Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 kwietnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 383/16 w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 383/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Starosta Płoński decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. w P. pozwolenia na remont i rozbudowę Przychodni Rejonowej na działce ewid. nr [...], położonej w [...] przy ul. [...]. Decyzja ta w części dotyczącej nazwy inwestora zmieniona została decyzją Starosty Płońskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2013 r. A.C. wystąpił do Wojewody Mazowieckiego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zatem obarczona jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r., nr [...], a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A.C., wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1949/14 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że obowiązkiem organów było zbadanie czy przedstawiony do zatwierdzenia projekt remontu i rozbudowy Przychodni Rejonowej nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym przede wszystkim skarżącego. Sąd wskazał, że ocena ta jest o tyle niezbędna, iż wykonanie robót budowlanych objętych kwestionowaną decyzją wiąże się z likwidacją drzwi z korytarza do lokalu nr 6a stanowiącego własność skarżącego. Tymczasem okoliczności te nie zostały ocenione ani przez Starostę Powiatowego w P., ani przez organy prowadzące postępowanie w trybie nieważnościowym.

Wojewoda Mazowiecki, rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r., nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania A.C., decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że analiza projektu budowlanego, zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r. wykazała, iż pomieszczenia znajdujące się na piętrze – należące do skarżącego – (nieobjęte opracowaniem projektowym) na skutek zamurowania korytarza zostały odcięte od klatki schodowej na piętrze budynku przychodni. Został zatem naruszony art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), poprzez niezapewnienie dojścia do znajdujących się na piętrze pomieszczeń należących do skarżącego. O tym jednak, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy, albowiem skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punku widzenia praworządnego państwa. Organ wskazał, że skarżący, A.C., w ramach odrębnej inwestycji polegającej na rozbudowie budynku przychodni Poradni Rodzinnej "[...]", objętej decyzją Starosty Powiatowego z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], "umożliwiającej konieczne oddzielenie od dotychczasowego układu funkcjonalnego połączonego z funkcją sąsiadującego budynku o podobnym charakterze" zrealizował oddzielne, zewnętrzne schody do należących do niego pomieszczeń, znajdujących się na piętrze. A zatem skarżący ma zapewniony dostęp do pomieszczeń na piętrze. Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że w ramach realizowanej przez skarżącego rozbudowy budynku Poradni Rodzinnej "[...]" przewidziano w miejscu zamurowanych drzwi, łączących bezpośrednio lokal należący do skarżącego ze wspólnym korytarzem i klatką schodową Przychodni Rejonowej, przedsionek damskiej toalety. Organ odwoławczy stwierdził więc, że analiza kontrolowanej decyzji Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł A.C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazanym na wstępie wyroku z dnia 16 lutego 2017 r. stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także uznał, że organ zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1949/14.

Sąd wskazał, że ustalone przez organ naruszenie prawa – art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane jest oczywiste. Jednak nie jest to wystarczające dla przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Konieczne jest bowiem kumulatywne, obok oczywistego naruszenia prawa, powstanie skutków społeczno-gospodarczych, których nie można zaakceptować w państwie prawa. I takie właśnie skutki naruszenia prawa, w okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu nie powstały. Dostrzeżona wada, kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę (poprzez niezapewnienie dojścia do znajdujących się na piętrze pomieszczeń należących do skarżącego), nie wywołuje szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych bowiem skarżący poprzez realizację w ramach własnej inwestycji na podstawie decyzji z dnia [...] października 2011 r., nr [...], schodów zewnętrznych ma obecnie swobodny dostęp do pomieszczeń na piętrze. Tym samym Sąd stwierdził, że powyższe naruszenie prawa nie stanowi wady rażącego naruszenia prawa, a skoro tak, to nie może być podstawą wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku stwierdzenia jej nieważności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2017 r. wniósł A.C. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła jedna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, tj. rażące naruszenie prawa, ze względu na to, iż aktualnie lokal będący własnością skarżącego ma swobodny dostęp do wyjścia na zewnątrz budynku;

b) art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie zawartości merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego, pomimo istnienia takiego obowiązku;

2) przepisów postępowania, tj.:

a) art. 133 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", poprzez niewłaściwą analizę akt sprawy i niedopatrzenie się naruszenia przez organ art. 8, art. 77 § 1, art. 80 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., co doprowadziło Sąd do uznania, że niezapewnienie dojścia do znajdujących się na piętrze pomieszczeń należących do skarżącego nie stanowi rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane oraz, że nie wystąpiła jedna z okoliczności warunkujących uznanie, iż naruszenie prawa jest rażące, tj. negatywna ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga, a tym samym kontrola organu przeprowadzona przez Sąd, w szczególności pod kątem wydania decyzji zgodnie z prawem, nie była prawidłowa;

b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo zaistnienia podstaw do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty A.C. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zauważyć należy, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Zakładów Opieki Zdrowotnej w P. pozwolenia na remont i rozbudowę Przychodni Rejonowej na działce nr [...], położonej w [...], ul. [...].

