II OSK 773/16 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-01-11	
Data wpływu	2016-03-31	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Siegień
Marta Laskowska - Pietrzak
Roman Hauser /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	II SA/Bd 521/15	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Powołane przepisy	Dz.U. 2014 nr 0 poz 1619; Art. 34 ust. 1; Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Roman Hauser (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 521/15 w sprawie ze skargi P. J. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy na rzecz P. J. kwotę 500 zł (pięćset złotych), w tym kwotę 17 zł uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z 1 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 521/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę P. J. (dalej zobowiązany albo skarżący) na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy (dalej PWIS albo organ II instancji) z [...] marca 2015 r., nr [...] wydane w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Wyrok ten wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Dnia [...] marca 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Toruniu (dalej PPIS albo organ I instancji) wystawił tytuł wykonawczy nr [...], w którym zobowiązał skarżącego, na podstawie art. 5 ust. 1 lit. b i pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2013 r. poz. 947 ze zm., dalej ustawą z 2008 r.) do poddania córki A. J., szczepieniom ochronnym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. Nr 182, poz. 1086, dalej rozporządzenie z 2011 r.).

Zobowiązany, na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej u.p.e.a.) zgłosił zarzuty dotyczące braku wymagalności obowiązku, częściowego wykonania obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 26 i 27 u.p.e.a.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], PPIS działając na podstawie art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 123 i art. 141 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), uznał zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymał zasadność prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. PWIS, na skutek rozpoznania zażalenia złożonego przez zobowiązanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 34 § 1 i 5 u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył zobowiązany, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

- art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a., polegające na braku wskazania w rubryce 26 tytułu wykonawczego podstawy prawnej egzekucji,

- art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., polegające na wadliwym przyjęciu, że obowiązek poddania szczepieniom córki jest wymagalny, mimo że nie jest on jeszcze wymagalny,

- art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., polegające na niedookreśleniu obowiązku, któremu zobowiązany ma się poddać, a mianowicie braku dokładnego wskazania, jakim preparatem i jaką dawką szczepienie ma zostać przeprowadzone,

- art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., przez wadliwe wskazanie treści obowiązku, polegające na pominięciu wskazania, że skarżący zobowiązany jest wykonać ten obowiązek wspólnie z innymi osobami,

- art. 27c u.p.e.a., przez wadliwe wystawienie tytułu wykonawczego na oboje małżonków,

- art. 26 § 1 u.p.e.a., przez wystawienie tytułu wykonawczego na błędnym druku,

- art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., polegające na wadliwym przypisaniu sobie kompetencji do prowadzenia egzekucji administracyjnej,

- art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., przez wadliwe wystawienie upomnienia bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa,

- art. 7 Konstytucji RP, przez egzekwowanie obowiązku nie wynikającego z przepisów prawa mieszczących się w katalogu źródeł prawa, o którym stanowi art. 87 Konstytucji RP;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 93 § 1 w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2017 r. poz. 682, dalej k.r.o.), przez jego niezastosowanie, mimo że skarżący decyzję o poddaniu swojego dziecka szczepieniu podejmuje wspólnie i łącznie z matką dziecka,

- art. 16 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2017 r., poz. 1318 ze zm., dalej ustawa o prawach pacjenta) przez odmawianie skarżącemu prawa do wyrażenia dobrowolnej zgody na świadczenie medyczne, jakim jest badanie kwalifikacyjne.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadniając wskazany na wstępie wyrok WSA wskazał, że na podstawie art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), pkt 3 art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej p.p.s.a.) uzyskał nowe brzmienie, w myśl którego wykluczona została kontrola sądowa postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, a więc będących przedmiotem niniejszej sprawy. Z uwagi jednak na treść art. 2 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie. Zatem Sąd był władny rozpoznać skargę, która nie zasługiwała wszakże na uwzględnienie.

