewody zapadła w niedostatecznie wyjaśnionym stanie faktycznym. Sąd dostrzega przy tym starania i środki jakie Wojewoda podjął w celu dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpoznania sprawy w pełnym jej kontekście. Z uwagi jednak na treść skierowanego przez Kolegium do Wojewody pisma z dnia [...] stycznia 2020 r. ustalenia tego drugiego organu, dotyczące statusu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2019 r. okazały się niepełne. Wojewoda oparł swoje ustalenia na wadliwym w swej treści piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. (k. 86 akt adm.). Należy, bowiem zauważyć, że Wojewoda w celu ustalenia czy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. decyzją z dnia [...] października 2019 r. została zaskarżona zwrócił się do tego organu z pytaniem, czy decyzja ta jest ostateczna (k. 82 akt adm.). Pytanie to było zasadne, ponieważ na podstawie art. 16 zd. 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy służył od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. decyzją z dnia [...] października 2019 r. stwierdzającej nieważność decyzji podziałowej Burmistrza L. . O tym środku zaskarżenia pouczało również samo Kolegium. Tymczasem, wbrew brzmieniu art. 16 zd. 1 k.p.a. w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. Kolegium poinformowało Wojewodę, że decyzja była ostateczna w dniu jej wydania. Jednocześnie Wojewodę poinformowano, że decyzja nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Powyższe oznacza, że strona ma dwie możliwe ścieżki postępowania chcąc zaskarżyć decyzję od której służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, a fakt, że nie złożono skargi w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że decyzja nie została zaskarżona poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Wojewoda opierając się na informacjach uzyskanych od Kolegium przyjął, że prawomocnie stwierdzono nieważność decyzji podziałowej, a w konsekwencji działka nr [...] przestała istnieć. Tymczasem, już w złożonej skardze, a później również na rozprawie przed sądem administracyjnym, pełnomocnik Skarżącej wskazał, że Inwestor wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] października 2019 r. i sprawa ta pozostaje w toku. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja Kolegium z dnia [...] października 2019 r. wciąż może zostać wzruszona. W ocenie Sądu, w takiej sytuacji, nawet w razie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej, należało w pierwszej kolejności zwrócić się do Inwestora, o wskazanie jak w tej sytuacji traktować żądanie złożonego przez niego wniosku. Należy, bowiem zauważyć, że sam fakt zmiany oznaczenia ewidencyjnego działki, a nawet jej powierzchni pozostaje bez wpływu na to czy Inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a to ta okoliczność jest zasadnicza w kontekście udzielenia pozwolenia na budowę. Należało zatem ustalić, jak w zmienionych okolicznościach faktycznych należy traktować wniosek Inwestora i ewentualnie zobowiązać go uzupełnienia dokumentacji wniosku po jego korekcie.

Sąd nie podziela również stanowiska Wojewody, który utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uznał, że pozwolenia na budowę nie można było udzielić nawet dla istniejącej działki nr [...] z uwagi na brzmienie § 3 ust. 6 pkt 2 lit. a uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ż. Z." (Dz.Urz. Woj.Wlkp. 2019, poz. 3093 – dalej jako: "Plan"). Przepis ten stanowi, że w zakresie zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości: "ustala się szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości" zgodnie z wydzielonymi w planie liniami rozgraniczającymi, przy czym minimalna powierzchnia działki na terenach oznaczonych symbolami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - [...] m˛. Zgodzić się trzeba z pełnomocnikiem Skarżącej, że § 3 ust. 6 pkt 2 lit. a Planu reguluje – jak literalnie wskazano – "zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości". Ustalenia w zakresie zasad kształtowania zabudowy ustalone zostały w Rozdziale 2 i nawet w tej części Planu wskazano, że powierzchnia "nowo wydzielonej działki" budowlanej nie może być mniejsza niż 800m˛ (§ 4 ust. 2 pkt 8; § 5 ust.2 pkt 7; § 6ust. 2 pkt 6). Wskazanymi przepisami literalnie nie zakazano zatem zabudowy działek o powierzchni mniejszej niż 800m˛. Natomiast nie jest dopuszczalne domniemywanie zakazu zabudowy, bowiem nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, że w przypadku wykorzystywania przez organ planistyczny możliwości ograniczenia prawa własności podmiotów prywatnych, pozbawia się właścicieli poczucia bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Władztwo planistyczne gminy w tym zakresie nie może polegać zatem na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. Nie sposób zatem zakazu zabudowy wywodzić w drodze wykładni przepisów aktu prawa miejscowego, które nie ustanawiają takiego zakazu wprost.

Z tych względów Sąd nie podziela stanowiska organów, co do tego, że dla działki nr [...] nie można było udzielić pozwolenia na budowę z tego powodu, że jej powierzchnia była mniejsza niż [...]m˛.

Wobec powyższego, zasadnie organom, zarzucono naruszenie art.7, art. 77 77 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 16 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadnie też podniesiono zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt1 P.b. i błędnej wykładnia § 3 ust. 6 pkt 2 lit. a Planu.

Uznając, że dla końcowego załatwienia sprawy konieczne jest uchylenie w całości decyzji obydwu instancji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (na które składa się kwota [...]zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota [...]zł uiszczona tytułem opłaty od pełnomocnictwa oraz kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego) orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018, poz. 1667 ze zm.) w pkt. 2 sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zbadać czy zakończyło się prawomocnie postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Burmistrza L. , a następnie - w zależności od poczynionych ustaleń - albo zwrócić się do inwestora, który jest dysponentem wniosku o zajęcie stanowiska jak należy traktować jego żądanie dotyczące pozwolenia na budowę na działce ewidencyjnej nr [...]; albo rozpoznać wniosek z uwzględnieniem oceny prawnej i wykładni przepisów zaprezentowanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.