II SA/Ol 261/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-05-17	
Data wpływu	2012-03-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Alicja Jaszczak-Sikora /przewodniczący sprawozdawca/
Hanna Raszkowska
Tadeusz Lipiński	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II OSK 2028/12	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269; art.1; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art.145 par.1 pkt 1 lit.c,art.151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art.7,art.77 par.1,art.80,art.107 par.3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690; par.236 ust.1,par.239 ust.1,par.242 ust.1; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2010 nr 109 poz 719; par.16 ust.2 pkt 1; Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych  obiektów budowlanych i terenów.
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623; art.50 ust.1 pkt 2, art.51 ust.1 pkt 1, art.51 ust.7,art.83 ust.1 i 2; Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wykonania robót budowlanych oddala skargę.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 lutego 2011r. B. A. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sprawdzenie zgodności z obowiązującymi przepisami montażu drzwi wejściowych zamontowanych w sąsiednim lokalu, otwieranych na klatkę schodową. Decyzją z dnia 6 grudnia 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm., dalej jako: Prawo budowlane), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nakazał A. Z. zdemontować drzwi wejściowe antywłamaniowe do oznaczonego lokalu mieszkalnego, położonego w budynku wielorodzinnym, w celu doprowadzenia do stanu poprzedniego, zgodnego z projektem budowlanym.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. Z. zarzucał organowi błędną interpretację § 62 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Podnosił, iż poprzez zamontowanie odbojnika zostało umożliwione wchodzenie i wychodzenie z sąsiedniego lokalu. Wyjaśnił, że drzwi zamontował w czasie choroby Matki, w celu wyciszenia hałasów dochodzących z klatki schodowej. Obecnie mieszkanie stanowi własność odwołującego się, który przebywa tam jedynie okresowo w związku ze sprawowaniem opieki nad mieszkaniem. Ponadto podniósł, że organ nie wziął pod uwagę faktu, iż drzwi nie mogły być inaczej zamontowane z uwagi na uskok pomiędzy podłogą korytarza w mieszkaniu a podłogą korytarza.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej też jako: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, organ odwoławczy lub organ II instancji ) decyzją z dnia 30 stycznia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe drzwi zostały wykonane w 2010 r. Skutkiem zamontowania tych drzwi jest zwężenie drogi ewakuacyjnej z lokalu nr "[...]" w obrębie spocznika do 67 cm oraz z lokalu nr "[...]" do 60 cm. Jest do sprzeczne z obowiązującymi wówczas warunkami technicznymi określonymi w § 242 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako: rozporządzenie), gdzie za minimalną szerokość drogi dopuszcza się wymiar 1,2 m, przy jednoczesnym zastrzeżeniu w ust. 4 tego przepisu, że skrzydło drzwiowe po całkowitym otwarciu nie może, tak jak w rozpoznawanej sprawie, zmniejszać wymaganej szerokości. Sposób otwierania drzwi może spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, w rozumieniu § 16 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Zagrożeniem jest bowiem zmniejszenie dojścia ewakuacyjnego o jedną trzecią od określonej w przepisach technicznych. Każda mniejsza wielkość niż 80 cm. musi być uznana za zagrażającą życiu. Organ wskazał, że zakres wykonanych robót nie mieści się w definicji budowy, dlatego skutki naruszenia prawa winny być usunięte w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Powyższą decyzję A. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając naruszenie przepisów postępowania: art.7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego art. 50, art. 51, art. 80 i art. 83 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu zarzutów merytorycznych skargi podniesiono, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ winien przyjąć, że przedmiotowe drzwi nie stanowią zmniejszenia drogi ewakuacyjnej. Zarzucono, że organ uznał konieczność demontażu drzwi tak, jak

