Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę.

1. A. W. wniosła o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 5.213 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 6 szt. samochodów osobowych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że pojazdy – jak wynika to z listu przewozowego CMR – zostały zarejestrowane w datach [...] stycznia 2013 r. (jeden pojazd) i [...] lutego 2013 r. (reszta pojazdów), zaś przemieszczenie pojazdów objętych wnioskiem rozpoczęło się [...] marca 2013 r., a odbiorcy dostarczono je [...] marca 2013 r.

2. Uwzględniając powyższe Naczelnik UC I w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. – stosownie do treści art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U, z 2012 r. poz. 749 ze zm.) art. 107 ust. 1, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 za zm.) oraz § 2, § 3 ust. 2, § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246) – odmówił zwrotu podarku akcyzowego z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej 6 szt. samochodów osobowych.

W motywach dokonując analizy ( po uprzednim przytoczeniu ich treści) przepisów – Organ doszedł do wniosku, że jedną z podstawowych przesłanek warunkujących zwrot tego podatku jest okoliczność, by pojazdy objęte dostawą wewnątrzwspólnotową nie były wcześniej zarejestrowane na terytorium kraju. O ile ten warunek – jak w niniejszej sprawie – nie został spełniony, należało wydać decyzję negatywną.

3. Powyższy akt administracyjny został utrzymany w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r., który – co wynika z treści motywów – całkowicie podzielił ustalenia Organu I instancji.

4. W skardze do Sądu – postulującej alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie zwrotu podatku akcyzowego lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia postępowania dowodowego – zarzucono:

a) Naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym (dalej u.p.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędne przyjęcie, iż samochody w momencie dokonania dostawy były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oraz błędne przyjęcie, że Strona nie udokumentowała dostawy przedmiotowych pojazdów,

b) Naruszenie art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 Ordynacja podatkowa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o informacje zgromadzona w Centrum Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz poprzez brak sprawdzenia faktów zarejestrowania pojazdów w Wydziale Komunikacji poszczególnego urzędu.

Strona wskazała na naruszenie art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że sporne pojazdy w momencie eksportu były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Przedmiot sporu sprowadza się do rozumienia użytego w tym przepisie zwrotu normatywnego "niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego". Mianowicie odmawiając zwrotu podatku akcyzowego Dyrektor Izby Celnej miał na uwadze fakt wcześniejszej rejestracji pojazdów.

W przedmiotowej sprawie Naczelnik UC błędnie przyjął, że skoro samochody zostały czasowo zarejestrowane, to przesłanka braku wcześniejszej rejestracji automatycznie nie została spełniona. Nie można uznać, że Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ponieważ w ogóle nie skonfrontował dat dokonania dostawy, z datami (ewentualnej) rejestracji stałej przedmiotowych pojazdów, która uniemożliwiłaby zwrotu podatku akcyzowego.

Skarżący podkreślił, że rejestracja ww. samochodów, która miała miejsce 26 lutego 2013 r. i 2 lutego 2013 r. była rejestracją o charakterze czasowym i nie stanowiła ona rejestracji stałej, której dotyczy art. 107 ust. 1 u.p.a.

Mając na uwadze przepisy o ruchu drogowym a także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 listopada 2012 r., I SA/Rz 737/12 oraz WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2012 r. III SA/Po 249/12 Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. czytanym a contrario podstawą odmowy zwrotu podatku akcyzowego jest uprzednie zarejestrowanie tego pojazdu na terytorium kraju. Skoro ustawodawca w ustawie o ruchu drogowym odróżnił rejestrację stałą od rejestracji czasowej to brak jest podstaw by w ustawie o podatku akcyzowym, która w omawianym zakresie posługuje się pojęciami tam uregulowanymi stosować je w znaczeniu innym aniżeli nadane przez ustawodawcę. Zatem należy wskazać, że przesłanka z art. 107 ust. 1u.p.a. nie obejmuje rejestracji czasowej i to zarówno tej o jakiej mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 jak i pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej "Prawo o ruchu drogowym".

Skarżący zauważył, że organ odwoławczy w wydanej decyzji dokonał błędnej interpretacji powyższego orzeczenia, twierdząc że "dokonana przed dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem rejestracja na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego oznacza jego konsumpcję na terytorium kraju". W związku z faktem, iż w chwili wydania decyzji o rejestracji spornych pojazdów firma wnioskująca o ich rejestrację nie była już ich właścicielem, gdyż dokonała sprzedaży przedmiotowych pojazdów firmie D. we Francji, to nie było podstaw prawnych do rejestracji pojazdu na jej rzecz. Zgodnie z obowiązującymi przepisami decyzja o rejestracji może być bowiem wydana tylko na rzecz aktualnego właściciela pojazdu. Rejestracja pojazdu na rzecz podmiotu nie będącego właścicielem jest niezgodna z przepisami Prawa o ruchu drogowym. Biorąc pod uwagę powyższe organ błędnie uznał, że sporny pojazd został zarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym.

