Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego oddala skargę. MR

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", oraz art. 2 pkt 1, 2, 4, 12, 16, 19, 20, art. 4, art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1 i 3, art. 18 ust. 6 i art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.p.w.d." oraz art. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 114 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...].

Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] organ I instancji przyznał M.S. prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko D.S., w wysokości 500,00 zł miesięcznie, na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją odwołanie wniosła M.S., podnosząc, że decyzja ta jest dla niej krzywdząca, niesprawiedliwa i nie jest zgodna z prawdą. Strona wyjaśniła, że od 4 sierpnia 2010 r. do chwili obecnej jest zatrudniona w firmie D na umowę o pracę tylko pod nazwą różnych spółek. Od 1 września 2012 r. do dzisiaj pracuje w tym samym miejscu i nawet przy tym samym biurku. W związku z tym absurdem jest twierdzenie, że w maju tego roku podjęła inną pracę zarobkową. Nawet na odzieży roboczej figuruje napis: "A". Podkreśliła, że nie jest jej winą, że prawo pracy pozwala na zmiany nazw spółek po dwóch latach pracy. Odwołująca się podniosła, że nie zmieniła pracy i od 2014 roku osiąga "minimum socjalne".

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania zostały określone w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195 ze zm.).

Jednocześnie Kolegium ustaliło, że M.S. w dniu 29 kwietnia 2016 r. złożyła w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wraz z wymaganymi dokumentami. Z treści wyżej wskazanego wniosku wynika, że skarżąca wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko – D. S. Organ II instancji dodał przy tym, że skarżąca w roku podatkowym 2014 osiągnęła dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT 37 za 2014 roku - weryfikacja danych o dochodach w systemie informatycznym Ministerstwa Finansów) w wysokości 16.907,21 zł (19.660,20 zł dochód - 2.752,99 zł składki na ubezpieczenie społeczne - 0,00 zł podatek należny), wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne wyniosła 1.662,39 zł (weryfikacja informacji o składkach na ubezpieczenie zdrowotne z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych). Dochód nieopodatkowany za 2014 rok z tytułu dobrowolnych alimentów na dziecko w wysokości 3.600,00 zł.

Organ II instancji wskazał przy tym, że na podstawie złożonego wniosku i zgromadzonych w sprawie dokumentów organ I instancji ustalił, że miesięczny dochód M.S., po uwzględnieniu dochodu utraconego w 2014 roku z tytułu umowy zlecenia z Sp. A z o.o., na podstawie art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c) u.p.p.w.d., w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 18.844,82 zł. Od dochodu, tj. kwoty 16.907,21 zł, odjęta została kwota 1662,39 zł, stanowiąca wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne, a następnie dodana została kwota 3.600 zł, stanowiąca alimenty na dziecko, co w sumie stanowi 18.844,82 zł. Przy czym 18.844,82 zł po odjęciu kwoty 812,24 zł (dochód utracony za 2014 rok) stanowi kwotę 18.032,58 zł. Nadto kwota 18.032,58 zł podzielona przez 12 miesięcy oraz przez 2 osoby, stanowi kwotę 751,36 zł.

Dodatkowo organ II instancji podkreślił, że M.S. od dnia 1 maja 2016 r. podjęła zatrudnienie w Sp. B z o.o. (zaświadczenie o dochodach z dnia 29 lipca 2016 r.). Zgodnie z art. 7 ust. 3 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c) u.p.p.w.d. wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w Sp. B z o.o. za miesiąc czerwiec 2016 roku w wysokości 1.355,69 zł to dochód uzyskany. Na podstawie oświadczenia M.S. z dnia 9 sierpnia 2016 r. dochód za rok 2014 z tytułu zatrudnienia w Sp. C z o.o. jest dochodem utraconym. Zatem dochód na osobę w rodzinie w miesiącu czerwcu 2016 r. wyniósł 827,85 zł (tj. kwota 3.600 zł podzielona przez 12 miesięcy i dodanie dochodu uzyskanego za czerwiec 2016 r. w kwocie 1.355,69 zł, podzielony następnie przez 2 osoby, daję kwotę 827,85 zł).

Nadto Kolegium, mając na uwadze art. 18 ust. 6 u.p.p.w.d., stwierdziło, że organ orzekł o przyznaniu świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko D.S. na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. (dochód na osobę w rodzinie wyniósł 751,36 zł), bowiem od czerwca 2016 r. skarżąca, w związku z podjęciem zatrudnienia od dnia 1 maja 2016 r., przekroczyła kryterium dochodowe (po doliczeniu dochodu uzyskanego dochód na osobę w rodzinie wyniósł 827,85 zł). Kwota ta przekracza kryterium dochodowe, zatem świadczenie wychowawcze na dziecko D.S. od dnia 1 lipca 2016 r. skarżącej nie przysługuje.