Powołując się na art. 33 u.p.e.a., sąd I instancji stwierdził, że zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 34 § 1 tej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z regulacji tej wynika, że organ I instancji powinien odnieść się w swoim postanowieniu do zgłoszonych zarzutów i zakresem zgłoszonych zarzutów jest zdeterminowane dalsze postępowanie. Zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę, nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zgłoszonych zarzutów, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Biorąc pod uwagę powyższe, WSA ocenił skargę w takim zakresie, jaki wynika z treści zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r., pomijając zarzuty zgłoszone na etapie postępowania odwoławczego oraz w skardze. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skarżącego, sąd I instancji wskazał, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisu prawa powszechnie obowiązującego, nie ma zatem podstawy prawnej do konkretyzacji tego obowiązku w decyzji administracyjnej. Wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym. Według art. 17 ust. 9 ustawy z 2008 r., obowiązkiem lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną jest powiadomienie osoby obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub osoby sprawującej prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta, o obowiązku poddania się tym szczepieniom, a także poinformowanie o szczepieniach ochronnych.

Wykazy obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w art. 17 ust. 1 ustawy z 2008 r. i rozporządzeniu z 2011 r., które wskazuje, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym - jeśli chodzi o dzieci - w jakim okresie ich życia. Zgodnie z § 5 rozporządzenia z 2011 r., obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone z uwzględnieniem Programu Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym w formie komunikatu przez Głównego Inspektora Sanitarnego, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy. Program Szczepień Ochronnych jest ogłaszany w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia. Szczepienia są realizowane w terminach i zgodnie ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek i zgodnie z aktualną wiedzą medyczną. Terminy realizacji obowiązku wykonania poszczególnych szczepień są uwarunkowane zaleceniami, jakie definiuje Program w zależności od kalendarzowego wieku dziecka.

W tym stanie, argumentacja skarżącego, że obowiązek szczepień jego dziecka nie był i nadal nie jest wymagalny, jest pozbawiona racji nie tylko prawnych, ale i merytorycznych. Gdyby organy inspekcji sanitarnej w egzekwowaniu ciążącego na skarżącym obowiązku poddania dziecka szczepieniom miały czekać aż do ukończenia przez nie 19 roku życia, to cel zapobieżenia powstania sytuacji wskazanych w art. 33 z 2008 r. nie byłby osiągnięty, a jak wynika z doświadczenia życiowego i ogólnej wiedzy, ilość dawek oraz okresy, w jakich kolejne dawki szczepień mają być podawane dzieciom, ma swoje uwarunkowania immunologiczne.

Sąd I instancji stwierdził, że córka skarżącego została poddana jedynie jednemu szczepieniu na wirusowe zapalenie wątroby typu B, podczas gdy pełen cykl szczepienia u noworodków i niemowląt obejmuje trzy dawki szczepionek podanych: w ciągu 24 godzin po urodzeniu, w 2 i 7 miesiącu życia.

Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, sąd I instancji stwierdził, że organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest wojewoda i ten właśnie organ prowadzi postępowanie egzekucyjne. Zarzut skarżącego związany z tą kwestią wynika z braku rozróżnienia między organem egzekucyjnym (tj. wojewodą) a wierzycielem (tj. Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Toruniu). To właśnie PPIS służy w tym postępowaniu status wierzyciela, jest on bowiem podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Jest to zatem organ powołany do czuwania nad wykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym.

Wskazując na niezasadność zarzutu związanego z samym tytułem wykonawczym, WSA podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącego został on wydany na formularzu urzędowym - zgodnym ze wzorem dla tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, zawartym w załączniku nr 25 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2003 r. Nr 9, poz. 106). Faktem jest, że na drugiej stronie tytułu w dolnej części, w rubryce zawierającej nazwę tytułu brakuje litery "T" i ma on treść "YT-3", jednakże na pierwszej stronie zarówno u dołu, jak i w jego górnej części prawidłowo wskazano, że jest to druk "TYT-3". W związku z tym, powyższe uchybienie nie ma żadnego znaczenia dla oceny niniejszej sprawy, a zarzut skarżącego stanowi przejaw skrajnego formalizmu i w związku z tym nie został uwzględniony.

