Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 50/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od K.J. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 50/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia: (1) stwierdził bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], (2) zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do rozpoznania zażalenia z dnia [...] lutego 2017 r., w sprawie dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt, (3) stwierdził, że bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z [...] stycznia 2017 r. K.J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...], dalej jako "KPP", o wydanie zaświadczenia określonej treści, niezbędnego dla celów postępowania przed organem emerytalnym. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", KPP odmówił wydania zaświadczenia. Na powyższe postanowienie pismem z [...] lutego 2017 r. K.J. wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , dalej jako "KWP". Pismami z 24 lutego 2017 r. i 30 marca 2017 r. KWP poinformował skarżącego, że w jego sprawie naruszono termin instrukcyjny określony w art. 217 § 3 k.p.a. oraz, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznano za bezzasadne. Pismem z 23 marca 2017 r. K.J. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Następnie pismem z 6 kwietnia 2017 r. K.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, dalej również jako "WSA", na bezczynność KWP wyrażając ogólne niezadowolenie z przebiegu postępowania.

W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA w pierwszej kolejności ocenił dopuszczalność skargi, powołując się przy tym na art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Zaznaczył, że w przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. oraz wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełnił wymogu wyczerpania środków zaskarżenia.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia, nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Podniósł, że wniosek o wydanie zaświadczenia może być przez organ załatwiony bądź poprzez czynność materialno - techniczną polegającą na jego wydaniu, bądź też poprzez postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, zgodnie z art. 219 k.p.a.

Przechodząc do sedna sprawy WSA przypomniał, że w niniejszej sprawie KPP postanowieniem z [...] lutego 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia w sprawie prowadzonych przez organy do spraw osobowych policji zbioru danych, rejestrów czy innej wiedzy w zakresie jego prawa do emerytury policyjnej. Na powyższe postanowienie pismem z [...] lutego 2017 r. K.J. wniósł zażalenie do KWP. Następnie podkreślił, że do chwili obecnej niniejsze zażalenie nie zostało rozpoznane przez KWP i sprawa nie została procesowo rozstrzygnięta. WSA uznał, że informowanie skarżącego kolejnymi pismami o stanie sprawy nie ma waloru procesowego i nie może świadczyć o właściwym załatwieniu sprawy, wobec czego organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy. W oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. WSA stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jego zdaniem, choć przekroczony został termin, to jednak nie zachodził przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł KWP zaskarżając go w całości. Organ wskazał, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuca:

- mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez uznanie bezczynności KWP w rozpoznaniu zażalenia K.J. z [...] lutego 2017r na postanowienie KPP z [...] lutego 2017 r. - podczas gdy bezczynności nie było;

- mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. z uwagi na nierozpoznanie sprawy na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy;

- mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie bezczynności organu i zobowiązanie do rozpatrzenia odwołania skarżącego z [...] lutego 2017 r., podczas gdy bezczynności nie było i zażalenie zostało rozpoznane;

- mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodrzucenie skargi, w sytuacji gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o (1) uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi w całości, ewentualnie (2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, (3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie powołanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.J. wskazał na jej bezzasadność. Zauważył, że pełnomocnik organu jest etatowym pracownikiem KWP w [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Jak wynika z argumentacji skargi kasacyjnej oraz bazy orzeczeń systemu CBOIS prawomocnym wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 500/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, oddalił skargę. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że w dniu [...] stycznia 2017 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynął wniosek K.J., dotyczący wydania zaświadczenia: "(...) w przedmiocie prowadzenia przez organy ds. osobowych Policji zbioru danych, rejestrów czy innej wiedzy, w zakresie mojego prawa do policyjnej emerytury, a w tym również w zakresie zbioru mającego znaczenie w zakresie wysokości należnych mojej osobie świadczeń emerytury policyjnej, w związku z art. 15 ust. 2 punkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i nabywania prawa do podwyższenia świadczeń o prawem określone wskaźniki procentowe, a w tym zakresie zaświadczenie, iż zbiory takie dokumenty i wiedza była gromadzona, czy też zaświadczenie, iż zbioru takiego nie prowadzono w żadnym zakresie, zarówno pozytywnym, czyli na potwierdzenie nabywania prawa do podwyższenia emerytury policyjnej, jak i w celu zaprzeczenia temu prawu, jako nie nabywanemu i nie pełnieniu służby w warunkach uzasadniających możliwość dochodzenia tego podwyższenia przed organem emerytalnym przez funkcjonariusza w stanie spoczynku, a równocześnie niemożliwością jej przedłożenia przez organ zwalniający ze służby czynnej organowi emerytalnemu, wobec nie posiadania w tym zakresie żądanych dokumentów zarówno, za jak i przeciw". W uzasadnieniu powołanego wyroku ponadto wskazano, że Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia, a Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Okoliczności przedstawione w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 500/17 dowodzą, że w dacie orzekania w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, tj. 16 maja 2018 r., w obrocie prawnym znajdowało się postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...]. Zatem ustalenia poczynione przez Sąd I instancji stoją w sprzeczności z ustaleniami przyjętymi w prawomocnym wyroku o sygnaturze III SA/Kr 500/17 z dnia 11 października 2017 r. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. okazał się uzasadniony.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Sąd I instancji weźmie pod uwagę okoliczność wydania postanowienie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., [...].

Z tych względów na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do odstąpienia od zasądzenia postępowania kasacyjnego na rzecz organu. NSA posiada z urzędu wiedzę, że K.J. zainicjował przed WSA w Krakowie liczne postępowania sądowoadministracyjne między innymi w sprawie o zaświadczenie. Strona inicjująca postępowania sądowoadministracyjne musi liczyć się z koniecznością ponoszenia niezbędnych kosztów procesu.