I SA/Gd 130/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-04-12	
Data wpływu	2012-02-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Ewa Wojtynowska
Irena Wesołowska
Małgorzata Gorzeń /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6119 Inne o symbolu podstawowym 611	
Hasła tematyczne	Podatek dochodowy od osób fizycznych	
Sygn. powiązane	II FSK 2208/12	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2005 nr 8 poz 60; art. 24 art. 207 Op;  Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176; art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 2 i 3, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1; Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2003 roku oddala skargę.	
Uzasadnienie
DECYZJĄ Z DNIA 20 GRUDNIA 2011 R. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 9 CZERWCA 2011 R., OKREŚLAJĄCĄ J.K. WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZA 2003 R. W KWOCIE 22.217,62 ZŁ.

PODSTAWĄ ROZSTRZYGNIĘCIA BYŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:

PODATNIK W 2003 R. PROWADZIŁ POZAROLNICZĄ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ W RAMACH SPÓŁKI CYWILNEJ "A" , OPODATKOWANĄ ZGODNIE Z POSTANOWIENIAMI ART. 27 UST. 1 USTAWY Z DNIA 26 LIPCA 1991 R. O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH (DZ.U. Z 2000 R., NR 14, POZ. 176 ZE ZM.), ZWANEJ DALEJ U.P.D.F., W KTÓREJ POSIADAŁ: DO DNIA 28 LUTEGO 2003 R. 33% UDZIAŁÓW W ZYSKACH I STRATACH, A OD DNIA 1 MARCA 2003 R. 50% UDZIAŁÓW.

PODATNIK W ZEZNANIU PIT-36 ZA 2003 R. WYKAZAŁ PRZYCHODY Z DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W KWOCIE 726.467,03 ZŁ, KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW W WYSOKOŚCI 763.793,94 ZŁ ORAZ STRATĘ W KWOCIE 37.326,91 ZŁ.

PRAWIDŁOWOŚĆ ROZLICZENIA J.K. Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA OKRES OD 1 STYCZNIA 2003 R. DO DNIA 31 GRUDNIA 2005 R., ZOSTAŁA PODDANA KONTROLI PRZEZ PRACOWNIKÓW URZĘDU SKARBOWEGO, ZAKOŃCZONEJ W DNIU 3 CZERWCA 2009 R. PODPISANIEM PROTOKOŁU KONTROLI.

POSTANOWIENIEM Z DNIA 15 WRZEŚNIA 2009 R. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WSZCZĄŁ POSTĘPOWANIE PODATKOWE W SPRAWIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY PONIESIONEJ PRZEZ STRONĘ Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W 2003 R., ZAKOŃCZONE WYDANIEM DECYZJI Z DNIA 9 CZERWCA 2011 R. OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ Z PROWADZONEJ POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W 2003 R. W KWOCIE 22.217,62 ZŁ. OKREŚLENIE WYSOKOŚCI STRATY PONIESIONEJ PRZEZ PODATNIKA W 2003 R. W KWOCIE O 15.109,29 ZŁ NIŻSZEJ OD KWOTY WYKAZANEJ W ZEZNANIU BYŁO NASTĘPSTWEM KOREKTY KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODU SPÓŁKI CYWILNEJ A, POLEGAJĄCEJ NA ZAWYŻENIU KOSZTÓW AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH (2 KAS FISKALNYCH) O KWOTĘ 338,88 ZŁ ORAZ NIE UDOKUMENTOWANIU PONIESIENIA W OKRESIE OD MAJA DO GRUDNIA WYDATKÓW W ŁĄCZNEJ KWOCIE 29.898,91 ZŁ.

OD DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI SKARŻĄCY WNIÓSŁ ODWOŁANIE, ŻĄDAJĄC JEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI I ZARZUCAJĄC NARUSZENIE SZEREGU PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA W STOPNIU MAJĄCYM ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ. ART. 120, ART. 121, ART. 122, ART. 123 § 1, ART. 124, ART. 180, ART. 187 § 1 I § 2, ART. 188, ART. 191, ART. 192, ART. 200 § 1, ART. 210 § 1 PKT 6, ART. 210 § 4 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997R. ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. NR 8, POZ. 60 Z 2005R. Z PÓŹN. ZM.)., POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, A TAKŻE NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, W TYM ART. 24 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ART. 9 UST. 2, ART. 10 UST. 1 PKT 3, ART. 14, ART. 22 UST. 1, ART. 24 UST. 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ, I § 12 UST. 3 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 15 GRUDNIA 2000R. W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (DZ. U. NR 116, POZ. 1222 Z PÓŹN. ZM.) ORAZ Z DNIA 26 SIERPNIA 2003R. W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (DZ. U. NR 152, POZ. 1475 Z PÓŹN. ZM.) POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE.

DECYZJĄ Z DNIA 20 GRUDNIA 2011 R. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI.

W UZASADNIENIU DECYZJI ORGAN ODWOŁAWCZY PODKREŚLIŁ, ŻE PODATKOWA KSIĘGA PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (KSIĘGI PODATKOWE) ZAJMUJE SZCZEGÓLNĄ POZYCJĘ W HIERARCHII DOWODÓW ZWIĄZANYCH Z WYMIAREM PODATKÓW, SŁUŻY BOWIEM DO PRAWIDŁOWEGO USTALENIA WYNIKU PODATKOWEGO Z DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. ABY MOŻLIWE BYŁO PRAWIDŁOWE USTALENIE PODSTAWY OPODATKOWANIA W OPARCIU O DANE WYNIKAJĄCE Z KSIĘGI – CO POZOSTAJE W ZWIĄZKU Z KWESTIĄ UZNANIA KSIĄG PROWADZONYCH PRZEZ PODATNIKA ZA DOWÓD W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM – KSIĘGA POWINNA SPEŁNIAĆ WYMOGI OKREŚLONE W PRZEPISACH, TJ. POWINNA BYĆ PROWADZONA RZETELNIE I NIEWADLIWIE (ART. 193 § 1 I § 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ ORAZ § 11 UST. 3 ROZPORZĄDZEŃ MINISTRA FINANSÓW: Z DNIA 15 GRUDNIA 2000R. W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (DZ. U. NR 116, POZ. 1222 Z PÓŹN. ZM.) ORAZ Z DNIA 26 SIERPNIA 2003R. W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (DZ. U. NR 152, POZ. 1475 Z PÓŹN. ZM.), MAJĄCYCH ZASTOSOWANIE W BADANYM ROKU PODATKOWYM). ZGODNIE Z § 12 UST. 3 WW. ROZPORZĄDZEŃ MINISTRA FINANSÓW PODSTAWĘ ZAPISÓW W KSIĘDZE STANOWIĄ DOWODY KSIĘGOWE, KTÓRYMI SĄ:

1. FAKTURY, FAKTURY VAT, FAKTURY VAT RR, FAKTURY VAT KOMIS, FAKTURY VAT MP, DOKUMENTY CELNE, RACHUNKI ORAZ FAKTURY KORYGUJĄCE I NOTY KORYGUJĄCE, ZWANE DALEJ "FAKTURAMI", ODPOWIADAJĄCE WARUNKOM OKREŚLONYM W ODRĘBNYCH PRZEPISACH, LUB