W złożonej skardze kasacyjnej zobowiązany, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości wyrok z dnia 1 września 2015 r. zarzucając:

1) w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 2, art. 31 ust 1 i 2 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z 2008 r. w zw. z art. 16 ustawy o prawach pacjenta, przez przyjęcie, że skarżący miał prawny obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, co nie było uzależnione od jego zgody i uznanie, że ograniczenie wolności jednostki może być de facto wprowadzone w akcie niestanowiącym obowiązującego źródła prawa;

2. w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

2.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 28 i art. 81 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi, mimo że matka małoletniego dziecka nie została uznana za stronę postępowania i w konsekwencji została pozbawiona prawa do udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów;

2.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu skargi, mimo że nie został w pełni zebrany i rozważony materiał dowodowy, tj. nie uwzględniono, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, małoletnia nie miała przeprowadzonych aktualnych badań kwalifikacyjnych, co wykluczało poddanie jej szczepieniu ochronnemu i tym samym skuteczne egzekwowanie tego obowiązku w oparciu o przepisy u.p.e.a. oraz niezweryfikowanie, pomimo zgłaszania takich uwag przez skarżącego, że istnieją przeciwwskazania do poddania małoletniej szczepieniom, z uwagi na komplikacje zdrowotne jakich doświadczyła po przyjęciu pierwszych szczepionek;

2.3. art. 134 § 1 p.p.s.a. - przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze przez skarżącego, pomimo że Sąd powinien rozstrzygnąć w granicach danej sprawy;

2.4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zw. art. 26 i art. 27 u.p.e.a. przez:

a) niewyjaśnienie czy w sprawie wydano dwa tytuły wykonawcze o odmiennej treści, dotyczące tego samego obowiązku, o tym samym numerze, mimo że w uzasadnieniu postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela z dnia 11 lutego 2015 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Toruniu, odnosząc się do zarzutu dotyczącego niespełnienia wymogów dotyczących tytułu wykonawczego, wskazał, że "tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] maca 2014 r. został sporządzony dwukrotnie, ponieważ w pierwszym nie oznaczono wierzyciela: w związku z powyższym wystawiono poprawny tytuł wykonawczy".

b) wskazanie niepełnej podstawy prawnej w tytule wykonawczym, doręczonym skarżącemu tj. powołanie się tylko na przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i nieuwzględnienie przepisu art. 5 ust. 2 ani art. 17 tejże ustawy,

c) niewskazanie w treści tytułu wykonawczego, o jakie chodzi szczepienia ochronne, którym małoletnia ma zostać poddana w ciągu 7 dni (pomimo że szczepienia przeciwko poszczególnym chorobom, powinny zostać przeprowadzane w odpowiednich odstępach) a więc nieprecyzyjne określenie obowiązku nakładanego na skarżącego,

d) niezweryfikowanie czy tytuł wykonawczy, doręczony skarżącemu, został podpisany przez upoważnioną osobę.

Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną PWIS, reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się zasadna.

Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku zaistnienia którejkolwiek z podstaw nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, o których stanowi art. 183 § 2 p.p.s.a., związany był sformułowanymi we wniesionym środku odwoławczym podstawami, opartymi zarówno na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które częściowo zasługiwały na uwzględnienie.

Na usprawiedliwienie zasługiwał zarzut polegający na braku odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, co doprowadziło do naruszenia do uchybienia art. 134 § 1 p.p.s.a. Konsekwencją tego zaniechania był brak odniesienia się do sformułowanego w skardze i powielonego w skardze kasacyjnej zarzutu braku zapewnienia czynnego udziału matce małoletniego dziecka w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Rozpoznając niniejszą sprawę sąd I instancji niezasadnie przyjął, że nie jest on uprawniony do oceny zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zgłoszonych zarzutów, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sąd ten, mając na uwadze zarówno brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a., jak i art. 135 p.p.s.a., poddając kontroli postanowienie organu egzekucyjnego wydane w sprawie zgłoszonych zarzutów, ma obowiązek usunięcia stanu niezgodności z prawem wynikającej z każdej z podstaw zarzutów, chociażby nie zostały one podniesione przez zobowiązanego (R. Hauser, W. Piątek w: red. R. Hauser, A. Skoczylas, U.p.e.a. Komentarz, Warszawa 2016, s. 236). Przyjęcie odmiennego stanowiska w znacznym stopniu ograniczałoby zakres sądowej kontroli i to w odniesieniu do postępowania, które cechuje się wysokim poziomem ingerencji w prawa i wolności obywatelskie. Byłoby ono nieadekwatne szczególnie wówczas, gdy zobowiązany – tak jak w rozpoznawanej sprawie – formułowałby konkretne zarzuty pod adresem prowadzonej względem niego egzekucji, a sąd wzbraniałby się z ich rozpatrzeniem zasłaniając się zbyt późnym zgłoszeniem tych zarzutów.

