II SAB/Łd 45/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-26	
Data wpływu	2026-02-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Agata Sobieszek-Krzywicka
Arkadiusz Blewązka /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Dnia 26 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2026 roku sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 stycznia 2026 r. M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia regulaminu Rady Rodziców Publicznego Przedszkola nr [..] w P.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów:

- art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.), poprzez błędne uznanie, że żądany przez skarżącego regulamin rady rodziców nie stanowi informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu w trybie ww. ustawy;

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa dostępu do informacji o sprawach publicznych, podczas gdy skarżący ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w tym uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a zatem również w zakresie działalności rady rodziców w publicznym przedszkolu;

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokonaniu wszechstronnej, całościowej oceny wniosku skarżącego, w tym nieuwzględnienie obowiązujących przepisów, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej - regulaminu rady rodziców Publicznego Przedszkola nr [...] w P. w terminie 14 dni, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Uzasadniając pełnomocnik skarżącego wskazywał, że pismem z dnia 22 października 2025 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w P. o udostępnienie informacji publicznej - regulaminu rady rodziców Publicznego Przedszkola nr [...] w P.. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 4 listopada 2025 r., Dyrektor odmówił udostępnienia żądanej informacji wskazując, iż regulamin rady rodziców nie stanowi informacji publicznej.

Kolejnym pismem z dnia 2 grudnia 2025 skarżący wystąpił do Dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w P. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej, bowiem w jego ocenie, przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów, żądana informacja stanowi informację publiczną, natomiast udzielenie odpowiedzi w zwykłe formie pisemnej uniemożliwia mu skorzystanie z ustawowego prawa do zaskarżenia negatywnego rozpoznania wniosku i złożenia odwołania. Pismem z dnia 16 grudnia 2025 r. organ wskazał, iż po analizie wniosku skarżącego podtrzymuje stanowisko, iż żądany dokument nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a forma udzielonej odpowiedzi – pisma informacyjnego, odpowiada obowiązującemu prawu.

Dalej pełnomocnik skarżącego odwołując się do konstytucyjnego uprawnienia strony do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) wywodził, że przedszkole publiczne jest jednostką budżetową, która wchodzi w skład sektora finansów publicznych, a jego organem prowadzącym jest jednostka samorządu terytorialnego, najczęściej gmina. Tym samym przedszkole jako samorządowa jednostka organizacyjna zobligowane jest do udostępniania informacji publicznej. Natomiast rada rodziców jest podmiotem, którego status wpisuje w strukturę organów przedszkola, jest integralnym podmiotem przedszkola, działającym ściśle w jego strukturze i w jego ramach. Rady rodziców są społecznymi organami przewidzianymi w ustawie o systemie oświaty, o szeroko zakreślonych kompetencjach w zakresie realizacji zadań oświatowych, a zasady ich funkcjonowania oraz zakres kompetencji określają przepisy ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Tym samym w ocenie pełnomocnika skarżącego regulamin rady rodziców jako dokument dotyczący sposobu funkcjonowania organu działającego w ramach systemu oświaty i realizacji jego zadań, stanowi informację publiczną, podlegająca udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Organ, uznając, że żądany regulamin rady rodziców nie jest informacją publiczną, dokonał niedopuszczalnego zawężenia pojęcia informacji publicznej, sprzecznego z wykładnią konstytucyjną i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Co ważne w realiach przedmiotowej sprawy, na terenie województwa łódzkiego, w P., funkcjonuje inne przedszkole publiczne - Publiczne Przedszkole nr [...], które regulamin Rady Rodziców udostępnia wszystkim zainteresowanym, jest to bowiem informacja powszechnie dostępna na stronie internetowej. Dlatego też, w ocenie pełnomocnika skarżącego, organ zobowiązany był do załatwienia złożonego wniosku strony we właściwym trybie, to jest udostępnić żądana informacje publiczną w formie czynności materialno-technicznej (pismem) albo odmówić jej udostępnienia, w drodze decyzją, gdyby organ uznał, że zachodzą przeszkody do jej udostępnienia. Organ natomiast pozostaje w bezczynności, ponieważ w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wniosek, w ustawowym terminie 14 dni nie udostępnił mu żądanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Publicznego Przedszkola nr [...] w P. wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podejmował czynności w sprawie i każdorazowo odnosił się do wniosku skarżącego, dlatego też nie sposób uznać, iż organ pozostaje w bezczynności. Wnioski skarżącego zostały bowiem przyjęte, sprawa została rozpoznana, organ zajął merytoryczne stanowisko, czynności były podejmowane terminowo, a stanowisko oparte było na analizie obowiązujących przepisów prawa. Organ podkreślił również, że regulamin rady rodziców jest dokumentem wewnętrznym wytwarzanym przez odrębny podmiot społeczny - radę rodziców, organ zaś nie jest jego autorem ani podmiotem prowadzącym jego ewidencję. Żądany dokument nie posiada zatem waloru dokumentu jako dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., podlegającego udostępnieniu w formie w jakiej został utrwalony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga M. K. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił bezczynność Dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia regulaminu Rady Rodziców Publicznego Przedszkola nr [...] w P.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 59 § 2 p.p.s.a.). Przy czym, w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa ani ponaglenie nie jest konieczne (por. wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/1; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym należało uznać, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Dalej wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu wniesiony przez skarżącego w dniu 22 października 2025 r. wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji publicznej, to jest: został złożony w formie pisemnej, został podpisany przez wnioskodawcę, określał w sposób dokładny adresata wniosku – Dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w P., jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu wnioskowanej informacji. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostaje także ta okoliczność, że Dyrektor Państwowego Przedszkola nr [...] w P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Jak wynika bowiem z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1043 ze zm.) – dalej: u.p.o., system oświaty obejmuje m.in. przedszkola, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami specjalnymi lub integracyjnymi, a także inne formy wychowania przedszkolnego. Zatem skoro przedszkola zostały zaliczone do systemu oświaty, zaś oświata, w myśl preambuły do ww. ustawy, stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa, a ponadto placówka publiczna finansowana jest także ze środków publicznych (pieniędzy gminy), to uznać należy, że przedszkole publiczne wykonuje zadania publiczne z zakresu edukacji i dysponuje mieniem publicznym. Stąd też jego dyrektor jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