W dalszej kolejności Kolegium, odnosząc się do kwestii podnoszonych w odwołaniu, wyjaśniło, że bezspornie dochód uzyskany przez M.S. w miesiącu czerwcu 2016 r. w Sp. B z o.o. jest dochodem uzyskanym na podstawie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Jak wynika z zaświadczenia o dochodach wystawionego przez Sp. A z o.o. z dnia 29 lipca 2016 r., M.S. została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia 1 maja 2016 r. Powyższe potwierdza także dołączone do odwołania zaświadczenie wystawione przez Sp. A z o. o. z dnia 19 sierpnia 2016 r., w którym pracodawca potwierdził, że skarżąca była zatrudniona na umowę o pracę od dnia 4 sierpnia 2010 r. Z dniem 1 września 2012 r. podjęła pracę na obiekcie A w Ł. . i pracuje tam do dnia dzisiejszego. Obecnie ma umowę o pracę w spółce Sp. A z o.o.

Mając na uwadze powyższe organ II instancji podkreślił, że ustawodawca uzależnia utratę bądź uzyskanie dochodu nie od rodzaju świadczonej pracy czy też miejsca, w którym praca jest świadczona, ale od rozwiązania konkretnie oznaczonego stosunku pracy (zatrudnienia) i nawiązania kolejnego z innym pracodawcą.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła M.S., podnosząc, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Jej zdaniem, normy zawarte w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wskazują, że dotyczą osób, które zmieniły pracodawcę. Skarżąca wskazała, że nie zmieniła pracodawcy. Na oświadczeniu firmy A wskazane zostało, że od 4 sierpnia 2010r. jest zatrudniona na umowę o pracę. Żaden inny pracodawca nie wystawiłby takiego oświadczenia. Firma D, co jakiś czas likwiduje i tworzy nowe spółki. Skarżąca przedstawiła przebieg zatrudnienia w firmie D, tj. od 4 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2012 r. – firma E, od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2016 r. – firma C. Skarżąca dodała przy tym, że do końca roku miała mieć umowę z tą spółką. W dniu 1 maja 2016 r. zmieniono nazwę spółki na A. Oddział firmy D, tzn. jej spółek, znajduje się w Ł. przy ul. A . Zdaniem skarżącej od lat pracują tam ci sami menadżerowie, szefowie ochrony i ten sam dyrektor, a umowy o pracę podpisywane są przez różnych pełnomocników zarządu. Skarżąca podniosła także, iż wystąpiła o wystawienie zaświadczenia na temat przebiegu zatrudnienia, jednak go nie otrzymała.

Jednocześnie skarżąca wskazała, że od lipca 2016 r. jej syn D. nie otrzymuje alimentów, które co miesiąc otrzymywał dobrowolnie. Skarżąca dodała przy tym, że musi teraz ubiegać się o sądowe przyznanie alimentów, a to będzie trwało miesiącami. Dodała, że jej syn kończy 18 lat w grudniu 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie w sprawie, wskazując jako przyczynę zawieszenia wystąpienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku mocą postanowienia z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 889/16, sprostowanego w dniu 16 stycznia 2017 r., do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o następującej treści: "Czy przepisy art. 5 ust. 1 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195) są zgodne z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim uniemożliwiają nabycie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w każdym przypadku przekroczenia kryterium dochodowego w rodzinie osoby ubiegającej się o to świadczenie?".

Postanowieniem z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 889/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie z uwagi na ustanie powyższej przyczyny zawieszenia. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt P 6/17 Trybunał Konstytucyjny, po rozpoznaniu wyżej przywołanego pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, orzekł bowiem o umorzeniu postępowania w powyższej sprawie z uwagi na stwierdzone zakwestionowanie przez Sąd zaniechania prawodawczego, które nie pozwalało na wydanie wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei stwierdzenie, że zachodzą w sprawie przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach obliguje sąd do stwierdzenia nieważności decyzji lub stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa, w myśl art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznającą prawo do świadczenia wychowawczego na syna skarżącej D.S., w wysokości 500 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r.

W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie załatwionej zaskarżoną decyzją nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniałoby uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych przez skarżącą decyzji. W sprawie nie wystąpiły również przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach obligujące sąd do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji.

W tym kontekście w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 roku o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 195 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu również jako: "u.p.p.w.d.". Zgodnie z art. 4 u.p.p.w.d., celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (ust. 1). Świadczenie to przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu albo opiekunowi prawnemu dziecka, do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia (ust. 2 i 3). Stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d., świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Należy również wyjaśnić, że przez pod pojęciem dochodu ustawodawca rozumie dochód w znaczeniu przyjętym na gruncie przepisów o świadczeniach rodzinnych (art. 2 pkt 1 u.p.p.w.d.), natomiast dochód członka rodziny, to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3; zaś dochód rodziny oznacza sumę dochodów członków rodziny (art. 2 pkt 2 i 4 u.p.p.w.d.). Przepis art. 7 ust. 1-3 u.p.p.w.d. normuje tryb postępowania w sytuacji "utraty dochodu" lub "uzyskania dochodu", zaś ustawodawca definiuje te pojęcia w art. 2 pkt 19 i 20 ustawy. Stosownie do tych przepisów utrata (uzyskanie) dochodu oznacza utratę (uzyskanie) dochodu spowodowaną m.in. utratą (uzyskaniem) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.p.w.d. w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego (art. 7 ust. 3 u.p.p.w.d.).