Poza tym, pogląd przyjęty przez WSA nie zasługuje na aprobatę z tego względu, że przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na postanowienie wierzyciela wydane w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, a nie na rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W takiej sytuacji nie ma jakichkolwiek przeszkód ku temu, ażeby sąd wypowiedział się odnośnie wszystkich podstaw zarzutów, ponieważ na tym etapie postępowania nie dochodzi jeszcze do ostatecznej oceny ich wpływu na bieg egzekucji, co następuje dopiero w postanowieniu organu egzekucyjnego. Nowelizując art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. mocą ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) przyjęto, że w pełni skuteczna ochrona praw jednostki zostanie zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (druk sejmowy nr 1633 http://www.sejm.gov.pl/sejm7.nsf/druk.xsp?nr=1633; dostęp 12 stycznia 2018 r.).

Z przedstawionych względów, powtórnie rozpoznając niniejszą sprawę sąd I instancji powinien uwzględnić w ramach oceny legalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego wszystkie zarzuty zgłoszone przez skarżącego kasacyjnie, zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i w skardze. Na szczególną uwagę zasługują w tym względzie zarzuty łączące się z pominięciem w tym postępowaniu matki małoletniej. Sąd powinien zbadać legalność wszczęcia egzekucji jedynie wobec ojca małoletniej, ustalając konsekwencje tej okoliczności dla przebiegu postępowania egzekucyjnego.

Na uwzględnienie nie zasługiwały natomiast pozostałe zarzuty kasacyjne, których niezasadność została wykazana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji wskazał trafnie, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów prawa, wskazując na art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z 2008 r. Trudno byłoby oczekiwać, tak jak chciałby tego skarżący kasacyjnie, ażeby w ustawie uregulowane zostały terminy szczepień oraz rodzaj szczepionek. Tak szczegółowa materia została uregulowana w aktach prawnych niższego rzędu, co nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnym katalogiem źródeł prawa powszechnie obowiązującego.

Wykonanie szczepienia ochronnego jest każdorazowo poprzedzane badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzanym przez lekarza w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania szczepienia. W przypadku kiedy takie badanie daje podstawy do długotrwałego odroczenia szczepienia ochronnego, dziecko kierowane jest przez lekarza do poradni specjalistycznej. Szczegółowy tryb postępowania w takim wypadku został przedstawiony w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2015 r. Jak wyjaśnił przy tym organ II instancji, brak przeprowadzenia badań kwalifikacyjnych małoletniej był następstwem niestawienia się na nie z winy zobowiązanego.

Na uwzględnienie nie zasługiwały ponadto zarzuty dotyczące treści tytułu wykonawczego. Sąd I instancji odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno podstawa prawna obowiązku, jak i jego treść zostały wskazane w tytule wykonawczym precyzyjnie, w sposób umożliwiający sprawne przeprowadzenie egzekucji. Tytuł wykonawczy został podpisany przez wymienionego z imienia i nazwiska pracownika PPIS, będącego w niniejszym postępowaniu wierzycielem. W świetle art. 268a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. praktyka taka nie jest sprzeczna z prawem. Poza tym, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do formułowania twierdzenia o wydaniu dwóch różniących się od siebie tytułów wykonawczych. Co prawda, organ egzekucyjny powinien zadbać o to, aby w aktach sprawy nie znajdowały się tytuły zwrócone wierzycielowi, tym niemniej w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło zagrożenie podwójnego wykonania tego samego obowiązku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., zasądzając od organu administracji publicznej (Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy) na rzecz skarżącego kasacyjnie kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.