2. INNE DOWODY, WYMIENIONE W § 13 I 14, STWIERDZAJĄCE FAKT DOKONANIA OPERACJI GOSPODARCZEJ ZGODNIE Z JEJ RZECZYWISTYM PRZEBIEGIEM I ZAWIERAJĄCE CO NAJMNIEJ:

a) WIARYGODNE OKREŚLENIE WYSTAWCY LUB WSKAZANIE STRON (NAZWĘ I ADRESY) UCZESTNICZĄCYCH W OPERACJI GOSPODARCZEJ, KTÓREJ DOWÓD DOTYCZY,

b) DATĘ WYSTAWIENIA DOWODU ORAZ DATĘ LUB OKRES DOKONANIA OPERACJI GOSPODARCZEJ, KTÓREJ DOWÓD DOTYCZY, Z TYM ŻE JEŻELI DATA DOKONANIA OPERACJI GOSPODARCZEJ ODPOWIADA DACIE WYSTAWIENIA DOWODU, WYSTARCZA PODANIE JEDNEJ DATY,

c) PRZEDMIOT OPERACJI GOSPODARCZEJ I JEGO WARTOŚĆ ORAZ ILOŚCIOWE OKREŚLENIE, JEŻELI PRZEDMIOT OPERACJI JEST WYMIERNY W JEDNOSTKACH NATURALNYCH,

d) PODPISY OSÓB UPRAWNIONYCH DO PRAWIDŁOWEGO UDOKUMENTOWANIA OPERACJI GOSPODARCZYCH

- OZNACZONE NUMEREM LUB W INNY SPOSÓB UMOŻLIWIAJĄCY POWIĄZANIE DOWODU Z ZAPISAMI KSIĘGOWYMI DOKONANYMI NA JEGO PODSTAWIE.

DOWODY TE, JAK WYNIKA Z TREŚCI §12 UST. 1 TYCH ROZPORZĄDZEŃ POWINNY BYĆ PRAWIDŁOWE I RZETELNE.

W toku kontroli podatkowej stwierdzono brak 94 dokumentów źródłowych dotyczących zaewidencjonowanych w okresie ośmiu miesięcy 2003 r. wydatków na łączną kwotę 29.898,91 zł. Dokumenty te bądź ich duplikaty do czasu zakończenia postępowania podatkowego nie zostały przedłożone, w związku z czym organy pomniejszyły wykazane w księdze podatkowej koszty uzyskania przychodów o kwotę nieudokumentowanych wydatków, powołując się na art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

ZA BEZZASADNE UZNAŁ ORGAN ODWOŁAWCZY ZARZUTY STRONY, IŻ DECYZJA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI WYDANA ZOSTAŁA PO UPŁYWIE TERMINU DO ROZLICZENIA STRATY ZA 2003 R., KTÓRY ZDANIEM STRONY UPŁYNĄŁ 31 GRUDNIA 2008 R. POWOŁUJĄC SIĘ NA ART. 24 ORDYNACJI PODATKOWEJ ORAZ ART. 9 UST. 3 U.P.D.F. ORGAN ODWOŁAWCZY UZNAŁ, ŻE DOPÓKI ISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ WERYFIKACJI ZEZNANIA PODATKOWEGO ZA ROK PODATKOWY, W KTÓRYM PODATNIK ZMNIEJSZYŁ DOCHÓD O STRATĘ Z LAT WCZEŚNIEJSZYCH, DOPÓTY ORGAN MOŻE OKREŚLIĆ W DRODZE DECYZJI STRATĘ. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE TERMINEM TYM JEST 31 GRUDNIA 2014 R., KIEDY TO UPŁYWA TERMIN PRZEDAWNIENIA ZOBOWIĄZANIA W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2008 R., BĘDĄCY OSTATNIM ROKIEM, W KTÓRYM PODATNIK BĘDZIE MÓGŁ OBNIŻYĆ DOCHODY O STRATĘ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZA 2003 R.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zasadnie również organ pierwszej instancji dokonał korekty odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodu w 2003r. w odniesieniu do dwóch kas fiskalnych. Korekta ta nie jest skutkiem błędnego ustalenia wartości początkowej środka trwałego, ale nie zastosowania przez podatnika dyspozycji art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym. Z przepisu tego wynika, że wykazane w deklaracjach VAT-7 odliczenie kwoty 2690,00 zł, jako zwrot wydatków na nabycie, koryguje wysokość odpisu amortyzacyjnego stanowiącego koszt uzyskania przychodu.

Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące pozbawienia strony prawa czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, zarzuty dotyczące naruszenia zasady prawdy obiektywnej i wymogu zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, a także pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu, tak dotyczące naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego.

ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO J.K., REPREZENTOWANY PRZEZ PEŁNOMOCNIKA, ZASKARŻYŁ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU WNOSZĄC O UCHYLENIE W CAŁOŚCI DECYZJI OBU INSTANCJI I ZWROT KOSZTÓW POSTĘPOWANIA, W TYM KOSZTÓW ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO. ZASKARŻONEJ DECYZJI SKARŻĄCY ZARZUCIŁ:

WYSTĄPIENIE KWALIFIKOWANEJ WADY POSTĘPOWANIA STANOWIĄCEJ PRZESŁANKĘ WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA OKREŚLONĄ W ART. 240 § 1 PKT 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ; STRONA BEZ WŁASNEJ WINY NIE BRAŁA UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU NA SKUTEK NARUSZENIA PRZEZ ORGAN PODATKOWY PRZEPISÓW ART. 121 § 1 I § 2, ART. 180 § 1, ART. 188, ART. 192, ART. 200 § 1 W ZW. Z ART. 123 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191, art. 192, art. 193 § 1 i § 3, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie,

naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest:

art. 24 Ordynacji podatkowej i art. 9 ust. 3 U.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2003r.) poprzez błędną wykładnię,

art. 24 Ordynacji podatkowej i art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2 Ordynacji podatkowej i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.2000r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2000r., Nr 116, poz. 1222) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26.08.2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2003r., Nr 152, poz. 1475 z późn. zmian) poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji nie rozpatrzył wszystkich wniosków zawartych w piśmie pełnomocnika strony z dnia 4 maja 2011 r. W piśmie tym pełnomocnik wskazywał, że w aktach sprawy brak jest pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 sierpnia 2010 r., a ponadto że w spisie dokumentów w punktach 8 do 38 występują dokumenty bez oznaczenia, z adnotacją "na wezwanie". Tymczasem w aktach brak jest tego wezwania, a spis nie precyzuje dat sporządzenia i numerów pism, uniemożliwiając ich identyfikację i stwarzając jednocześnie możliwość włączania dokumentów, których stronie nie przedstawiono.