Ponadto, w przedstawionym stanie faktycznym w dniu przemieszczenia samochody objęte wnioskiem były zarejestrowane jedynie czasowo, a decyzja o ich stałej rejestracji została wydana po ich wywozie.

W przymiotowej sprawie należy ustalić chronologię wydanych decyzji, gdyż ma to podstawowe znaczenie dla zastosowania art. 107 ust. 1 u.p.a. W przedmiotowym stanie faktycznym w dniu przemieszczenia tj. [...] marca 2013 r. samochody objęte wnioskiem były zarejestrowane jedynie czasowo. Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż nie są więc prawdziwe twierdzenia Dyrektora IC, iż w dacie dokonania eksportu samochód objęty wnioskiem o zwrot akcyzjy był dopuszczony do ruchu na podstawie rejestracji, a w konsekwencji doszło do konsumpcji w kraju.

W ocenie Skarżącej, w przeprowadzonym postępowaniu, doszło także do naruszenia art. 121, 123 Ordynacji podatkowej. Naczelnik UC nie podjął bowiem wszelkich niezbędnych działań w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jak wyżej zaznaczono, organ porównał daty czasowej rejestracji z datą dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej pojazdów.

Decyzja o rejestracji spornego pojazdu ma znaczenie zagadnienia wstępnego dla decyzji o odmowie zwrotu podatku akcyzowego na podstawie art. 107 ust. 1 u.p.a. Negatywną przesłanką zwrotu podatku akcyzowego jest bowiem fakt uprzedniej rejestracji tego pojazdu na terytorium kraju, którego stwierdzenie możliwe jest tylko na podstawie decyzji rejestracji wydanej zgodnie z przepisami Prawo o ruchu drogowym.

Powołując się na poglądy doktryny i judykatury Skarżący wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności Organ odwoławczy jest zobowiązany sprawę ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Oznacza to konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie ograniczenie się jedynie do weryfikacji decyzji Organu I instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygana, po raz pierwszy w I instancji, a następnie w II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy jest tak samo jak Organ I instancji związany przepisami postępowania, a w szczególności zasadami i postępowania podatkowego. Wydając jednak decyzję w postępowaniu odwoławczym Organ powinien brać pod uwagę stan prawny i stan faktyczny sprawy nie z chwili orzekania przez Organ I instancji, a z chwili wydania decyzji II instancji. W ocenie Skarżącej, w przeprowadzonym postępowaniu, doszło także do naruszenia art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Celnego nie podjął bowiem wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Dokonanie powyższej selekcji w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym jednoznacznie wskazuje na przekroczenie przez Naczelnika UC granicy swobodnej oceny dowodów, która to ocena zmieniła się w ocenę dowolną, dostosowaną do charakteru wydanej decyzji.

Podsumowując powyższe, przedmiotowe pojazdy w dniach eksportu były czasowo zarejestrowane i rejestracja ta była niezgodna z przepisami prawa ruchu drogowego. Powołując się na wyrok NSA 27.09.200 r. Sa/Sz 1553/99, niepubl. Skarżący zarzucił naruszenie art. 123 ust. 1 w zw. z art. 200ust. 1 Ordynacji podatkowej, albowiem Naczelnik Urzędu Celnego w Warszawie nie zapewnił Stronie czynnego udziału w prowadzonej przez niego sprawie, co narusza art. 123 ust. 1 w zw. z art. 200ust. 1 Ordynacji, gdyż w myśl powyższych przepisów organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przedmiotowej sprawie Organ nie poinformował Strony o przysługującym jej prawie wynikającym z ww. przepisów oraz o ustawowym terminie, w którym Strona mogłaby się wypowiedzieć odnośnie materiału zebranego w sprawie.

Dokonując syntezy powyższego Skarżący dostrzegł, że w przedmiotowym postępowaniu popełniono szereg błędów, będących wypadkową nieprawidłowej wykładni przepisów prawa, co spowodowało wydanie błędnej decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego, a następnie utrzymanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. decyzji organu I instancji.

5. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia spełnienia przez Spółkę przesłanki dotyczącej braku rejestracji spornych samochodów osobowych na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej.

