Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 158/23 w sprawie ze skargi R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 listopada 2022 r. nr KOC/5600/Eg/22 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. N. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 23 maja 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 158/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Warszawie z 3 listopada 2022 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu zgłoszonego

w postępowaniu egzekucyjnym.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

8 czerwca 2022 r. organ egzekucyjny - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty doręczył zobowiązanemu R. N. zawiadomienie z 24 maja 2022r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr ZDM/GWI/LKR/1618210/T/22/1 obejmującego należność za nieuiszczenie opłaty dodatkowej za parkowanie 23 grudnia 2019 r. pojazdem marki BMW o nr rej. [...], w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego (SPPN) przy [...] w Warszawie.

Pismem z 14 czerwca 2022 r. zobowiązany zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na to, że organ właściwy do zarządzania ruchem drogowym,

tj. Prezydent m.st. Warszawy nie wyznaczył znakami poziomymi - w sposób określony przepisami prawa powszechnie obowiązującego w istniejącej strefie płatnego parkowania, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów.

Postanowieniem z 8 lipca 2022 r. wierzyciel nie uznał podniesionego przez zobowiązanego zarzutu. Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że podstawą prawną poboru opłat za postój pojazdu na obszarze SPPN w Warszawie jest w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13b ust. 1 i art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.) – dalej "u.d.p.". Obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, bez wydania jakichkolwiek indywidualnych decyzji administracyjnych. 23 grudnia 2019 r. służby kontrolne SPPN przeprowadziły kontrolę pojazdu o nr rej. [...], którego właścicielem jest zobowiązany. Pojazd był zaparkowany na terenie drogi publicznej, w zatoce postojowej na [...], w strefie płatnego parkowania, bez ważnego dowodu wniesienia obowiązującej opłaty. Strefa została oznaczona znakami drogowymi D-44 "strefa płatnego parkowania" umieszczonymi na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Wewnątrz strefy miejsca wyznaczone do postoju pojazdów wskazują natomiast znaki pionowe D-18 i poziome P-18, P-19 lub miejsca te są konstrukcyjnie wyznaczone. Dodał, że wskazanie o stosowaniu znaku P-18 zawarte w punkcie 5.2.4 załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019, poz. 2311) – dalej "rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r." "w celu wyznaczenia miejsc postojowych (...) bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk", zwalnia zarząd drogi ze stosowania tego znaku poziomego ze względu na odpowiednie cechy konstrukcyjne drogi. Wskazał, że pojazd o nr rej. [...] był zaparkowany w zatoce postojowej na

[...] przy skrzyżowaniu z [...] w miejscu wyznaczonym znakiem D-18 "parking" z napisem "Płatny" i tabliczką T-30. Znak D-18 ustawiony jest na [...] przy skrzyżowaniu z [...]. Pas wyznaczony do postoju pojazdów został wykonany z kostki betonowej o wytrzymałości wymaganej dla pojazdów o d.m.c. 2,5,t, który oddzielony jest od jezdni i chodnika krawężnikami. Zatem wszystkie warunki wyznaczenia miejsca postoju w strefie płatnego parkowania zostały w sprawie spełnione, a zatem zarzut nieistnienia obowiązku dotyczący opłaty dodatkowej uznać należy za niezasadny.

Postanowieniem z 3 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela. SKO powołało się na uchwałę NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. II GPS 2/17 wskazując, że jeżeli pojazd był zaparkowany w miejscu wyznaczonym bez dokonania opłaty, wówczas mamy do czynienia z postojem nieopłaconym, natomiast jeżeli postój obywał się poza miejscem do tego wyznaczonym, to pomimo braku opłaty postój taki nie będzie podlegał opłacie dodatkowej. Z ustaleń organu I instancji oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że pojazd zobowiązanego pozostawał wbrew jego twierdzeniom, właśnie w konstrukcyjnie wyznaczonej w pasie drogowym, dla tego celu zatoce postojowej (wyłożonej granitową kostką), oznaczonej właściwymi znakami drogowymi, wyznaczającymi m.in. początek i koniec miejsca do postoju pojazdów (a więc powierzchnię określonego terenu przeznaczonego do parkowania), w strefie płatnego parkowania, bez należnej opłaty, wobec tego brak było podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy.