W piśmie z dnia 4 maja 2011 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o uzupełnienie akt o pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 sierpnia 2010 r. oraz pisma wymienione w punktach 8-38 spisu i ponowne zawiadomienie go o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w zakresie materiałów dowodowych. Nadto wniósł o sporządzenie przez organ podatkowy na piśmie aktualnej analizy przychodów i wydatków podatnika za 2003r., sporządzenie stosownych wyliczeń w formie tabeli i przedstawienie pełnomocnikowi tabelarycznie zebranych danych i wyliczeń przed wydaniem decyzji. Pominięcie wniosków pełnomocnika pozbawiło go możliwości wypowiedzenia się co do treści części materiału dowodowego, co ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący podniósł, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o naruszeniu zasady zapewnienia stronie czynnego udziału we wszystkich czynnościach procesowych, w szczególności pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 16.10.2009r. wzywające Pana A.M. do złożenia wyjaśnień dotyczących sporządzenia spisu z natury przez Spółkę Cywilną "A" (k. 42). Odpis tego pisma (w dacie jego wystosowania) nie został doręczony stronie, ani jego pełnomocnikowi. Podatnikowi nie doręczono również odpisu pisemnej odpowiedzi udzielonej przez p. A.M. (k. 44) na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej skarżący podniósł, że organy zaniechały zwrócenia się do kontrahentów skarżącego o niezwłoczne wydanie duplikatów dokumentów, jak też nie przeprowadziły czynności sprawdzających ani kontroli u kontrahentów skarżącego. Tymczasem skarżący nie był w stanie sam wyegzekwować wystawienia wszystkich duplikatów faktur, o czym organy podatkowe były wielokrotnie informowane. Znajdująca się w aktach notatka urzędowa, stwierdzająca odstąpienie przez organ od wystosowania pism do podmiotów współpracujących ze spółką A świadczy, że organ podatkowy nie był w stanie zgromadzić we własnym zakresie całości dokumentów i swoje obowiązki przerzucił bezpodstawnie na podatnika.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 24 Ordynacji podatkowej i art. 9 ust. 3 U.p.d.o.f. twierdząc, że uprawnienie organów podatkowych do wydania decyzji określającej wysokość straty jest ograniczone w czasie, a na gruncie U.p.d.o.f., decyzja określająca wysokość straty może być wydana w terminie 5 lat od końca roku, w którym została poniesiona strata (o czym stanowi właśnie art. 24 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 9 ust. 3 U.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.). Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik powołał się na orzecznictwo sądów i stwierdził, że decyzje organów obu instancji doręczone zostały po upływie pięcioletniego terminu uprawniającego do rozliczenia straty podatkowej za 2003 r., który upłynął w sprawie w dniu 31 grudnia 2008 r. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł, że nawet gdyby przyjąć za słuszną wykładnię powyższych przepisów dokonaną przez Dyrektora Izby Skarbowej, to w zaskarżonej decyzji zabrakło ustaleń dotyczących lat, w których rozliczana była strata podatkowa za 2003 r.

Końcowo strona stwierdziła, że decyzje obu organów zostały wadliwie uzasadnione, gdyż zawierają nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i nie wyjaśniają podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co narusza art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4, art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

SKARGA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE, ALBOWIEM ZASKARŻONA DECYZJA WBREW WYWODOM SKARGI ODPOWIADA PRAWU. ORGANY PODATKOWE W ZAKRESIE NIEZBĘDNYM DLA PRAWIDŁOWEGO ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY ZEBRAŁY MATERIAŁ DOWODOWY, KTÓRY WNIKLIWIE OCENIŁY W KONTEKŚCIE PRAWIDŁOWO PRZYWOŁANEGO STANU PRAWNEGO, ZAŚ WYCIĄGNIĘTYM WNIOSKOM NIE SPOSÓB ZARZUCIĆ DOWOLNOŚCI.

W SKARDZE ZŁOŻONEJ DO TUTEJSZEGO SĄDU SFORMUŁOWANE ZOSTAŁY ZARZUTY NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. Z UWAGI NA TREŚĆ ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C) USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ.U. 2002 ROK, NR 153, POZ.1270 Z PÓŹN. ZM.), ZWANEJ DALEJ P.P.S.A., NARUSZENIE MUSI BYĆ ISTOTNE, GDYŻ NIE KAŻDE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA POWODUJE KONIECZNOŚĆ WYELIMINOWANIA DECYZJI Z OBROTU PRAWNEGO. TYLKO TAKIE NARUSZENIE PRZEPISÓW, KTÓRE MOGŁO SPOWODOWAĆ, ŻE WYNIK SPRAWY MÓGŁBY BYĆ INNY, GDYBY DO TEGO NARUSZENIA NIE DOSZŁO, POWODUJE KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA DECYZJI PRZEZ SĄD.

NIE SĄ UZASADNIONE ZARZUTY DOTYCZĄCE NARUSZENIA PRAWA STRONY DO CZYNNEGO UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU. SKARŻĄCY ZARZUCIŁ, ŻE WNIOSKI ZAWARTE W PIŚMIE PEŁNOMOCNIKA Z DNIA 4 MAJA 2011 R. ZOSTAŁY BEZPODSTAWNIE POMINIĘTE. W PIŚMIE TYM PEŁNOMOCNIK STRONY WNIÓSŁ O UZUPEŁNIENIE AKT O PISMO NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 9 SIERPNIA 2010 R. TYMCZASEM PISMO TO W DACIE ZAZNAJAMIANIA SIĘ PRZEZ PEŁNOMOCNIKA Z AKTAMI SPRAWY ZNAJDOWAŁO SIĘ W TYCH AKTACH I ZOSTAŁO WYMIENIONE W PKT 30 SPISU TYCH AKT Z DATĄ "9.08.2010", RODZAJ CZYNNOŚCI "PISMO DO PUS+ZWROTKA" ORAZ KARTY: "62 I 62A". NIE BYŁO WIĘC PODSTAW DO UZUPEŁNIANIA AKT O WW. PISMO.

PODOBNIE NIE BYŁO PODSTAW DO UZUPEŁNIANIA AKT O ZNAJDUJĄCE SIĘ JUŻ W NICH DOKUMENTY (K. 8-38) TYLKO Z TEGO POWODU, ŻE NIE BYŁY ONE SZCZEGÓŁOWO OPISANE W SPISIE AKT. SPIS MA ZNACZENIE JEDYNIE PORZĄDKOWE, A POZA TYM, W OCENIE SĄDU, OZNACZENIE TYCH PISM BYŁO WYSTARCZAJĄCE. WSKAZANO W SPISIE DATĘ "30.09.2009" ORAZ JAKO RODZAJ CZYNNOŚCI "DOKUMENTY DOSTARCZONE NA WEZWANIE" I KARTY "8-38" NA WSKAZANYCH KARTACH ZNAJDUJĄ SIĘ POTWIERDZONE ZA ZGODNOŚĆ PRZEZ PRACOWNIKA URZĘDU SKARBOWEGO KSEROKOPIE PRZEDŁOŻONYCH TEGO DNIA PRZEZ PODATNIKA DOKUMENTÓW. TAKŻE WEZWANIE ZNAJDUJE SIĘ W AKTACH – K. 7 AKT ADMINISTRACYJNYCH. SKORO SKARŻĄCY NIE TWIERDZI, ŻE WŚRÓD DOKUMENTÓW NA KARTACH 8-38 ZNALAZŁY SIĘ TAKIE, KTÓRYCH STRONIE NIE PRZEDSTAWIONO, A TYLKO ZARZUCA NIEPRECYZYJNY JEGO ZDANIEM OPIS DOKUMENTACJI ZAWARTY W SPISIE AKT, TO BRAK BYŁO PODSTAW DO UZUPEŁNIANIA AKT O DOKUMENTY JUŻ SIĘ W NICH ZNAJDUJĄCE.