II. Należy podzielić stanowisko organów orzekających, że Skarżąca nie przedstawiła stosownych dowodów potwierdzających wypełnienie dyspozycji art. 107 ust. 1 u.p.a., umożliwiającego zwrot akcyzy.

Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.

Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.).

Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.)

Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są:

1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,

2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności,

3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,

4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju,

5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego,

6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.

Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie.

Warunki jakie ustawodawca sformułował w tym przepisie, odnoszą się do samochodu, do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy i do samego wniosku.

Warunki dotyczące samochodu polegają na tym, że musi to być samochód osobowy, niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju i podlegający eksportowi.

Podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy musi być tym podmiotem, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej lub w jego imieniu dostawa wewnątrzwspólnotowa jest realizowana, ponadto podmiot ten powinien posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie tej dostawy wewnątrzwspólnotowej. Wniosek winien być złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy oraz spełniać wymagania cyt. art. 107 ust 4 u.p.a. i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz. U. Nr 32, poz. 246) dalej: rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy.

III. W przedmiotowej sprawie Skarżąca domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 6 samochodów. Bezsporne jest, że skarżąca wypełniła warunki odnoszące się do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy oraz do samego wniosku. Natomiast sporne jest między innymi wypełnienie warunku co do samochodu (fakt zarejestrowania na terytorium kraju).

IV. W ocenie Sądu, bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez uznanie, że Skarżąca nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie spełniła przesłanki braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju samochodów osobowych, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Należy zauważyć, iż ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 74 ust. 2 wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej: z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.

Jak już to wcześniej dostrzeżono, to na skarżącej spoczywał obowiązek przedstawienia dowodów potwierdzających wypełnienie dyspozycji art. 107 ust. 1 u.p.a., co umożliwia zwrot akcyzy.

Biorąc pod uwagę treść załącznika do decyzji organu II instancji wskazać należy, że każdy z 6 pojazdów został zarejestrowany na terytorium Polski, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Sąd wyraża pogląd, że czasowe rejestracje po złożeniu wniosków o rejestracje pojazdów (art. 74 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy) były częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowe samochody zostały zarejestrowane na terytorium kraju. W ocenie Sądu, również ten rodzaj rejestracji czasowej wyklucza prawo domagania się zwrotu akcyzy. Skoro rejestracji czasowych dokonano w celu rejestracji tych pojazdów, to należy uznać, że te pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju w dniu 2 stycznia 2013 r. i 26 lutego 2013 r. co potwierdzają dane z CEPIK. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska WSA w Poznaniu zawartego w wyroku z 17 maja 2012r., III SA/Po 249/12, który wskazał na konieczność stałej rejestracji. Sąd w składzie orzekającym uznaje, że niezarejestrowanie należy odczytywać, jako brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, a tego Skarżąca nie neguje.

V. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 74 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 107 ust. 1 u.p.a. – poprzez uznanie, że czasowa rejestracja samochodu osobowego jest rejestracją w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Fakt, że w analizowanym zakresie ustawodawca generalnie odwołał się do instytucji rejestracji zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym, bez wprowadzania w tej mierze jakiegokolwiek zróżnicowania - gdy chodzi o skutek prawnopodatkowy - na rejestrację czasową lub rejestrację stałą, nie może pozostawać bez wpływu na rezultat wykładni omawianego przepisu, z punktu widzenia spełniania omawianej pozytywnej przesłanki zwrotu akcyzy. Skoro z art. 107 ust. 1 u.p.a. wynika, że przesłankę tę stanowi niezarejestrowanie wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, samochodu osobowego, to w sytuacji, gdy przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, do której odsyła ustawa o podatku akcyzowym, stanowią o rejestracji czasowej oraz o rejestracji stałej, to przyjąć należy, że wolą racjonalnie działającego ustawodawcy było to, aby zakresem normowania wymienionego przepisu ustawy podatkowej objąć, co do zasady, fakt wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju, i to niezależnie od tego, czy miałaby to być rejestracja czasowa, czy też stała. Tym samym, stwierdzić należy, że gdyby rzeczywiście zamiarem racjonalnie działającego ustawodawcy miało być zróżnicowanie określonych w art. 107 ust. 1 u.p.a. skutków prawnopodatkowych rejestracji stałej oraz rejestracji czasowej, to z pewnością wyraziłby swoją wolę w omawianej kwestii w zdecydowanie inny sposób, niż to uczynił (por. wyrok NSA z 30 października 2014 r. sygn. akt I GSK 124/13; dostępny w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kwestii podnoszonego w uzasadnieniu skargi, że w chwili rejestracji Skarżąca nie była już właścicielem samochodów wskazać trzeba, że nie przedłożono żadnych dokumentów, które wskazywałyby na skuteczne podważenie (wyeliminowane z obrotu prawnego) treści wydanych decyzji o rejestracji. Taki obowiązek spoczywa na twierdzącym (czyli podnoszącym daną kwestię), a w interesie Skarżącego było wyeliminowanie tych decyzji z obrotu prawnego.