Zaskarżonym obecnie wyrokiem z 23 maja 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 158/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę zobowiązanego na powyższą decyzję.

Sąd I instancji podniósł, że organ odwoławczy, rozpatrując wskazany przez skarżącego zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku, prawidłowo zauważył, że dokonując interpretacji pojęcia "wyznaczone miejsce" zawartego w art. 13b ust. 1 u.d.p. należy mieć na uwadze, iż miejsca postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. W rozporządzeniu tym ustawodawca określił, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi, określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wyznaczenie miejsca postojowego wiąże się zatem z umieszczeniem znaku pionowego D-18 "parking" oraz wymaga zastosowania znaków poziomych. Zgodnie z pkt. 5.2.4 załącznika nr 2 do wymienionego wyżej rozporządzenia, znak P-18 "stanowisko postojowe" stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach jednakże bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Oznacza to, że linie poziome nie zawsze są konieczne. Miejsce może być bowiem uznane za poprawnie wyznaczone, jeśli zamiast białej farby poszczególne stanowiska postojowe będą wyznaczone konstrukcyjnie, a z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w sprawie. Miejsca postojowe przy [...] w Warszawie, gdzie parkowany był pojazd skarżącego 23 grudnia 2019 r. bez uiszczenia opłaty, ustalono konstrukcyjnie, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Nie było zatem konieczności wyznaczania miejsc postojowych znakami poziomymi. Sąd I instancji dodał, że skarżący nie kwestionował oznaczenia ww. miejsca parkingowego znakiem pionowym D-18 i tabliczką określającą sposób ustawienia pojazdu.

WSA wskazał, że podziela stanowisko zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w sprawie II GPS 2/17, że konieczne jest nie tylko oznaczenie strefy płatnego postoju, ale także wyznaczenie miejsc płatnego postoju, bo tylko postój w wyznaczonym miejscu powoduje konieczność uiszczenia stosownej opłaty. W uchwale tej nie wskazano jednak, że miejsce wyznaczone ma być oznaczone namalowanymi liniami zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Skoro bowiem na podstawie pkt. 5.2.4 załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia, znak poziomy P-18 (stosowne linie namalowane na nawierzchni) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk, to na zasadzie a contrario takie oznakowanie jest zbędne wówczas, gdy stanowisko postojowe jest wyznaczone konstrukcyjnie. Sąd I instancji wskazał, że materiał zgromadzony w sprawie dowodzi, że sporne miejsce postojowe spełniało wszelkie warunki do uznania za miejsce wydzielone konstrukcyjnie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. N., zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz dokonania wadliwej oceny materiału dowodowego, polegającego na błędnym uznaniu, iż zaskarżone postanowienie organu II instancji zawiera analizę dotyczącą wydzielenia konstrukcyjnego stanowiska i powoływanie się wyłącznie na dokumentację fotograficzną, bez analizy w uzasadnieniu postanowienia ustaleń z niej wynikających w zakresie konstrukcyjnego ustalenia stanowisk, a także niewykazania, że pomalowanie kostki innym kolorem stanowi konstrukcyjne wyznaczenie stanowiska postojowego, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia motywów jakim sąd I instancji się kierował uznając za zasadne stanowisko organu II instancji w zakresie oznakowania konstrukcyjnego jako koloru kostki brukowej co powoduje, że zaskarżony wyrok uchyla się od kontroli jego legalności i nie odpowiada prawu i uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 269 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, poprzez błędną wykładnię uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017 r. (sygn. akt II GPS 2/17), poprzez przyjęcie, że stwierdzenie zawarte w wymienionej uchwale, polegające na tym, że przypisanie roli decydującej w wyznaczeniu stanowiska postojowego mają znaczenie decydujące, błędnie przyjmując, że wystarczające było jedynie oznakowanie pionowe, z zaniechaniem oznakowania poziomego;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 13b ust. 1 u.d.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2013 r. poz, 1326) w zw. z a pkt 5.2.4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., poprzez nieprawidłową ich wykładnię i uznanie, że wystarczające było oznakowanie miejsca postojowego oznakowaniem D-18, z pominięciem oznakowania poziomego.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, postanowienia SKO w Warszawie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed sądem I i II instancji oraz o przeprowadzenie rozprawy.

Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

W pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. Zarzut ten sprowadza się do zarzutu niewłaściwej interpretacji przez organ – a następnie zaakceptowania tej interpretacji przez WSA – zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, z którego zdaniem strony nie wynika, że pojazd skarżącego w spornym w sprawie dniu był zaparkowany na konstrukcyjnie wyznaczonym stanowisku postojowym w strefie płatnego parkowania w Warszawie przy [...].

Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Ta regulacja prawna oznacza, że obowiązkiem organu administracji publicznej, wynikającym z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Odzwierciedleniem stanowiska organu jest uzasadnienie decyzji zgodne z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać należy, że rozpatrzenie całego materiału dowodowego jest związane z zasadą swobodnej oceny dowodów, która musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie musi odpowiadać zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Z istoty reguły swobodnej oceny dowodów wynika, że organ ma obowiązek oraz prawo swobodnie oceniać dowody i na ich podstawie dokonywać ustaleń, nie może jedynie wyprowadzać wniosków, które nie wynikają z materiału dowodowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organy jak i sąd I instancji należycie rozważyły zebrane dowody i trafnie uznały na ich podstawie, że zostały spełnione przesłanki do oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W toku postępowania strona skarżąca nie podważyła ustaleń wynikających z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, że w spornym w sprawie dniu tj. 23 grudnia 2019 r. pojazd skarżącego był zaparkowany bez uiszczenia stosownej opłaty w strefie płatnego parkowania w Warszawie w zatoce postojowej przy [...] przy skrzyżowaniu z [...] w miejscu wyznaczonym znakiem D-18 "parking" z napisem "Płatny" i tabliczką T-30. Znak D-18 ustawiony jest na [...] przy skrzyżowaniu z [...]. Pas wyznaczony do postoju pojazdów został wykonany z kostki betonowej o wytrzymałości wymaganej dla pojazdów o d.m.c. 2,5,t i został oddzielony od jezdni i chodnika krawężnikami.

Podkreślić należy, że nie jest przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów poczynienie ustaleń faktycznych niezgodnych z oczekiwaniami strony, skoro materiał dowodowy wskazuje na trafność ustaleń dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez sąd I instancji. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania nie podważył prawidłowości rozstrzygnięcia sądu I instancji. Innymi słowy okoliczność parkowania w strefie płatnego parkowania, ale nie na miejscu wyznaczonym do płatnego parkowania, nie została przez skarżącego wykazana w toku postępowania, a zatem w kontrolowanej sprawie nie ma mowy o naruszeniu zasad oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Końcowo zaznaczenia wymaga, że argumentacja skargi kasacyjnej w ramach zarzucanego naruszenia przepisów k.p.a. w ogóle nie odnosi się do naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. co czyni zarzut ten nieskutecznym. W istocie sprowadza się ona do polemiki z ustalonym w sprawie stanem prawnym i faktycznym, przy czym polemika ta jest całkowicie bezzasadna. Strona wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy powinien zostać oceniony inaczej, musi wykazać, że przy tej ocenie doszło do naruszenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, a taka argumentacja w skardze kasacyjnej nie została przedstawiona. Rozważania skargi kasacyjnej w tym zakresie nie wskazują, tak naprawdę poza ogólnikowymi sformułowaniami takich naruszeń ww. norm, pozwalających uznać istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Tego w niniejszej skardze kasacyjnej brak. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Do naruszenia omawianego przepisu dochodzi, jeżeli uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z 15 lutego 2010r., II FPS 8/09 ONSAiWSA 2010/3/39). Ponadto przyjmuje się, że co prawda uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, to jednak sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2007r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, a stronie wdanie się w spór (por. wyroki NSA z: z 27 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1771/06, 20 stycznia 2009r., sygn. akt I GSK 1185/07, 17 lipca 2009r., sygn. akt II FSK 592/08, 10 października 2007r., sygn. akt II GSK 204/07, 7 czerwca 2011r., sygn. akt II GSK 601/10 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ -dalej "CBOSA"). W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że rolą pisemnego uzasadnienia jest odtworzenie procesu myślowego sędziów, który to proces doprowadził do wydania uzasadnianego rozstrzygnięcia. Tylko zatem spełniające ustawowe wymagania uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego daje rękojmię, że sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i umożliwia sądowi wyższej instancji dokonanie oceny, czy przesłanki, jakimi kierował się WSA, są trafne. Brak przekonania skarżącego kasacyjnie o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego polemika ze stanowiskiem sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z : z 26 listopada 2014r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015r., sygn. akt I GSK 1779/13; publ. w CBOSA).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy chodzi zaś o analizę przedstawionych w nim argumentów, umożliwia NSA przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób określony w art. 141 § 4 p.p.s.a. Z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jest przepisem wynikowym, stanowiącym o tym, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepisy ten bez wątpienia nie był stosowany przez sąd I instancji oddalający skargę. Podstawę rozstrzygnięcia sądu stanowił bowiem przepis art. 151 p.p.s.a. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie wymienionych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14 LEX nr 1994917).

