Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skarg Zygmunta P. o wznowienie postępowań zakończonych prawomocnymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II FSK 1137/05, II FSK 1138/05, II FSK 1139/05, II FSK 1146/05 oddalających skargi kasacyjne Zygmunta P. od postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1878/00, SA/Sz 1880/00, SA/Sz 1881/00, SA/Sz 1886/00 w sprawach ze skarg Zygmunta P. w przedmiocie wznowienia postępowań sądowych zakończonych wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Szczecinie postanawia odrzucić skargi o wznowienie postępowań sądowych. Sygn. akt II FSK 192/07 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosków Zygmunta P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawach ze skarg Zygmunta P. o wznowienie postępowań zakończonych prawomocnymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II FSK 1137/05, II FSK 1138/05, II FSK 1139/05, II FSK 1146/05 oddalających skargi kasacyjne Zygmunta P. od postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1878/00, SA/Sz 1880/00, SA/Sz 1881/00, SA/Sz 1886/00 w sprawach ze skarg Zygmunta P. w przedmiocie wznowienia postępowań sądowych zakończonych wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Szczecinie postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wyrokami z dnia 20 września 2006 r. II FSK 1137/05, II FSK 1138/05, II FSK 1139/05 i II FSK 1146/05 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne Zygmunta P. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2004 r., SA/Sz 1878/00, SA/Sz 1880/00, SA/Sz 1881/00 i SA/Sz 1886/00.

W dniu 12 lutego 2007 r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego osobiście sporządzone skargi o wznowienie postępowań zakończonych powyższymi wyrokami. W obszernej treści uzasadnienia skarżący zarzucił między innymi, że zaskarżony wyrok oraz poprzedzające je orzeczenie, "w swej treści potwierdzają nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, bo żadnemu terminowi do wniesienia i rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania sądowego" skarżący nie uchybił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi podlegają odrzuceniu. Przepis art. 276 zdanie 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a./ stanowi, że gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się przepisy art. 175 p.p.s.a., co oznacza, że skargę o wznowienie może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny, zaś w sprawach podatkowych również doradca podatkowy. Ograniczeń tych nie stosuje się, gdy skargę o wznowienie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz w przypadku prokuratora oraz Rzecznika Praw Obywatelskich.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargi o wznowienie postępowań sporządzone osobiście i nie wykazał, że należy do grupy osób wyżej wymienionych.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 175 par. 1 i art. 276 p.p.s.a.

sygn. akt II FSK 192/07

UZASADNIENIE

W dniu 12 lutego 2007 r., Zygmunt P. wniósł od Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi o wznowienie postępowań sądowych zakończonych prawomocnymi wyrokami NSA z dnia 20 września 2006 r., II FSK 1137/05, II FSK 1138/05, II FSK 1139/05 i II FSK 1146/05 w sprawach ze skarg Zygmunta P. w przedmiocie wznowienia postępowań sądowych zakończonych wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie. W załączeniu do skarg skarżący przedłożył wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienia adwokata. Z treści wniosków wynika, że podatnik otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1.869 zł. Z tej kwoty zdaniem wnioskodawcy "samowolnie" potrącana jest kwota 250 zł na alimenty, na zaliczki na poczet nienależnego podatku od osób fizycznych w kwocie 350 zł oraz na egzekucję sądową w wysokości 467,37 zł. Pozostałą kwotę skarżący przelewem bankowym przekazuje na osobiste konto bankowe po 805 zł miesięcznie, która to kwota pokrywa w całości zaległe zadłużenie debetowe bankowe oraz zaległe odsetki. Ponadto skarżący wskazuje, że mieszka w mieszkaniu służbowym będące własnością Wojskowej Agencji Mieszkaniowej OR w S. o powierzchni 61,92 m2, za które ma wyznaczony czynsz 573 zł miesięcznie. Wskazał także, że zalega z opłatami na kwotę ponad 23.000 zł. Ponadto podatnik podkreślił, że nie posiada żadnych oszczędności, akcji, obligacji, majątku ruchomego i nieruchomości. Niezależnie od powyższych okoliczności skarżący wskazał, że miesięcznie z zadłużenia debetowego pozostaje mu kwota 350 zł. W załączeniu przedłożono stosowne dokumenty mające potwierdzać jego stan majątkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ prawo pomocy osobie fizycznej przysługuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W związku z tym należy zauważyć, że prawo pomocy to pomoc budżetu państwa osobom, które z uwagi na trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę okoliczności przemawiających, zdaniem wnioskodawcy, za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony. Należy zauważyć, że ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że nie jest w stanie pokryć kosztów zastępstwa procesowego we własnym zakresie. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Należy ponadto zauważyć, że opłaty sądowe, do których zalicza się także wpis, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienie od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli /por.: M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 594/.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stosowanie prawa pomocy winno odnosić się do osób, dla których zdobycie środków na sfinansowanie kosztów postępowania sądowego jest rzeczywiście i obiektywnie niemożliwe. Z przedłożonego wniosku jak i dokumentów przedstawionych przez podatnika nie wynika by jego sytuacja uzasadniała przyznanie prawa pomocy. Skarżącemu przysługuje emerytura wojskowa w wysokości 1.869 zł, a ponadto mieszka sam i nie ma na utrzymaniu w gospodarstwie domowym żadnych członków rodziny. Należy mieć na uwadze także fakt, że w przedmiotowym postępowaniu koszty sądowe jakie skarżący musi ponieść to 100 zł tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania. W konsekwencji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że zwolnienie od opłat sądowych oznacza prowadzenie postępowania sądowego na koszt Skarbu Państwa, a zatem może dotyczyć tylko wyjątkowych sytuacji.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 246 par. 1 pkt 1 p.p.s.a.