Kontrolowane decyzje zapadły więc w postępowaniu nieważnościowym, którego celem jest ustalenie czy kontrolowane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie jest dotknięte którąś z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., na który powoływał się skarżący, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że zawiera on dwie niezależne od siebie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Zaistnienie którejkolwiek z nich daje podstawę do stwierdzenia nieważności danego aktu. Przy czym z "rażącym naruszeniem prawa" w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki które wywołuje decyzja. A zatem o tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Tak więc nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi bowiem nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1111/06; z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 876/99; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92).

Zauważyć również należy, że w postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia. Charakter postępowania uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie dokonuje oceny legalności decyzji na podstawie akt postępowania zwykłego. Nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz obowiązany jest skoncentrować się na materiale zgromadzonym w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją i ustaleniach poczynionych na jego podstawie.

W rozpoznawanej sprawie główny zarzut kasacyjny oparty został na naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i tym samym uznanie, że przepis ten nie został rażąco naruszony, ze względu na to, iż aktualnie lokal będący własnością skarżącego ma swobodny dostęp do wyjścia na zewnątrz budynku. Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Dokonana przez organ w ramach postępowania nieważnościowego analiza projektu budowlanego, zatwierdzonego kontrolowaną decyzją Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wykazała, że pomieszczenia znajdujące się na piętrze (lokal 6a) – należące do skarżącego – (nieobjęte powyższym opracowaniem projektowym) na skutek zamurowania korytarza zostały odcięte od klatki schodowej na piętrze budynku przychodni (zob. proj. bud. - rys. nr 4 - Rzut piętra). Słusznie stwierdził zatem organ, co potrzymał też Sąd pierwszej instancji, że powyższe spowodowało naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez niezapewnienie dojścia do znajdujących się na piętrze pomieszczeń należących do skarżącego. Kwestia ta jest w niniejszej sprawie bezsporna. Spór sprowadza się natomiast do kwalifikacji tego naruszenia jako rażącego zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jak już wyżej wskazano, za rażące naruszenie prawa może być uznane tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Powyższe skutki analizowanego uchybienia, jak prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, nie zaistniały jednak w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że wraz z wnioskiem o wydanie kwestionowanego pozwolenia na remont i rozbudowę Przychodni Rejonowej w P. inwestor przedłożył pisemne oświadczenie skarżącego – A.C. prowadzącego Poradnię Rodzinną "[...]" z dnia 14 października 2010 r. o wyrażeniu zgody na remont i rozbudowę Przychodni Rejonowej w P., własnym kosztem i staraniem przez [...] w P.. A.C. wyrażając zatem zgodę na remont i rozbudowę przychodni zaakceptował wszystkie rozwiązania konstrukcyjne przewidziane w projekcie budowlanym, w tym również w zakresie likwidacji drzwi z korytarza do lokalu 6a. Z akt sprawy wynika, że również w toku postępowania o wydanie kwestionowanego pozwolenia na remont i rozbudowę przychodni, skarżący nie wnosił żadnych zastrzeżeń ani uwag do przedłożonego projektu budowlanego. Skarżący nie wniósł także odwołania od decyzji Starosty Płońskiego z dnia [...] października 2010 r., nr 658/2010 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] w P. pozwolenia na remont i rozbudowę przychodni, co świadczy o akceptacji rozstrzygnięcia organu i ustaleń zawartych w projekcie. Ponadto skarżący nie protestował też w trakcie prowadzonych robót budowlanych, a więc nie przeszkadzało mu to, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamurowano przejście z korytarza na piętrze do jego lokalu 6a. Stan ten skarżący akceptował przez okres około trzech lat, kiedy to w dniu 2 kwietnia 2013 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2010 r. zarzucając wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo zaznaczyć należy, że skarżący zarzucał naruszenie swojego interesu prawnego poprzez zamurowanie przejścia do jego lokalu 6a, a tym samym uniemożliwienie mu korzystania z tego lokalu w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] października 2010 r., podczas gdy w akcie notarialnym z dnia 10 sierpnia 2010 r., Repertorium A nr [...] dotyczącym umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i umowy sprzedaży skarżącemu lokalu 6a zawarta została klauzula, że [...] w P. będzie korzystał z lokalu użytkowego 6a do końca 2011 r. Dodatkowo ze znajdujących się w aktach sprawy pism skarżącego oraz notatki służbowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. sporządzonej ze spotkania przedstawiciela Starostwa, przedstawiciela [...] w P. oraz właściciela Poradni "[...]" – A.FC. wynika, że nabycie przez skarżącego lokalu 6a nastąpiło w celu rozdzielenia budynku przychodni od Poradni "[...]", a granica rozdzielenia miała przebiegać środkiem istniejących ścian na piętrze i na parterze. Potwierdzeniem powyższego, jest okoliczność, że A.C. w ramach własnej inwestycji polegającej na rozbudowie budynku Poradni Rodzinnej "[...]", objętej decyzją Starosty Powiatowego z dnia 17 października 2011 r., Nr [...], "umożliwiającej konieczne oddzielenie od dotychczasowego układu funkcjonalnego połączonego z funkcją sąsiadującego budynku o podobnym charakterze" zrealizował oddzielne, zewnętrzne schody do należących do niego pomieszczeń, znajdujących się na piętrze. A zatem skarżący składając projekt budowlany rozbudowy własnej poradni przewidywał i godził się na zamurowanie drzwi na piętrze i zapewnienie dostępu do lokalu 6a poprzez wykonanie własnego wejścia do swojej części budynku i lokalu 6a, co potwierdza złożona przez niego dokumentacja budowlana. Ponadto projekt rozbudowy Poradni "[...]" przewidywał w miejscu zamurowanych spornych drzwi wykonanie toalet oraz wykonanie nowych drzwi do lokalu 6a w należącej do skarżącego części nieruchomości. A zatem stwierdzić należy, że naruszenie za zgodą skarżącego art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez niezapewnienie dojścia do znajdujących się na piętrze pomieszczeń, umożliwiło skarżącemu zagospodarowanie jego części nieruchomości w określony, pożądany przez niego sposób (wykonanie toalet, wykonanie oddzielnych zewnętrznych schodów). Tak więc skarżący po zrealizowaniu własnej inwestycji, może od 2012 r. (po wygaśnięciu prawa użytkowania na rzecz [...]) nieprzerwanie korzystać z lokalu 6a do prowadzenia działalności gospodarczej – poradni rodzinnej "[...]". Prawidłowo stwierdził zatem Sąd pierwszej instancji, że dostrzeżona wada, kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wywołuje szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych. Wskazane naruszenie prawa, wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, nie stanowi wady rażącego naruszenia prawa, co z kolei powoduje, że nie może być podstawą wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie stwierdzenia jej nieważności. Zauważyć również należy, że w obecnym stanie faktycznym i prawnym przywrócenie stanu pierwotnego (przywrócenie otworu drzwiowego) spowodowałoby także konieczność przywrócenia do stanu pierwotnego części nieruchomości skarżącego poprzez likwidację istniejących już toalet, na wykonanie których skarżący uzyskał ostateczne i prawomocne pozwolenie na budowę, które nie było kwestionowane.