Przechodząc do oceny zarzutów o charakterze materialnoprawnym wskazać na wstępie należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej sąd I instancji nie uznał, że wystarczające jest oznaczenie miejsca płatnego postoju wyłącznie znakiem pionowym. WSA akceptując przywołaną w zarzucie nr 3 petitum skargi kasacyjnej uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. II GPS 2/17 uznał, że konieczne jest nie tylko oznaczenie strefy płatnego postoju, ale także wyznaczenie miejsc płatnego postoju, bo tylko postój w wyznaczonym miejscu powoduje konieczność uiszczenia stosownej opłaty. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał natomiast, że miejsce wyznaczone ma być oznaczone namalowanymi liniami zgodnie z przepisami rozporządzenia o znakach drogowych. Zgodnie z pkt. 5.2.4 załącznika nr 2 rozporządzenia o znakach drogowych z 2003 r. znak poziomy P-18 (stosowne linie namalowane na nawierzchni) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Tak więc a contrario takie oznakowanie jest zbędne, gdy stanowisko postojowe jest wyznaczone konstrukcyjne( por. wyroki NSA z: 1 lutego 2022 r. sygn. akt I GSK 3217/18; 29 stycznia 2025 r. sygn. akt I GSK 484/21 dostępne w CBOSA). Jak ustalono w tej sprawie (czego skarżący skutecznie nie zakwestionował) w spornym dniu samochód skarżącego parkował na tak wyznaczonym miejscu w zatoce postojowej, której pas do postoju pojazdów był wykonany z kostki betonowej o określonych parametrach oddzielonej od jezdni i chodnika krawężnikami. Zatoka parkingowa była oznaczona znakiem pionowym D-18 "parking" z napisem "płatny" i tabliczką T-30 wyznaczającą sposób parkowania pojazdów. Zaparkowanie za tym znakiem oznaczało zatem postój w strefie płatnego parkowania z obowiązkiem niezwłocznego uregulowania opłaty, zaś miejsca postojowe były konstrukcyjnie wyznaczone. W tej sytuacji prawidłowo organy i sąd I instancji przyjęły, że samochód skarżącego parkował na właściwie oznaczonym miejscu w strefie płatnego postoju. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 13b ust. 1 u.d.p. przez błędną wykładnię i zastosowanie.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przyjęcie przez sąd I instancji stanowiska, że miejsce wyznaczone powinno być obydwoma znakami, zaś brak znaków poziomych nie przekreśla uznania go za miejsce wyznaczone jeśli zostało wyznaczone konstrukcyjnie stanowi realizację tez uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GPS 2/17. Nie doszło zatem do naruszenia zarzucanego w skardze przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną