III SAB/Gd 118/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-08-01	
Data wpływu	2024-05-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Alina Dominiak
Jacek Hyla /przewodniczący/
Maja Pietrasik /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 14; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 320; art. 19, art. 20 pkt 3; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 149 par. 1, par. 1a, par. 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 nr 0 poz 162; art.11a; Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Gdańska do rozpoznania wniosku J. M. z dnia 29 kwietnia 2024 r. o udostępnienie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta Gdańska na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
J. M. wniósł w dniu 26 maja 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność "Urzędu Miejskiego w Gdańsku (Wydział Urbanistyki i Architektury)". Skarga została zakwalifikowana przez Sąd jako skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska. Uwzględniono w tym zakresie, że urząd miasta nie ma samodzielnego bytu, ponieważ prezydent miasta wykonuje zadania przy pomocy urzędu miasta (za art. 33 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym, t.j.: Dz.U. z 2024, poz. 609). Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono mu informacji publicznej, o którą wystąpił poprzez platformę ePUAP do Urzędu Miejskiego w Gdańsku wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2024 r. w zakresie związanym z wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił do organu o udostępnienie złożonego w dniu 25 kwietnia 2024 r. w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w Gdańsku wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pt. "Budowa ul. Nowej Politechnicznej w Gdańsku Odcinek 1 – rozbudowa ulic Jaśkowa Dolina, Piecewska (powiatowa), oraz Piecewska, Wileńska, Nobla (gminnych) w Gdańsku" wraz z załącznikami.

W dniu 8 maja 2024 r. skarżący otrzymał odpowiedź, że do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Gdańska istotnie złożono w dniu 25 kwietnia 2024 r. wniosek w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pt. "Budowa ul. Nowej Politechnicznej w Gdańsku Odcinek 1 – rozbudowa ulic Jaśkowa Dolina, Piecewska (powiatowa), oraz Piecewska, Wileńska, Nobla (gminnych) w Gdańsku". Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że w ocenie organu, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosek inwestora nie stanowi informacji publicznej, ponieważ nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 cyt. ustawy. Dodatkowo wyjaśniono, że w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej fakt zaistnienia czynności urzędniczej jaką jest przyjęcie wniosku do realizacji, stanowi informację publiczną, natomiast już treść wniosku nie mieści się w katalogu informacji publicznych.

W dniu 17 maja 2024 r. skarżący ustosunkowując się do otrzymanej odpowiedzi, wystąpił do organu o wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, skoro organ nie chce udzielić żądanej informacji.

W odpowiedzi z dnia 28 maja 2024 r. organ podtrzymał stanowisko w sprawie, to jest że żądana informacja nie jest informacją publiczną.

W odpowiedzi na skargę opisano przebieg sprawy, w tym wskazano, że J. M. w dniu 29 kwietnia 2024 r. wystąpił o udostępnienie dwóch informacji publicznych, to jest o udostępnienie wniosku [...] dla ul. Nowej Politechnicznej oraz o udostępnienie decyzji o warunkach zabudowy budynku usługowego z funkcją zamieszkania zbiorowego zlokalizowanego na działce [...]. Podkreślono, że dnia 8 maja 2024 r. wnioskodawcy została udzielona odpowiedź, gdzie udostępniono mu skan żądanej decyzji o warunkach zabudowy, a w pozostałym zakresie informacji nie udzielono, wyjaśniając, że wniosek inwestora nie stanowi informacji publicznej, bowiem nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.

Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.".

Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie J. M. zarzucił bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 29 kwietnia 2024 r., w zakresie w jakim organ nie udostępnił skarżącemu wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pt. "Budowa ul. Nowej Politechnicznej w Gdańsku Odcinek 1 – rozbudowa ulic Jaśkowa Dolina, Piecewska (powiatowa), oraz Piecewska, Wileńska, Nobla (gminnych) w Gdańsku" wraz z załącznikami. Przedmiotowa skarga na bezczynność nie dotyczy zatem sposobu rozpoznania przez organ drugiego wniosku skarżącego, jaki skierował on w tej samej dacie, to jest w dniu 29 kwietnia 2024 r., o udzielenie innej informacji publicznej, to jest decyzji o warunkach zabudowy - w tym zakresie skarżący nie złożył skargi na bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta Gdańska jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W przedmiotowej sprawie kluczowym pozostawało zatem ustalenie przez Sąd, czy wskazany przez skarżącego "wniosek inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej" stanowi informację publiczną.

Jeżeli bowiem zapytanie nie dotyczy informacji publicznej, organ może poprzestać na wystosowaniu pisma informującego wnioskodawcę o powyższym fakcie.

Jednak gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, od zarzutu bezczynności nie uwalnia nie tylko zupełny brak odpowiedzi, ale także terminowa odpowiedź organu podlegająca na wystosowaniu do strony pisma informacyjnego, w którym odmawia się udzielenia informacji błędnie wskazując, że nie ma ona charakteru informacji publicznej.

Zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię stanowiła zatem ocena tego jak organ procedował w sprawie.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Co istotne, poza tym, że informacja publiczna musi odnosić się do sfery faktów, to dla jej udzielenia konieczne jest aby istniała w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 października 2023 r. III SAB/Gd 137/23).

Sąd ocenił, że w tej konkretnej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pt. "Budowa ul. Nowej Politechnicznej w Gdańsku Odcinek 1 – rozbudowa ulic Jaśkowa Dolina, Piecewska (powiatowa), oraz Piecewska, Wileńska, Nobla (gminnych) w Gdańsku" stanowi informację publiczną.

Na tak postawione pytanie należało odpowiedzieć twierdząco, uwzględniając przepisy u.d.i.p., a także uwzględniając charakter wskazanego wniosku, wynikający z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji drogowym w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2024, poz. 311, dalej jako "specustawa drogowa") oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 320, dalej jako "u.d.p.").

Jako główny argument dla którego skarżącemu omówiono udostępnienia ww. wniosku podano, że wniosek inwestora nie jest dokumentem urzędowym. W ocenie Sądu dostrzec jednak należy po pierwsze, że w tej sprawie mamy do czynienia ze specyficznego rodzaju wnioskiem, który jest wytworzony przez organ administracji publicznej, a ponadto dotyczy też gospodarowania mieniem publicznym, w tym przypadku dotyczy bowiem rozbudowy ulic gminnych i powiatowych położonych na terenie miasta Gdańska.

Zgodnie z art. 11 a specustawy drogowej organy właściwe do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wydają wskazaną decyzję na wniosek właściwego zarządcy drogi. Wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawsze pochodzi zatem, co do zasady, od organu władzy publicznej. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 u.d.p. zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg.

W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że do organu w dniu 25 kwietnia 2024 r. wpłynął wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pt. "Budowa ul. Nowej Politechnicznej w Gdańsku Odcinek 1 – rozbudowa ulic Jaśkowa Dolina, Piecewska (powiatowa), oraz Piecewska, Wileńska, Nobla (gminnych) w Gdańsku". Wniosek ten zatem jest w posiadaniu organu jako powodujący wszczęcie postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na realizację wskazanej inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 20 pkt 3 u.d.p. do zadań zarządcy drogi należy m.in. pełnienie funkcji inwestora. Zarządcami dróg co szczegółowo precyzuje art. 19 ust. 2 u.d.i.p., z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:

1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

2) wojewódzkich - zarząd województwa;

3) powiatowych - zarząd powiatu;

4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Ponadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą autostrady wybudowanej na zasadach określonych w ustawie do czasu przekazania jej, w drodze porozumienia, spółce, z którą zawarto umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady (art. 19 ust. 3 u.d.p.). Natomiast w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych oraz dróg, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 2a, jest prezydent miasta (19 ust. 5 u.d.p.). Funkcje zarządcy dróg krajowych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, oraz dróg wojewódzkich, może też pełnić zarząd związku metropolitalnego (art. 19 ust. 5a u.d.p.). Uwzględnić także należy, że w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym zadania zarządcy, o których mowa w art. 20 pkt 3-5, 7, 11-13 oraz 15 i 16, może wykonywać partner prywatny (art. 19 ust. 7 u.d.p.).

Uwzględniając brzmienie art. 19 u.d.p. w zw. z art. 11 a specutawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pochodzi zatem od organu władzy publicznej, który realizuje w ten sposób powierzone mu zadania związane z budową (przebudową) dróg publicznych. Wskazany wniosek niewątpliwie dotyczy zatem spraw publicznych. Co istotne, wniosek taki będzie stanowił informację publiczną także wtedy, gdy będzie złożony przez inwestora, o którym mowa w 19 ust. 7 u.d.p., a więc partnera prywatnego, wykonującego zadania zarządcy drogi w oparciu o umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym. Także w tym przypadku treść wniosku dotyczy szczegółów planowanego gospodarowania mieniem publicznym. Ogół dróg posiadających status publicznych jest mieniem publicznym. Zgodnie bowiem z art. 2 a u.d.p. drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią odpowiednio własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.

Reasumując, Sąd uwzględnił zarzut skargi, że organ pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 29 kwietnia 2024 r., dotyczącego żądania udostępnienia informacji publicznej w postaci wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Uwzględniając, że wniosek skarżącego o udostepnienie informacji publicznej dotarł do organu w dniu 29 kwietnia 2024 r., organ obowiązywał termin 14 dni na udzielenie informacji. Termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 13 maja 2024 r. Do dnia rozpoznania skargi Sąd nie otrzymał od organu informacji aby udostępnił skarżącemu wskazany dokument mający, jak wskazano wyżej, charakter informacji publicznej.

W konsekwencji Sąd dokonał uwzględnienia skargi w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to jest poprzez zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 29 kwietnia 2024 r. o udostępnienie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 sentencji wyroku).

Orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd miał na względzie, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. m.in. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17; w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. W oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził zatem, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku).

Z akt wynika, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o lekceważeniu wniosku strony przez organ. Organ w terminie na udzielenie odpowiedzi wystosował do strony pismo informacyjne. Odpowiedział też stronie na kolejne pismo wskazując, że w przekonaniu organu nie wszystkie żądane przez skarżącego informacje miały charakter publiczny. Brak udostępnienia informacji publicznej wynikał zatem z błędnej interpretacji charakteru żądanego dokumentu. Przekroczenie terminu rozpoznania wniosku również nie stanowi, zdaniem Sądu, w tej konkretnej sprawie okresu czasu, który można uznać za rażący.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na przewlekłość postepowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wskazany przepis wyposaża Sąd w dodatkowe środki, które mają zapobiegać dalszej przewlekłości postępowania. Podkreślić przy tym należy, że ani zasądzenie grzywny, ani przyznanie stronie sumy pieniężnej nie są bezpośrednimi konsekwencjami stwierdzenia bezczynności lecz oba stanowią dyskrecjonalne uprawnienia Sądu. Są to bowiem dodatkowe środki stosowane przez Sąd przede wszystkim w sytuacjach rażącego naruszenia prawa.

Ponieważ Sąd nie stwierdził, aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, realia tej konkretnej sprawy, w ocenie Sądu, nie uzasadniały zastosowania środków w postaci wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącej. W ocenie Sądu w realiach tej sprawy nie istnieje konieczność dodatkowego dyscyplinowania organu dla rozpoznania wniosku.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku).

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).