NIE JEST TRAFNY TAKŻE ZARZUT DOTYCZĄCY NIEPRZEDSTAWIENIA SKARŻĄCEMU PRZED WYDANIEM DECYZJI TABELARYCZNIE ZEBRANYCH DANYCH I WYLICZEŃ DOTYCZĄCYCH AKTUALNEJ ANALIZY PRZYCHODÓW I WYDATKÓW PODATNIKA ZA 2003 R. BRAK JEST PODSTAW PRAWNYCH DO ŻĄDANIA SPORZĄDZENIA PRZEZ ORGAN PODATKOWY TEGO TYPU ANALIZY RACHUNKOWEJ. WYLICZENIA DOTYCZĄCE PRZYCHODÓW I WYDATKÓW STRONY, W ZAKRESIE ISTOTNYM DLA ROZSTRZYGNIĘCIA, NALEŻĄ DO SFERY USTALEŃ FAKTYCZNYCH I WŁAŚCIWYM MIEJSCEM NA ICH ZAPREZENTOWANIE STRONIE JEST UZASADNIENIE DECYZJI.

NIE STWIERDZONO ZATEM W SPRAWIE - WBREW ZARZUTOWI PODNIESIONEMU W SKARDZE - NARUSZENIA ART. 200 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ W ZWIĄZKU Z ART. 123 ORDYNACJI PODATKOWEJ. ZAWARTE BOWIEM W PIŚMIE Z DNIA 4 MAJA 2011 R. WNIOSKI O UZUPEŁNIENIE AKT SPRAWY BYŁY BEZZASADNE I NIE UZASADNIAŁY WYZNACZENIA STRONIE PONOWNEGO TERMINU DO WYPOWIEDZENIA CO DO PRZEPROWADZONYCH DOWODÓW I ZGŁOSZENIA UWAG I ZASTRZEŻEŃ W ZAKRESIE ZUPEŁNOŚCI MATERIAŁÓW DOWODOWYCH. POWYŻSZE PRZEPISY NIE ZOSTALY NARUSZONE TAKŻE POPRZEZ ZANIECHANIE WYZNACZENIA STRONIE SIEDMIODNIOWEGO TERMINU DO WYPOWIEDZENIA SIĘ W SPRAWIE MATERIAŁÓW DOWODOWYCH PO WYDANIU POSTANOWIENIA DOWODOWEGO Z DNIA 30 LISTOPADA 2011 R. WPRAWDZIE POSTANOWIENIE TO WYDANE ZOSTAŁO JUŻ PO ZAPOZNANIU SIĘ PRZEZ PEŁNOMOCNIKA Z AKTAMI SPRAWY W DNIU 10 PAŹDZIERNIKA 2011 R., JEDNAKŻE DOTYCZYŁO ONO DOPUSZCZENIA JAKO DOWODÓW W SPRAWIE KSEROKOPII TRZECH DORĘCZONYCH JUŻ WCZEŚNIEJ PEŁNOMOCNIKOWI PISM NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO ZAWIERAJĄCYCH INFORMACJE O WYSOKOŚCI WYKAZANYCH PRZEZ PODATNIKA W ZEZNANIACH ZA NASTĘPNE LATA PODATKOWE STRATACH I DOCHODACH. W OCENIE SĄDU W TEJ SYTUACJI NIE BYŁO PODSTAW DO WYZNACZANIA KOLEJNYCH TERMINÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 200 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ. NALEŻY TEŻ PODKREŚLIĆ, ŻE NAWET GDYBY UZNAĆ, ŻE W SPRAWIE DOSZŁO DO NARUSZENIA TEGO PRZEPISU, TO NIE JEST TO WYSTARCZAJĄCĄ PODSTAWĄ DO UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI. NARUSZENIE ART. 200 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ JEST NARUSZENIEM PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MOŻE DOPROWADZIĆ DO UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C P.P.S.A., JEŻELI WSPOMNIANE NARUSZENIE MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. SKARŻĄCY NIE PRZEDSTAWIŁ ISTOTNYCH ARGUMENTÓW DOTYCZĄCYCH ZEBRANEGO W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI OWYCH TRZECH POSTANOWIEŃ, DOPUSZCZONYCH JAKO DOWÓD W SPRAWIE POSTANOWIENIEM Z DNIA 30 LISTOPADA 2011 R., I NIE WYKAZAŁ, ŻE ORGANY UNIEMOŻLIWIŁY MU CZYNNY UDZIAŁ W KAŻDYM ETAPIE POSTĘPOWANIA, CO OZNACZA, ŻE EWENTUALNE NARUSZENIE ART. 200 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE MOGŁO MIEĆ WPŁYWU NA WYNIK SPRAWY, A TYM BARDZIEJ ISTOTNEGO WPŁYWU.

SKARŻĄCY ZARZUCIŁ ORGANOM NARUSZENIE ART. 190 ORDYNACJI PODATKOWEJ, KTÓREGO DOPATRYWAŁ SIĘ W NIEDORĘCZENIU STRONIE BĄDŹ JEJ PEŁNOMOCNIKOWI ODPISU PISMA WYSTOSOWANEGO PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI DO A.M. WZYWAJĄCEGO DO ZŁOŻENIA WYJAŚNIEŃ DOTYCZĄCYCH SPORZĄDZENIA SPISU Z NATURY PRZEZ SPÓŁKĘ CYWILNĄ A, JAK TEŻ NIEDORĘCZENIU STRONIE ODPISU PISEMNEJ ODPOWIEDZI A.M. ZARZUT TEN JEST BEZZASADNY. ZGODNIE Z ART. 190 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ STRONA POWINNA BYĆ ZAWIADOMIONA O MIEJSCU I TERMINIE PRZEPROWADZENIA DOWODU Z ZEZNAŃ ŚWIADKÓW, OPINII BIEGŁYCH LUB OGLĘDZIN PRZYNAJMNIEJ NA 7 DNI PRZED TERMINEM. KWESTIONOWANE PRZEZ SKARŻĄCEGO CZYNNOŚCI DOWODOWE NIE DOTYCZYŁY ŻADNEGO Z WYMIENIONYCH W POWYŻSZYM PRZEPISIE DOWODÓW. NIE BYŁO TO PRZEDE WSZYSTKIM WEZWANIE DO ZŁOŻENIA ZEZNAŃ W CHARAKTERZE ŚWIADKA, O KTÓREJ TO CZYNNOŚCI DOWODOWEJ SKARŻĄCY RZECZYWIŚCIE POWINIEN BYĆ ZAWIADOMIONY. CZYM INNYM JEST JEDNAK WEZWANIE ŚWIADKA W CELU ZŁOŻENIA ZEZNAŃ, A CZYM INNYM WEZWANIE DO ZŁOŻENIA PISEMNYCH ZEZNAŃ W OPARCIU O ART. 155 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, ZGODNIE Z KTÓRYM ORGAN PODATKOWY MOŻE WEZWAĆ STRONĘ LUB INNE OSOBY DO ZŁOŻENIA WYJAŚNIEŃ, ZEZNAŃ LUB DOKONANIA OKREŚLONEJ CZYNNOŚCI OSOBIŚCIE, PRZEZ PEŁNOMOCNIKA LUB NA PIŚMIE, JEŻELI JEST TO NIEZBĘDNE DLA WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO LUB ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY. TA OSTATNIA CZYNNOŚĆ NIE WYMAGA ZAWIADOMIENIA STRONY, A Z JEJ WYNIKAMI STRONA MA PRAWO ZAZNAJOMIĆ SIĘ W KAŻDYM CZASIE PRZEGLĄDAJĄC AKTA SPRAWY. JEŻELI STRONA KWESTIONUJE TAKIE PISEMNE WYJAŚNIENIA, NIC NIE STOI NA PRZESZKODZIE ZŁOŻENIU WNIOSKU O PRZESŁUCHANIE ICH AUTORA W CHARAKTERZE ŚWIADKA.