W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisku, że organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny całego materiału dowodowego przewidzianego przepisami ustawy o podatku akcyzowym i przedstawionego przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy, na którym ciąży obowiązek przedstawienia dowodów z dokumentów.

VI. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest kwestia wykazania zapłaty akcyzy od samochodów objętych wnioskiem poprzez udokumentowanie tego faktu kserokopiami dokumentów. Podkreślić należy, że wcześniejsza rejestracja pojazdów, o czym była wyżej mowa, przekreśla możliwość skutecznego ubiegania się o zwrot akcyzy.

VII. Wbrew twierdzeniom Skarżącego stronie zapewniono czynny udział w toczącym się postępowaniu, o czym świadczą wydane w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej postanowienia (k. 51,61 akt adm.).

VIII. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Chodzi nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów (zob. wyrok NSA z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt I FSK 188/05, LEX nr 173261).

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy "Zasada prawdy obiektywnej została sformułowana w art. 122 Ordynacji podatkowej, który stanowi o obowiązku organów podatkowych do podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych powołanych przepisach Ordynacji podatkowej, nakazując organom podatkowym przede wszystkim zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § Ordynacji podatkowej). Dążąc do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy Organ podatkowy nie może zatem ograniczyć zakresu środków dowodowych, ale w myśl art. 180 Ordynacji podatkowej, obowiązany jest jako dowód dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopiero po zgromadzeniu wszystkich dowodów z zachowaniem powyższej zasady oraz ocenie ich wiarygodności organ podatkowy ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebrany materiał dowodowy Organ podatkowy jest obowiązany, zgodnie z treścią art. 191 Ordynacji podatkowej, poddać ocenie. W myśl sformułowanej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, Organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. W tym względzie realizacja zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z regulacji art. 191 Ordynacji podatkowej wymaga uwzględnienia określonych reguł tej oceny, a także norm procesowych dotyczących środków dowodowych, tak by nie przekształciła się w ocenę dowolną nie dającą się logicznie uzasadnić w światle całości materiałów zebranych w sprawie. Podlega także ograniczeniom wynikającym z treści art. 193 § 1 i 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim jednak prawidłowa ocena dowodów, niewykraczająca poza tak określone granice, musi być oceną wszechstronną i opiewać się na całokształcie materiału dowodowego, zebranego przez organ podatkowy w sposób gwarantujący realizację w postępowaniu zasady prawdy obiektywnej" (wyrok z dnia 21 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 321/09).

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut Skarżącego o naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, czyli zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego oraz art. 123 § 1 powołanej ustawy, bowiem organy podatkowe zapewniły Stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji poinformowały Stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z czego nie skorzystano.

Choć na gruncie poprzedniej ustawy, trafnym w tym miejscu okazuje się zapadły wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r. III SA/Wa 2562/11, a mianowicie, że "(...) to na stronie ciąży obowiązek skompletowania dokumentów niezbędnych do otrzymania zwrotu podatku akcyzowego. Gdyby uznać, że jest inaczej to można byłoby dojść do wniosku, że wystarczającym jest samo złożenie wniosku o zwrot podatku a organ sam ma zgromadzić pozostałe dokumenty. Z takim twierdzeniem trudno się zgodzić. Sąd podkreśla, iż Skarżąca składając wniosek o zwrot podatku akcyzowego spowodowała wszczęcie postępowania podatkowego mającego na celu zbadanie czy zwrot ten jej przysługuje. Sąd wskazuje, że możliwość żądania zwrotu podatku akcyzowego jest prawem a nie obowiązkiem. Ustawodawca nie nałożył w art. 60 u.p.a. obowiązku występowania o zwrot podatku a jedynie przewidział uprawnienie do występowania o zwrot podatku. Nie można więc stawiać tezy, że zwrot podatku akcyzowego uprawnionemu podmiotowi jest obowiązkiem organu o charakterze absolutnym. Podjęcie przez organ czynności zmierzających do dokonania zwrotu jest uwarunkowane złożeniem prawidłowego wniosku i odbywa się w jego granicach".

Mając na względzie treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

[pic]