Stosownie natomiast do art. 48 ust. 1 u.p.p.w.d., pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu (art. 48 ust. 2 u.p.p.w.d.).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła w dniu 29 kwietnia 2016 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Biorąc pod uwagę mający zastosowanie w sprawie art. 48 ust. 1 u.p.p.w.d., świadczenie mogło być przyznane na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Aby ustalić, czy w powyższym okresie skarżącej przysługiwało owo świadczenie, należało stwierdzić, czy w sprawie zaistniała przesłanka dotycząca kryterium dochodowego (określona w art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d.), warunkującego przyznanie świadczenia wychowawczego. Natomiast rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowiły podstawę ustalenia prawa do przedmiotowego świadczenia był rok 2014.

Nie budzi wątpliwości dokonane przez organ wyliczenie, na podstawie złożonego wniosku skarżącej i zgromadzonego materiału dowodowego, iż miesięczny dochód skarżącej w 2014 r., w przeliczeniu na osobę w rodzinie, wyniósł 751,36 zł. Przy czym organ uwzględnił, na podstawie art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c) u.p.p.w.d., dochód utracony z tytułu umowy zlecenie z Sp. A z o.o.

Powyższe może zatem świadczyć o spełnieniu przesłanki z art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d. Jednak bardzo istotną okolicznością w sprawie, która miała wpływ na przyznanie świadczenia, jest podjęcie przez skarżącą, od dnia 1 maja 2016 r., zatrudnienia w Sp. B z o.o. i uzyskanie z tego tytułu za miesiąc czerwiec 2016 r. dochodu w wysokości 1355,69 zł. Mając na uwadze regulacje art. 7 ust. 3 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c) u.p.p.w.d., powyższa kwota stanowi dochód uzyskany. Natomiast, jak ustaliły organy obu instancji, na podstawie oświadczenia skarżącej z dnia 9 sierpnia 2016 r., dochód uzyskany w 2014 roku z tytułu zatrudnienia w Sp. C z o.o. należy zaliczyć do dochodów utraconych. Trafnie zatem organy w przedmiotowej sprawie wywiodły, iż dochód na osobę w rodzinie skarżącej w miesiącu czerwcu 2016 r. wyniósł 827,85 zł, a zatem przekroczył kryterium dochodowe, określone w art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d.

W odniesieniu do powyższego zasadnie organ II instancji wskazał, iż w sprawie zastosowanie znajduje art. 18 ust. 6 u.p.p.w.d., zgodnie z którym w przypadku gdy uzyskanie dochodu powoduje utratę prawa do świadczenia wychowawczego, świadczenie nie przysługuje od miesiąca następującego po pierwszym miesiącu od miesiąca, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu. Skarżącej przysługiwało zatem świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko, na okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. W związku z podjęciem od 1 maja 2016 r. zatrudnienia przez skarżącą, przekroczone zostało kryterium dochodowe, tj. po doliczeniu dochodu uzyskanego, dochód na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 827,85 zł. Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły, iż skarżącej nie przysługiwało świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko od 1 lipca 2016 r.

Odnosząc się do ponoszonego przez skarżącą zarzutu, iż nie zmieniła pracodawcy oraz stwierdzenia, iż od 4 sierpnia 2010 r. jest zatrudniona na umowę o pracę, wskazać należy, iż z akt sprawy administracyjnej wynika, iż skarżąca wówczas była zatrudniona od wskazanego powyżej okresu, ale zgodnie z datą oświadczenia skarżącej z dnia 9 sierpnia 2016 r. oraz zaświadczenia o dochodach z dnia 29 lipca 2016 r., wstawionego przez Sp. B z o.o., z dniem 1 maja 2016 r. skarżąca zatrudniona została na czas określony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż wspomniana umowa jest umową nową. Na okoliczność, iż poprzednie umowy zawarte zostały z różnymi pracodawcami, wskazuje nie tylko nazwa pracodawcy (firmy), ale również różne numery NIP tych podmiotów. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że umowa zawarta z Sp. B z o.o., jest umową zawartą z nowym pracodawcą. Konstatacja ta potwierdza prawidłowość stanowiska Kolegium zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w orzecznictwie, iż w przypadku zawarcia kolejnej umowy o pracę u tego samego pracodawcy, bezpośrednio następującej po poprzedniej umowie należy uznać, że jest to kontynuacja poprzedniego zatrudnienia (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1080/17 i powołane tam orzecznictwo, LEX nr 2452756). Ta jednak sytuacja, co potwierdza zgromadzony przez organy materiał dowodowy, nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie.

Konkludując, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził również występowania przyczyn nieważności decyzji wskazanych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, co skutkowało oddaleniem skargi w całości.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

IB