SKARŻĄCY ZARZUCIŁ ORGANOM PODATKOWYM NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 24 ORDYNACJI PODATKOWEJ I ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F. TWIERDZĄC, ŻE UPRAWNIENIE ORGANÓW PODATKOWYCH DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY JEST OGRANICZONA W CZASIE, A NA GRUNCIE U.P.D.O.F., DECYZJA OKREŚLAJĄCA WYSOKOŚĆ STRATY MOŻE BYĆ WYDANA W TERMINIE 5 LAT LICZĄC OD KOŃCA ROKU, W KTÓRYM ZOSTAŁA PONIESIONA STRATA. NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, ŻE WOLĄ USTAWODAWCY BYŁO, ABY WYSOKOŚĆ STRATY, O ILE UPRAWNIA ONA DO ZASTOSOWANIA ULGI PODATKOWEJ, OKREŚLONA BYŁA W PRAWIDŁOWEJ WYSOKOŚCI. SŁUŻYĆ MA TEMU UPRAWNIENIE ORGANÓW PODATKOWYCH (ORGANÓW KONTROLI SKARBOWEJ) DO ODMIENNEGO JEJ OKREŚLENIA, JEŚLI W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM OKAŻE SIĘ, IŻ PODATNIK WYKAZAŁ JĄ W NIEPRAWIDŁOWEJ WYSOKOŚCI. PODKREŚLENIA WYMAGA RÓWNIEŻ, ŻE STRATA NIE JEST ODWROTNOŚCIĄ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, A WIĘC NIE JEST UJEMNYM ZOBOWIĄZANIEM PODATKOWYM, ALE PRZECIWIEŃSTWEM DOCHODU, CZYLI WYSTĘPUJĄCĄ W PODATKACH DOCHODOWYCH RÓŻNICĄ POMIĘDZY WYSOKOŚCIĄ PRZYCHODÓW A WYSOKOŚCIĄ KOSZTÓW ICH UZYSKANIA, W SYTUACJI, GDY KOSZTY PRZEWYŻSZAJĄ PRZYCHODY. JEST TO WIĘC OKREŚLONY STAN FAKTYCZNY, STANOWIĄCY ELEMENT PODSTAWY FAKTYCZNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA PODATKOWEGO, A NIE PRAWNIE OKREŚLONĄ POWINNOŚĆ ZAPŁATY. OKREŚLENIE WYSOKOŚCI STRATY PRZEZ ORGAN PODATKOWY JEST MOŻLIWE WTEDY - JAK STANOWI ART. 24 ORDYNACJI PODATKOWEJ (W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM W 2003 R.) - GDY PONIESIENIE TAKIEJ STRATY UPRAWNIA DO SKORZYSTANIA Z ULG PODATKOWYCH, A WYSOKOŚĆ STRATY RÓŻNI SIĘ OD WYSOKOŚCI WYNIKAJĄCEJ ZE ZŁOŻONEJ DEKLARACJI. PRAWO DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY NIE ULEGA WIĘC PRZEDAWNIENIU W ROZUMIENIU ART. 70 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, GDYŻ NIE DOTYCZY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, CO JEDNAK NIE OZNACZA, ŻE NIE JEST OGRANICZONE W CZASIE. OGRANICZENIE TO WYNIKA JEDNAK WYŁĄCZNIE Z FUNKCJI, JAKĄ DLA USTALENIA PRAWNOPODATKOWEGO STANU FAKTYCZNEGO ODGRYWA WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ PRZEZ PODATNIKA W LATACH POPRZEDNICH. JEŻELI ZATEM ODLICZENIE STRATY OD DOCHODU MOŻLIWE JEST W CIĄGU KOLEJNYCH PIĘCIU LAT PODATKOWYCH - JAK PRZEWIDZIANO TO W ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F., TO ORGANY PODATKOWE MOGĄ OKREŚLIĆ WYSOKOŚĆ STRATY W TAKIM TERMINIE, W JAKIM SĄ UPRAWNIONE DO OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W PODATKU DOCHODOWYM, CO WIĄŻE SIĘ Z KONIECZNOŚCIĄ USTALENIA PODSTAWY FAKTYCZNEJ TAKIEGO ROZSTRZYGNIĘCIA. PONIEWAŻ ELEMENTEM TAKIEJ PODSTAWY FAKTYCZNEJ JEST TAKŻE STRATA, ZASADNICZO BĘDZIE TO WIĘC PIĘĆ LAT PO UPŁYWIE ROKU KALENDARZOWEGO, W KTÓRYM UPŁYNĄŁ PIĘCIOLETNI OKRES, DO ODLICZENIA STRATY.

POGLĄD POWYŻSZY ZAPREZENTOWANY ZOSTAŁ M.IN. W WYROKU NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 15 MAJA 2010 R., SYGN. AKT II FSK 72/09 (DOSTĘPNY W BAZIE: CBOIS.NSA.GOV.PL) A TAKŻE, W WYROKACH WOJEWÓDZKICH SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH ORAZ W DOKTRYNIE PRAWA PODATKOWEGO PRZEZ B. GRUSZCZYŃSKIEGO (W: S. BABIARZ I INNI, ORDYNACJA PODATKOWA. KOMENTARZ, LEXISNEXIS 2009, S. 208-211). Z ORZECZEŃ WOJEWÓDZKICH SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH: W TYM M.IN. W OLSZTYNIE Z DNIA 19 KWIETNIA 2006 R., (I SA/OL 98/06) ORAZ W GDAŃSKU Z DNIA 8 STYCZNIA 2008 R., (I SA/GD 901/07) - WYNIKA, ŻE DECYZJA OKREŚLAJĄCA STRATĘ MOŻE ZOSTAĆ WYDANA TAK DŁUGO, JAK DŁUGO MOŻLIWA JEST WERYFIKACJA DEKLARACJI ZA ROK PODATKOWY, W KTÓRYM STRATA TA ZOSTAŁA ODLICZONA. SKŁAD ORZEKAJĄCY W NINIEJSZEJ SPRAWIE W PEŁNI PODZIELA TEN POGLĄD. SKORO ZATEM ZGODNIE Z ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F., O STRATĘ Z DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZA 2003 R., SKARŻĄCY BĘDZIE MIAŁ PRAWO OBNIŻYĆ DOCHODY Z TEGO ŹRÓDŁA PRZYCHODÓW W NAJBLIŻSZYCH KOLEJNO PO SOBIE NASTĘPUJĄCYCH PIĘCIU LATACH PODATKOWYCH, TJ. AŻ DO 2008 R., A ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE ZA TENŻE ROK PODATKOWY PRZEDAWNI SIĘ, ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART. 70 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ, Z DNIEM 31 GRUDNIA 2014 R. (O ILE NIE NASTĄPI PRZERWA BIEGU PRZEDAWNIENIA BĄDŹ ZAWIESZENIE TERMINU PRZEDAWNIENIA), TO DO DNIA 31 GRUDNIA 2014 R. ORGANY PODATKOWE BĘDĄ UPRAWNIONE DO WERYFIKACJI STRATY Z DANEGO ŹRÓDŁA PRZYCHODÓW.

