Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. M., A. M. i W. M. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę.

I SA 1195/04

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, decyzja z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 1972 r.

Z ustaleń organu nadzoru wynika, że orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1959 r., nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. dokonało wywłaszczenia na wniosek Dyrekcji [...] w L. nieruchomości o powierzchni [...] m2, nr hip. [...], położonej w J., stanowiącej własność Z. i P. małżonków M.

W dniu [...] listopada 1971 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzeczeniem, nr [...] orzekło o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.

W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, iż skoro inwestor nie przystąpił do realizacji celu wywłaszczenia, tj. budowy budynku [...], to należało orzec o zwrocie nieruchomości.

W dniu 25 listopada 1971 r. Dyrekcja [...] złożyła odwołanie od orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1971 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska uchyliła w dniu [...] maja 1972 r. zaskarżone orzeczenie i umorzyła postępowanie.

Podstawą decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska była ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94).

Zgodnie z art. 34 wyżej wymienionej ustawy nieruchomości wywłaszczona podlegała zwrotowi na rzecz wywłaszczonego właściciela, jeżeli organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady narodowej ustali, że nieruchomość nie została zużyta i jest zbędna na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie.

Z przedmiotowych akt wynika, iż Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzekając o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości oparło się jedynie na przesłance dotyczącej niezrealizowania zamierzonej inwestycji, tj. niewybudowania budynku [...]. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej nie ustaliło natomiast, czy w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka zbędności nieruchomości na cele określone w orzeczeniu o wywłaszczeniu.

Wydając decyzję Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska ustaliła, iż wprawdzie zamierzona inwestycja nie została zrealizowana do czasu wydania decyzji, jednakże jej realizacja została przewidziana na lata 1973-1975 r.

Ponadto, na podstawie zebranych dokumentów, Komisja Odwoławcza ustaliła, iż wywłaszczona nieruchomość nie jest zbędna na cel określony w orzeczeniu o wywłaszczeniu (korespondencja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1971 r., korespondencja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w J. z dnia [...] listopada 1971 r. i z dnia [...] stycznia 1972 r., korespondencja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] lutego 1972 r.).

Należy zatem stwierdzić, iż skoro w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 34 ustawy wywłaszczeniowej, to Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia właściwie orzekła o uchyleniu orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1971 r.

Nie można uznać również zarzutu strony, iż umorzenie postępowania przez organ odwoławczy stanowi rażące naruszenie art. 150 kpa., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Bowiem o tym, czy miało miejsce rażące naruszenia prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres jego wpływu na sposób załatwienia spraw. Za rażące naruszenie prawa uznać należy takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Z załączonych akt wynika, iż sposób załatwienia przedmiotowej sprawy nie miał wpływu na ostateczną decyzję, bowiem jej celem było uchylenie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] listopada 1971 r. oraz odmowa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Powyższe ustalenie doprowadziło organ nadzoru do wniosku, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

W skardze na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2001 r. A. M., W. M. i A. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 34 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy w kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...] maja 1972 r., bez żadnej podstawy uznał, że nie została spełniona druga z przesłanek uzasadniających zwrot nieruchomości, a mianowicie, że nie zachodzi okoliczność zbędności nieruchomości na cel, dla którego została ona wywłaszczona. Decyzja ta została więc wydana, w ocenie skarżących, z rażącym naruszeniem art. 34 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., a zatem dotknięta jest wada powodującą jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 kpa.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Organ nadzoru prawidłowo uznał, że kontrolowana decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 1972 r. nie jest dotknięta żadną z wad nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Podstawą prawna kontrolowanej decyzji była ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94). Zgodnie z art. 34 tej ustawy wywłaszczona nieruchomość podlega zwrotowi na rzecz wywłaszczonego właściciela jeżeli zostały spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: nieruchomość ta nie została zużyta na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie i jest zbędna na te cele. Treść orzeczenia Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowe w L. z dnia [...] listopada 1971 r., którym orzeczono o zwrocie wywłaszczonym właścicielom nieruchomości położonej w J., przy ul. [...], wskazuje jednoznacznie, że organ ten ustalił jedynie, że wywłaszczona nieruchomość nie została zużyta na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie, gdyż przez okres 12 lat od wywłaszczenia inwestor nie przystąpił do budowy budynku [...]. Natomiast nie zostało ustalone, czy nieruchomość ta stała się zbędna na cele wywłaszczenia. Zatem decyzja ta zapadła z naruszeniem art. 34 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Z tego względu organ odwoławczy, w kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...] maja 1972 r., uzupełnił postępowanie administracyjne o ustalenie, że wywłaszczona nieruchomość nie stała się zbędna na cel na jaki została wywłaszczona. Ponieważ nie została spełniona ta przesłanka, określona w art. 34 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. to brak było podstaw do dokonania zwrotu tej nieruchomości na rzecz wywłaszczonych właścicieli. Dlatego prawidłowo organ uchylił decyzję organu pierwszej instancji. Ponieważ brak było ustawowych przesłanek do zwrotu przedmiotowej nieruchomości, to organ odwoławczy winien był odmówić zwrotu. Jednakże umorzenie przez ten organ postępowania zwrotowego, jak słusznie podniósł to organ nadzoru w zaskarżonej decyzji, nie stanowi rażącego naruszenie prawa.

Z powyższych względów należy uznać, że weryfikowana decyzja jest zgodna z art. 34 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., a zatem nie jest dotknięta wadą powodująca jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, co zarzuca się w skardze.

Z tych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.