Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. J. i M. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność Prezydenta W. w sprawie wniosku o ustalenie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę.

W dniu 12 września 2005 r. skarżący Z. J. i M. J. złożyli skargę na "bezczynność organu". W uzasadnieniu wskazali, że w dniu 22 marca 2004 r. złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 27 czerwca 2005 r. skarżący złożyli skargę do SKO w W. na bezczynność Prezydenta W. Przewodniczący SKO w W. pismem z dnia 18 sierpnia 2005 r. zobowiązał Prezydenta W. do nadesłania akt sprawy wraz z wyjaśnieniami, jednocześnie informując strony, że sprawa zostanie załatwiona w terminie do dnia 10 września 2005 r.

Skarżący stwierdzili, że dotychczas sprawa nie została załatwiona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pismem z dnia 23 września 2005 r. wezwał skarżących do wskazania organu, którego bezczynności skarga dotyczy. W odpowiedzi, skarżący wyjaśnili, że organami których dotyczy skarga są: Prezydenta W. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o umorzenie postępowania. Organ podniósł, że sprawa została załatwiona postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Postanowieniem tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na zasadzie art. 37 § 2 kpa, zobowiązało Prezydent W. do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego przepisu, tj. w sprawach, w których winny być podjęte rozstrzygnięcia, na które przysługuje skarga, tj.:

- decyzje administracyjne,

- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, także rozstrzygające sprawę co do istoty,

- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

- inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie, przysługuje stronie zażalenie do organu administracji wyższego stopnia, który – jeżeli uzna zażalenie za zasadne – wyznaczy dodatkowy termin do załatwienia sprawy oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Należy jednak mieć na względzie, że rozpoznanie zażalenia, nie następuje w formie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 cyt. wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nawet jeżeli przyjmuje formę postanowienia – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie (postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...]), to nie jest to postanowienie, o którym mowa w omawianym art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3. Tym bardziej nie przybiera formy decyzji administracyjnej jak również nie jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taki akt nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego, a co za tym idzie, skarga na bezczynność w tym zakresie jest niedopuszczalna.

Wyczerpanie przez stronę trybu określonego w art. 37 kpa, jest warunkiem wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji – w tym wypadku Prezydenta W., a nie organu wyższego stopnia tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.