REASUMUJĄC POWYŻSZE ROZWAŻANIA NALEŻY PODKREŚLIĆ, ŻE WARUNKIEM WYDANIA PRZEZ ORGAN PODATKOWY W 2011 R. DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY ZA ROK 2003, PONIESIONEJ Z PROWADZONEJ PRZEZ PODATNIKA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, A WIĘC ZE ŹRÓDŁA OKREŚLONEGO W ART. 10 UST. 1 PKT 3 U.P.D.O.F., BĘDZIE - STOSOWNIE DO ART. 24 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA - ISTNIENIE W KOLEJNYCH LATACH PRAWA PODATNIKA DO OBNIŻENIA DOCHODÓW UZYSKIWANYCH Z TEGO SAMEGO ŹRÓDŁA. NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, ŻE CHODZI TU O ISTNIENIE SAMEGO UPRAWNIENIA, A NIE FAKT JEGO REALIZACJI, CO WYNIKA WPROST Z TREŚCI POWOŁANEGO PRZEPISU. TYM SAMYM ZARZUT DOTYCZĄCY BRAKU USTALEŃ CO DO ROZLICZANIA STRATY ZA 2003 R. W KOLEJNYCH LATACH PODATKOWYCH JEST BEZZASADNY. WYSTARCZAJĄCE JEST BOWIEM WYKAZANIE, ŻE PODATNIK W KOLEJNYCH LATACH PODATKOWYCH UZYSKIWAŁ PRZYCHODY Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, CO WARUNKOWAŁO MOŻLIWOŚĆ SKORZYSTANIA Z UPRAWNIENIA, O KTÓRYM MOWA W ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F.

WOBEC POWYŻSZEGO NIE MOŻNA UZNAĆ ZASADNOŚCI ZARZUTU NARUSZENIA PRZEZ ORGANY PODATKOWE ART. 24 ORDYNACJI PODATKOWEJ W ZW. Z ART. 9 U.P.D.O.F. ARGUMENTACJA NA UZASADNIENIE TEGO ZARZUTU JEST CHYBIONA.

KOLEJNY ZARZUT PODNIESIONY W SKARDZE DOTYCZYŁ NARUSZENIA ART. 122 I ART. 187 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ POPRZEZ ZANIECHANIE ZWRÓCENIA SIĘ DO KONTRAHENTÓW SKARŻĄCEGO O DUPLIKATY FAKTUR DOKUMENTUJĄCYCH PONIESIONE WYDATKI, A TAKŻE ZANIECHANIE PRZEPROWADZENIA U TYCHŻE KONTRAHENTÓW CZYNNOŚCI SPRAWDZAJĄCYCH I KONTROLI. ODNIESIENIE SIĘ DO TEGO ZARZUTU, POWIĄZANEGO TAKŻE Z KWESTIĄ ZAGADNIENIA CIĘŻARU DOWODU, WYMAGA PRZEDSTAWIENIA W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI MAJĄCYCH W SPRAWIE ZASTOSOWANIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO DOTYCZĄCYCH KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW.

POJĘCIE "KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW" OKREŚLA ART. 22 UST. 1 U.P.D.O.F., KTÓRY WPROWADZA GENERALNĄ ZASADĘ UZNAWANIA WYDATKÓW ZA KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW. UZNAJE SIĘ ZA NIE WSZELKIE KOSZTY PONIESIONE W CELU OSIĄGNIĘCIA PRZYCHODÓW Z WYJĄTKIEM WYMIENIONYCH W ART. 23 UST. 1 TEJ USTAWY. ZATEM, ABY WYDATEK MÓGŁ BYĆ ZALICZONY DO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW MUSZĄ BYĆ SPEŁNIONE NASTĘPUJĄCE WARUNKI: WYDATEK POWINIEN BYĆ RZECZYWIŚCIE (DEFINITYWNIE) PONIESIONY PRZEZ PODATNIKA, WYDATEK NIE MOŻE ZNAJDOWAĆ SIĘ W OKREŚLONYM W ART. 23 U.P.D.O.F. KATALOGU WYDATKÓW I ODPISÓW, KTÓRE NIE MOGĄ BYĆ ZALICZONE DO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW, POWINIEN POZOSTAWAĆ W ZWIĄZKU Z PROWADZONĄ PRZEZ NIEGO DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ, WINIEN ZOSTAĆ PONIESIONY W CELU UZYSKANIA PRZYCHODÓW I BYĆ WŁAŚCIWIE UDOKUMENTOWANY. WARUNKI TE MUSZĄ BYĆ SPEŁNIONE ŁĄCZNIE.

Z POWYŻSZYCH PRZEPISÓW WYNIKA, ŻE USTAWODAWCA W KATEGORII KOSZTU PODATKOWEGO UZNAJE TAKIE WYDATKI, KTÓRE WYNIKAJĄ Z RZECZYWISTEGO PRZEBIEGU ZDARZEŃ GOSPODARCZYCH, MAJĄCYCH PRZY TYM ODZWIERCIEDLENIE W PRAWIDŁOWYCH I RZETELNYCH DOWODACH ŹRÓDŁOWYCH. WYKŁADNIA GRAMATYCZNA UŻYTEGO PRZEZ USTAWODAWCĘ POJĘCIA "KOSZTY PONIESIONE W CELU OSIĄGNIĘCIA PRZYCHODÓW" OZNACZA, ŻE PODATNIK MA MOŻLIWOŚĆ ODLICZANIA DLA CELÓW PODATKOWYCH WSZELKICH WYDATKÓW, POD WARUNKIEM, ŻE WYKAŻE ICH BEZPOŚREDNI ZWIĄZEK Z PROWADZONĄ DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ, A ICH PONIESIENIE MA LUB MOŻE MIEĆ BEZPOŚREDNI WPŁYW NA WIELKOŚĆ OSIĄGNIĘTEGO PRZYCHODU. Z POWYŻSZEGO WYNIKAJĄ DWA ZASADNICZE WNIOSKI, A MIANOWICIE, ŻE TO NA PODATNIKU, ZGODNIE Z POWSZECHNIE STOSOWANĄ NA GRUNCIE PRAWA POLSKIEGO ZASADĄ, JAKO NA OSOBIE WYWODZĄCEJ Z OKREŚLONYCH FAKTÓW SKUTKI PRAWNE, SPOCZYWA CIĘŻAR ICH UDOWODNIENIA ORAZ, ŻE WARUNKIEM ODLICZENIA WYDATKÓW OD PRZYCHODU JEST UDOKUMENTOWANIE FAKTU PONOSZENIA WYDATKU W SPOSÓB NIEBUDZĄCY WĄTPLIWOŚCI.

SŁUSZNIE PODKREŚLIŁ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, ŻE ART. 22 UST. 1 U.P.D.F. NALEŻY INTERPRETOWAĆ ŁĄCZNIE Z ART. 24A UST. 1 TEJ USTAWY (W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM W 2003 R.), KTÓRY ZOBOWIĄZUJE PODATNIKÓW DO PROWADZENIA EWIDENCJI RACHUNKOWEJ ZGODNIE Z ODRĘBNYMI PRZEPISAMI W SPOSÓB ZAPEWNIAJĄCY USTALENIE DOCHODU (STRATY), PODSTAWY OPODATKOWANIA I WYSOKOŚCI NALEŻNEGO PODATKU. TAKIMI ODRĘBNYMI PRZEPISAMI OBOWIĄZUJĄCYMI W 2003 R. SĄ PRZEPISY DWÓCH ROZPORZĄDZEŃ MINISTRA FINANSÓW: Z DNIA 15 GRUDNIA 2000R. W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (DZ. U. NR 116, POZ. 1222 Z PÓŹN. ZM.) ORAZ Z DNIA 26 SIERPNIA 2003R. W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (DZ. U. NR 152, POZ. 1475 Z PÓŹN. ZM.), A W SZCZEGÓLNOŚCI § 11 UST. 3 TYCH ROZPORZĄDZEŃ ORAZ § 12 UST. 3, Z KTÓREGO WYNIKA, IŻ PODSTAWĘ ZAPISÓW W KSIĘDZE STANOWIĄ WYMIENIONE W NIM DOWODY KSIĘGOWE, W TYM FAKTURY, A TAKŻE INNE DOWODY, STWIERDZAJĄCE FAKT DOKONANIA OPERACJI GOSPODARCZEJ ZGODNIE Z JEJ RZECZYWISTYM PRZEBIEGIEM I ZAWIERAJĄCE OKREŚLONE DANE. DOWODY TE, JAK WYNIKA Z TREŚCI §12 UST. 1 TYCH ROZPORZĄDZEŃ POWINNY BYĆ PRAWIDŁOWE I RZETELNE.

W NINIEJSZEJ SPRAWIE NIE JEST SPORNE, ŻE PODATNIK NIE PRZEDŁOŻYŁ 94 DOKUMENTÓW ŹRÓDŁOWYCH BĄDŹ ICH DUPLIKATÓW DOKUMENTUJĄCYCH WYDATKI ZAEWIDENCJONOWANE W OKRESIE OŚMIU MIESIĘCY 2003 R. W ŁĄCZNEJ KWOCIE 29.898,91 ZŁ. ZASADNIE ZATEM ORGANY PODATKOWE ODMÓWIŁY UWZGLĘDNIENIA TYCHŻE WYDATKÓW JAKO KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW, NIE ZOSTAŁY ONE BOWIEM W ŻADEN SPOSÓB UDOKUMENTOWANE. NIE JEST WIĘC MOŻLIWE WYKAZANIE, ŻE WYDATKI TE SPEŁNIAJĄ WARUNKI UZNANIA ICH ZA KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW, WYNIKAJĄCE Z ART. 22 UST. 1 U.P.D.F.

NIE JEST TRAFNY ZARZUT, ŻE ORGAN PODATKOWY ZOBOWIĄZANY BYŁ ZWRÓCIĆ SIĘ DO KONTRAHENTÓW SKARŻĄCEGO O NADESŁANIE DUPLIKATÓW BRAKUJĄCYCH DOKUMENTÓW ŹRÓDŁOWYCH. NALEŻY ZAUWAŻYĆ, IŻ ZGODNIE Z ART. 86 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ PODATNICY OBOWIĄZANI DO PROWADZENIA KSIĄG PODATKOWYCH PRZECHOWUJĄ KSIĘGI I ZWIĄZANE Z ICH PROWADZENIEM DOKUMENTY DO CZASU UPŁYWU OKRESU PRZEDAWNIENIA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO. OKRES PRZEDAWNIENIA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO ZA 2003 R. UPŁYWAŁ Z KOŃCEM GRUDNIA 2009 R. NATOMIAST W DNIU 16 WRZEŚNIA 2009 R. WOBEC PODATNIKA WSZCZĘTE ZOSTAŁO POSTĘPOWANIE PODATKOWE W SPRAWIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY PONIESIONEJ Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W 2003 R. W DACIE ZATEM WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO W TEJ SPRAWIE NA PODATNIKU CIĄŻYŁ NADAL WYNIKAJĄCY Z ART. 86 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ OBOWIĄZEK PRZECHOWYWANIA DOKUMENTACJI ŹRÓDŁOWEJ. SKARŻĄCY BĘDĄC ZATEM ŚWIADOM TOCZĄCEGO SIĘ POSTĘPOWANIA ZOBOWIĄZANY BYŁ ZABEZPIECZYĆ NA JEGO UŻYTEK POSIADANĄ DOKUMENTACJĘ, DOTYCZĄCĄ 2003 ROKU. STRONA SKARŻĄCA NIE MOŻE PRZENOSIĆ UJEMNYCH KONSEKWENCJI ZWIĄZANYCH Z BRAKIEM DOWODÓW ŹRÓDŁOWYCH NA ORGANY PODATKOWE, SKORO SAMA NIE DOPEŁNIŁA PODSTAWOWYCH WYMOGÓW I OBOWIĄZKÓW W ZAKRESIE ICH PRZECHOWYWANIA. W TYM ASPEKCIE NIE MOŻNA ZGODZIĆ SIĘ ZE STANOWISKIEM SKARGI, IŻ PROCES ODZYSKIWANIA DOKUMENTÓW POWINIEN OBCIĄŻAĆ ORGANY PODATKOWE. RZECZĄ SKARŻĄCEGO BYŁO BOWIEM ODPOWIEDNIE ZABEZPIECZENIE DOWODÓW ŹRÓDŁOWYCH I ICH PRZECHOWYWANIE PRZEZ ODPOWIEDNI OKRES, A W RAZIE ICH UTRATY - ZADBANIE O DUPLIKATY. ROZPATRUJĄCY NINIEJSZĄ SPRAWĘ SKŁAD ORZEKAJĄCY PODZIELA POGLĄD WYRAŻONY W WYROKU WSA W POZNANIU Z DNIA 11 MAJA 2005 R., SYGN. AKT I SA/PO 209/10, IŻ ŻADEN PRZEPIS PRAWA NIE ZWALNIA PODATNIKÓW OD OBOWIĄZKU POSIADANIA STOSOWNYCH DOKUMENTÓW, NIEZBĘDNYCH DLA ROZLICZENIA PODATKU W PRZYPADKU ICH UTRATY I TO NIEZALEŻNIE OD PRZYCZYNY.