Sporną pozostaje natomiast kwestia charakteru dokumentu w postaci regulaminu działającej w przedszkolu publicznym rady rodziców, pod kątem możliwości uznania go za informację publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., którego udostępnienia żąda skarżący.

W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 83 ust. 1 u.p.o. w szkołach i placówkach, z zastrzeżeniem ust. 6, działają rady rodziców, które reprezentują ogół rodziców uczniów. Rada rodziców uchwala regulamin swojej działalności, w którym określa w szczególności: 1) wewnętrzną strukturę i tryb pracy rady; 2) szczegółowy tryb przeprowadzania wyborów do rad, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, oraz przedstawicieli rad oddziałowych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, do rady rodziców odpowiednio szkoły lub placówki (art. 83 ust. 4 u.p.o.). Kompetencje rady rodziców określa art. 84 u.p.o., z którego wynika, że rada może występować do dyrektora i innych organów szkoły lub placówki, organu prowadzącego szkołę lub placówkę oraz organu sprawującego nadzór pedagogiczny z wnioskami i opiniami we wszystkich sprawach szkoły lub placówki (ust. 1), uchwala w porozumieniu z radą pedagogiczną programu wychowawczo-profilaktycznego szkoły lub placówki, o którym mowa w art. 26; opiniuje program i harmonogram poprawy efektywności kształcenia lub wychowania szkoły lub placówki, o którym mowa w art. 56 ust. 2; opiniuje projektu planu finansowego składanego przez dyrektora szkoły (ust. 2). Ponadto w celu wspierania działalności statutowej szkoły lub placówki, rada rodziców może gromadzić fundusze z dobrowolnych składek rodziców oraz innych źródeł. Zasady wydatkowania funduszy rady rodziców określa regulamin. Fundusze mogą być przechowywane na odrębnym rachunku bankowym rady rodziców. Do założenia i likwidacji tego rachunku bankowego oraz dysponowania funduszami na tym rachunku są uprawnione osoby posiadające pisemne upoważnienie udzielone przez radę rodziców (art. 84 ust. 6 i ust. 7 u.p.o.).

Z brzmienia przywołanych przepisów wynika zatem, że rada rodziców jest organem społecznym, wewnętrznym, reprezentującym rodziców uczniów. Nie posiada kompetencji władczych, a jedynie opiniodawczo - doradcze służące organom szkoły. Stanowi wewnętrzny byt jednostki oświatowej, który nie ma charakteru organu administracji publicznej, a tworzone przez nią dokumenty nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Należy je postrzegać jako dokumenty wewnętrzne, służące wymianie informacji, uzgodnieniu poglądów i stanowisk w tym także dotyczących zadań publicznych, jednakże pozbawione wiążącego charakteru dla organów, czy też w jakikolwiek sposób wyznaczające kierunek jego działania. Nie stanowią zatem dokumentów wytworzonych w ramach działalności organu władzy publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

W konsekwencji stwierdzić należy, że wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącego, objęty żądaniem strony dokument w postaci regulaminu Rady Rodziców Przedszkola Publicznego nr [...] w P. nie posiada przymiotu informacji publicznej i jako taki nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 19 lipca 2017 r., I OSK 2996/15; z 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13; 27 stycznia 2012 r., I OSK 2130/11; WSA we Wrocławiu z 17 sierpnia 2023 r., IV SAB/Wr 173/23;WSA w Białymstoku z 7 stycznia 2021 r., II SAB/Bk 215/20; WSA w Olsztynie z 20 lutego 2020 r., II SAB/Ol 94/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaś regulamin rady rodziców nie ma waloru informacji publicznej, to jak wcześniej wskazano, Dyrektor Publicznego Przedszkola nr [...] w P. słusznie zareagował na wniosek skarżącego z dnia 22 października 2025 r., udzielając mu stosownej odpowiedzi w drodze zwykłego pisma z dnia 4 listopada. Uczynił to przy tym w stosownym terminie, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku strony skarżącej, w sprawie brak jest podstaw do stawiania Dyrektorowi Publicznego Przedszkola nr [...] w P. zarzutu bezczynności. Stąd też za bezzasadne uznać należało zarzuty skargi, co od naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, co do zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przypomnieć należy, że postępowaniu w sprawie dostępu do informacji publicznej przepisy k.p.a znajdują zastosowanie w ograniczonym zakresie, określonym w art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.