Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 145/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 stycznia 2024 r., nr BP.501.2377.2023.2334.ML6.519909 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 22 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 145/24 odrzucił skargę B. w K. (dalej zwanej "skarżącą") decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 23 stycznia 2024 r. nr BP.501.2377.2023.2334.ML6.519909 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz zwrócił skarżącej wpis sądowy.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie uiściła wpisu od skargi. W związku z powyższym została wezwana do dokonania tej czynności w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone 19 kwietnia 2024 r. W zakreślonym terminie, tj. do 26 kwietnia 2024 r., skarżąca nie uiściła wpisu od skargi. Należność ta została wpłacona 16 maja 2024 r. - po terminie. Wobec powyższego zachodziła podstawa do odrzucenia skargi.

Korespondencja zawierająca ww. postanowienie została doręczona skarżącej w dniu 27 maja 2024 r.

Skarżąca, pismem nadanym w dniu 29 maja 2024 r. (data stempla pocztowego) złożyła na powyższe postanowienie zażalenie, wnosząc o uchylenie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że uiszczenie wpisu nastąpiło z przekroczeniem wskazanego terminu, nie było jednak działaniem zamierzonym, ani celowym, a związane było z trudną sytuacją rodzinną oraz osobistą. Spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i obecnie przeprowadzana jest gruntowna restrukturyzacja, której celem jest przywrócenie zdolności i efektywności operacyjnej firmy. Skarżąca wskazała, że nie było jej zamiarem ignorowanie wezwań Sądu, o czym świadczy fakt uiszczenia wymaganego wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do normy prawnej z art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Uwzględniając powyższe, należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy p.p.s.a. Skarżąca w terminie 7 dni od dnia doręczenia jej wezwania, czego nie kwestionuje, nie uiściła należnego wpisu sądowego, a zatem jej skarga musiała zostać odrzucona.

Argumenty podniesione przez skarżącą w zażaleniu, dotyczące opóźnienia w uiszczeniu wpisu sądowego od skargi oraz złej sytuacji majątkowej nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia. Okoliczności te mogłyby natomiast zostać wzięte pod uwagę w przypadku ewentualnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Przesłanki do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu odrzucające skargę z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego oraz przesłanki do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do jego uiszczenia różnią się bowiem od siebie i wzajemnie wykluczają. Opierają się na odmiennych podstawach i zmierzają do wywołania innych skutków prawnych. Wnosząc zażalenie strona dąży do zakwestionowania, iż doszło do uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej, zaś wniosek o przywrócenie terminu zakłada, że do uchybienia terminu doszło, ale brak było winy strony w tymże uchybieniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.