NIE JEST ZATEM ZASADNY ZARZUT, ŻE ORGANY PODATKOWE NIE PRZEPROWADZIŁY Z URZĘDU CZYNNOŚCI SPRAWDZAJĄCYCH U KONTRAHENTÓW SKARŻĄCEGO ANI NIE ZWRÓCIŁY SIĘ DO NICH O NADESŁANIE DUPLIKATÓW FAKTUR. ART. 122 I ART. 187 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ NIE UZASADNIAJĄ OBCIĄŻANIA ORGANÓW PODATKOWYCH OBOWIĄZKIEM POSZUKIWANIA NIE TYLKO KONTRAHENTÓW PODATNIKA, LECZ RÓWNIEŻ DOKUMENTÓW KSIĘGOWYCH TYCH KONTRAHENTÓW WYSTAWIANYCH NA RZECZ TEGOŻ PODATNIKA. TYM SAMYM CIĘŻAR POSZUKIWANIA DOKUMENTACJI PODATNIKA, ZOSTAŁBY - PRZY ZANIECHANIU LUB ZWŁOCE DZIAŁAŃ PODATNIKA PODJĘTYCH W CELU ODTWORZENIA TEJ DOKUMENTACJI - PRZERZUCONY W CAŁOŚCI NA KOSZT ORGANÓW PAŃSTWA, A TYM SAMYM POZOSTAŁYCH PODATNIKÓW. ORGANY PODATKOWE DOPEŁNIŁY OBOWIĄZKÓW WYNIKAJĄCYCH Z POWYŻSZYCH PRZEPISÓW. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI UZYSKAŁ OD A.M. I URZĘDU SKARBOWEGO WYJAŚNIENIA DOTYCZĄCE SPISU Z NATURY NA DZIEŃ 28 LUTEGO 2003 R., INFORMACJE Z ZUS O WPŁATACH PODATNIKA NA UBEZPIECZENIA SPOŁECZNE I ZDROWOTNE, INFORMACJE O WYKAZANYCH ZA 2003 R. PRZEZ A.M. PRZYCHODACH I KOSZTACH ICH UZYSKANIA Z TYTUŁU UDZIAŁU W SPÓŁCE CYWILNEJ A, A TAKŻE INFORMACJE O ILOŚCI KAS FISKALNYCH ZAREJESTROWANYCH W 2003 R. PRZEZ SPÓŁKĘ WRAZ Z KOPIAMI FAKTUR DOKUMENTUJĄCYCH ICH ZAKUP. ORGAN PRZEDŁUŻAŁ TEŻ KILKAKROTNIE POSTĘPOWANIE, NA WNIOSEK STRONY, ABY UMOŻLIWIĆ PODATNIKOWI SKOMPLETOWANIE BRAKUJĄCYCH FAKTUR ZAKUPOWYCH W FORMIE ICH DUPLIKATÓW. CIĘŻAR UDOKUMENTOWANIA WYDATKÓW ZAEWIDENCJONOWANYCH JAKO KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW SPOCZYWAŁ NA SKARŻĄCYM.

NIE JEST ZASADNY ZARZUT NARUSZENIA ART. 188 ORDYNACJI PODATKOWEJ. PRZEPIS TEN STANOWI, IŻ ŻĄDANIE STRONY DOTYCZĄCE PRZEPROWADZENIA DOWODU NALEŻY UWZGLĘDNIĆ, JEŻELI PRZEDMIOTEM DOWODU SĄ OKOLICZNOŚCI MAJĄCE ZNACZENIE DLA SPRAWY, CHYBA ŻE OKOLICZNOŚCI TE STWIERDZONE SĄ WYSTARCZAJĄCO INNYM DOWODEM. Z CYTOWANEGO PRZEPISU NIE WYNIKA, ŻE ORGAN PODATKOWY JEST ZOBLIGOWANY DO PODEJMOWANIA Z URZĘDU DZIAŁAŃ ZMIERZAJĄCYCH DO USTALENIA, CZY WSKAZANI PRZEZ PODATNIKA KONTRAHENCI, RZECZYWIŚCIE WYSTAWIALI NA JEGO RZECZ W KONTROLOWANYM OKRESIE STOSOWNE FAKTURY I EWIDENCJONOWALI WYNIKAJĄCY Z NICH PODATEK NALEŻNY. TYM SAMYM ZARZUT NARUSZENIA ART.188 ORDYNACJI PODATKOWEJ JEST CHYBIONY, TAK SAMO JAK GOŁOSŁOWNY JEST ZARZUT NARUSZENIA ART.180 ORAZ ART.187 § 1 I § 2 ORDYNACJI PODATKOWEJ.

W ocenie Sądu nie budzą także zastrzeżeń ustalenia dotyczące korekty odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodu w 2003 r. w odniesieniu do dwóch kas fiskalnych, będącej skutkiem niezastosowania się przez podatnika do dyspozycji art. 23 ust. 1 pkt 45 U.p.d.o.f. W myśl tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych od tej części, która odpowiada wydatkom na nabycie (...) zwróconych w jakiejkolwiek formie. Skarżący dokonując odpisu amortyzacyjnego dwóch kas fiskalnych, stanowiącego koszt uzyskania przychodów, nie skorygował jego wysokości o kwotę 2.690 zł z tytułu uzyskanego zwrotu wydatków na ich nabycie. W rezultacie organy stwierdziły zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w części dotyczącej odpisów amortyzacyjnych nie stanowiących kosztów w poszczególnych okresach 2003r. w następujących kwotach: o 56,48 zł za okres od stycznia do lutego 2003r. i o 282,40 zł za okres od marca do grudnia 2003r. Strona nie kwestionowała rozstrzygnięcia w powyższym zakresie.

REASUMUJĄC WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE ORGANY PODATKOWE W NINIEJSZEJ SPRAWIE PRZEPROWADZIŁY WNIKLIWE I KOMPLEKSOWE POSTĘPOWANIE DOWODOWE, KTÓREGO WYNIKI ZAPREZENTOWAŁY W UZASADNIENIACH SWOICH DECYZJI. WSKAZAŁY FAKTY, KTÓRE UZNAŁY ZA UDOWODNIONE, PRZEDSTAWIŁY DOWODY, KTÓRYM DAŁY WIARĘ ORAZ PRZYCZYNY, DLA KTÓRYCH INNYM DOWODOM ODMÓWIŁY WIARYGODNOŚCI. UZASADNIENIA KONTROLOWANYCH DECYZJI WSKAZUJĄ RÓWNIEŻ PODSTAWY PRAWNE Z PRZYTOCZENIEM PRZEPISÓW PRAWA. ZNALAZŁO TO SWOJE ODZWIERCIEDLENIE W TREŚCI DECYZJI I W TYM KONTEKŚCIE NIEZASADNY JEST ZARZUT DOTYCZĄCY NARUSZENIA ART. 210 § 1 PKT 6 I ART. 210 § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ, A TAKŻE ART. 121 § 1 I ART. 124 ORDYNACJI PODATKOWEJ

SĄD NIE POTWIERDZAJĄC ZATEM ZARZUTÓW NARUSZENIA PRZEPISÓW PROCESOWYCH I MATERIALNYCH WSKAZANYCH W SKARDZE, A TAKŻE NIE ZNAJDUJĄC INNYCH NARUSZEŃ PRAWA PROCESOWEGO MOGĄCYCH MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, JAK I PRAWA MATERIALNEGO NA PODSTAWIE ART. 151 P.P.S.A., ORZEKŁ JAK W SENTENCJI.