Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1054/22 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi W. Ł. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 13 października 2022 r., nr WOA.7721.232.2019.RK w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1054/22, odrzucił skargę W.Ł. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 13 października 2022 r., nr WOA.7721.232.2019.RK w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia od decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zostało doręczone W.Ł. w dniu 18 października 2022 r.

W dniu 19 listopada 2022 r. W.Ł. nadała w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej opisane postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga podlega odrzuceniu.

Sąd podniósł, że zaskarżone postanowienie doręczono Skarżącej w dniu 18 października 2022 r. W tej sytuacji, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 17 listopada 2022 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Tymczasem Skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym w dniu 19 listopada 2022 r. (o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie), a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

W.Ł. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając błędne obliczenie terminów zawitych, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie jak w skardze.

Żaląca wskazała, że postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 13 października 2022 r. zostało jej doręczone nie 18 października 2022 r., ale dwa dni później, wobec czego nie uchybiono terminowi do wniesienia odwołania. Dlatego też, Żaląca wniosła o ponowne sprawdzenie źródłowej dokumentacji pocztowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem wywiedzionego zażalenia jest odrzucenie skargi W.Ł., jako wniesionej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do dokonania tejże czynności.

Sąd I instancji oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z którego wynika, że zaskarżone postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 13 października 2022 r. zostało doręczone Skarżącej (dorosłemu domownikowi – M.M.) w dniu 18 października 2022 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 listopada 2022 r. Natomiast z pieczęci urzędu pocztowego wynika, że skarga została złożona za jego pośrednictwem w dniu 19 listopada 2022 r. Zatem skargę winno się uznać za wniesioną po terminie.

Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest dochowanie przewidzianego przepisami terminu wniesienia środka zaskarżenia. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 1029/14, oraz postanowienia NSA: z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 811/12, i z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 857/15).

Żaląca kwestionując datę doręczenia zaskarżonego postanowienia twierdzi, że zostało ono doręczone Skarżącej, nie 18 października 2022 r., lecz dwa dni później, jednocześnie opiera się wyłącznie na swoim twierdzeniu, bez przedstawienia reklamacji w sprawie wadliwości doręczenia spornej przesyłki, co należy uznać za brak przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego. Wobec braku przeprowadzenia stosownej procedury i wyjaśnień u operatora pocztowego, Żaląca nie może wiarygodnie twierdzić, że doręczenie nastąpiło w innej dacie niż wynikająca ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Warunkiem doręczenia przesyłki osobie niebędącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona będzie ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania. (por. postanowienia NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09 i z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11).

Warunkiem skuteczności doręczenia w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. jest brak sprzeczności interesów w sprawie między adresatem pisma a osobą odbierającą oraz wyrażenie zgody i wyraźne podjęcie się przez odbierającego oddania pisma adresatowi, a także doręczenie dorosłemu domownikowi w mieszkaniu adresata. Doręczenie to opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 726/12).

Mając powyższe na względzie należy uznać za niezasadny zarzut błędnego rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.