w innych budynkach, w których nie jest zamontowany odbojnik. Uzasadniając zarzuty procesowe, skarżący wskazał, iż organ zaniedbał wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez brak wnikliwej analizy dowodów oraz nie uwzględnił obiektywnie drogi ewakuacyjnej do obydwu lokali. Ponadto wskazano, że organ nie kwestionował montażu drzwi w innych lokalach położonych w tym samym budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny legalności zaskarżonego aktu lub czynności, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Oznacza to, iż jedynym kryterium, wymiaru sprawiedliwości należącego do sądów administracyjnych, jest zgodność przedmiotu zaskarżenia z obowiązującym prawem. Sąd administracyjny nie może opierać kontroli na żadnym innym kryterium n.p. słuszności, czy też celowości.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zobowiązania strony do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu pierwotnego. Skarżący zarzucał, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności zatem należało zbadać, czy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów procesowych, a jeśli tak, to czy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.) podstawą uwzględnienia skargi może być nie każde naruszenie przepisów postępowania, ale tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń. Wskazać należy, iż decyzja organu I instancji wydana w sprawie była decyzją wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego. W postępowaniu tym organ przeprowadził dowód z oględzin, dokumentacji fotograficznej i na tej podstawie ustalił, jakie parametry mają przedmiotowe drzwi w świetle ościeżnicy i jaką powierzchnię zajmują po otworzeniu. Sam skarżący nie kwestionował ustaleń organu w tym zakresie. Odmiennie niż organ natomiast oceniał, czy taki sposób zamontowania dodatkowych drzwi, przy uwzględnieniu zamontowania odbojnika, zagraża bezpieczeństwu. Stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, ze zm., dalej jako: k.p.a.) obowiązkiem organu administracyjnego jest w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy. Z oceną dowodów ściśle łączy się obowiązek uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się szczegółowo do, podnoszonej przez skarżącego, kwestii montażu odbojnika, który według strony, miał zapewnić bezpieczne otwieranie drzwi sąsiedniego mieszkania, ale uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Z akt sprawy administracyjnej, w szczególności ze szkicu sytuacyjnego, wynika bowiem ( i okoliczności tej skarżący nie kwestionował), że zamontowanie przez skarżącego dodatkowych drzwi, otwieranych na klatkę schodową spowodowało zwężenie drogi ewakuacyjnej, w rozumieniu § 236 ust. 1 rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia dopuszczają co prawda możliwość montażu drzwi, otwieranych na zewnątrz mieszkania, pod warunkiem jednak, że rozwiązanie takie nie stoi w kolizji z wymogami bezpieczeństwa ludzi określonymi przepisami dotyczącymi zagrożeń przeciwpożarowych, w szczególności, jeżeli sposób umieszczania i otwierania zwęża drogę ewakuacyjną. Na podstawie dowodów zebranych w sprawie organ prawidłowo ustalił, że montaż przedmiotowych drzwi, stanowiących wyjście ewakuacyjne na drogę ewakuacyjną, która jest klatka schodowa, koliduje z wymogami bezpieczeństwa. Dokumentacja fotograficzna obrazuje ich umiejscowienie; ze szkicu sytuacyjnego, sporządzonego przez organ nadzoru budowlanego wynikają odległości pomiędzy drzwiami inwestora a drzwiami mieszkania sąsiedniego. Na tej podstawie organ miał podstawy przyjąć, iż skrzydło przedmiotowych drzwi, wychodzących na drogę ewakuacyjną, po ich całkowitym otwarciu zmniejszają wymaganą szerokość drogi ewakuacyjnej, co stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi. Ocena dotycząca zagrożenia bezpieczeństwa, dokonana przez organ, nie jest dowolna. Zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia

7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719) podstawą do stwierdzenia, że

w budynku występują warunki techniczne zagrażające życiu ludzi, może być szerokość przejścia, dojścia lub wyjścia ewakuacyjnego albo biegu bądź spocznika klatki schodowej służącej ewakuacji, mniejsza o ponad jedną trzecią od określonej

w przepisach techniczno-budowlanych. Z taką sytuacją mamy do czynienia

w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że przedmiotowe drzwi po ich całkowitym otwarciu, zmniejszą szerokość klatki schodowej (poziomej drogi ewakuacyjnej) opisaną w § 242 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto drzwi te, po całkowitym otwarciu, przesłonią drzwi (wyjście ewakuacyjne) sąsiedniego mieszkania, zwężając szerokość tego wyjścia poniżej szerokości określonej w § 239 ust. 1 rozporządzenia.

Na taką ocenę nie mogą mieć wpływu okoliczności, podnoszone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego i przed Sądem, a mianowicie, że w mieszkaniu nie bywa często (a zatem drzwi nie są często otwierane), że montaż drzwi nie utrudnił wejścia (wyjścia) służbom pogotowia ratunkowego z noszami i, w przekonaniu skarżącego, nie utrudni otwierania drzwi sąsiedniego mieszkania. Są to bowiem okoliczności faktyczne, a jak już wskazano Sąd kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem. Rozwiązanie zastosowane przez skarżącego naruszyło prawo, zatem organ nadzoru budowlanego miał obowiązek na to zareagować w sposób określony przepisami Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1196/09, iż "przeprowadzenie robót budowlanych, polegających na montażu drzwi wejściowych do lokalu, w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawa materialnego, może być weryfikowane przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego". Skoro przedmiotowe roboty zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia) , to organ był władny nakazać stronie doprowadzenie do stanu poprzedniego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 tej ustawy. Nie doszło więc do, zarzucanego w skardze, naruszenia przepisów prawa materialnego.

Nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie argumentacja skarżącego, iż podobne rozwiązania zastosowali inni mieszkańcy budynku. To może być bowiem przedmiotem innych postępowań administracyjnych i nie należy do niniejszej sprawy. Nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji także i to, z jakiego powodu drzwi zostały zamontowane ani to, jakie były możliwości techniczne ich montażu. Jak już bowiem wskazano, nie podlegają ocenie sądu okoliczności związane z celowością lub zasadami współżycia społecznego. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 80 i art. 83 Prawa budowlanego wskazać należy, iż są to przepisy kompetencyjne. Zgodnie z art. 83 ust. 1 tej ustawy zadania i kompetencje, o których mowa w art. 48 – 51 należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji. Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest zaś wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego a jego kompetencje, jako organu odwoławczego, wynikają z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego. Żaden z tych przepisów nie został w sprawie naruszony.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.