Za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie zawartości merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego. Z akt sprawy wynika, że organy administracji publicznej w ramach prowadzonego postępowania nieważnościowego skontrolowały prawidłowość zastosowania przez organy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sporne przedsięwzięcie nie uchybia w stopniu rażącym wymogom powyższego przepisu dotyczącym zwłaszcza przeznaczenia terenu inwestycyjnego ani też zasadom zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Stanowisko takie wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1949/14, którym stosownie do art. 170 P.p.s.a. związany jest zarówno organ jak i Sąd rozpoznający sprawę. Przesądzenie zatem we wcześniejszym prawomocnym wyroku określonej kwestii wyklucza możliwość późniejszego jej badania.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwą analizę akt sprawy i niedopatrzenie się naruszenia przez organ art. 8, art. 77 § 1, art. 80 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. A tym samym poprzez oddalenie skargi nie naruszono też art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok na podstawie przesłanych wraz ze skargą akt sprawy i nie stwierdził aby zebrany materiał dowodowy był niewystarczający do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Z analizy wydanych w sprawie decyzji wynika, że organy rozpoznając ponownie sprawę w pełni zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu z dnia 12 marca 2015 r., do czego zobowiązane były na podstawie art. 153 P.p.s.a. Organy w sposób wyczerpujący i z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy wyjaśniły, co słusznie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, że naruszenia prawa, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, w wyniku przyjętych rozwiązań architektonicznych, w projekcie budowlanym zatwierdzonym kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, nie można ocenić jako rażącego.

W związku z powyższym, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.