P. S. (zwany dalej: "Skarżącym") pismem z 29 lipca 2014r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") z [...] czerwca 2014 r. na mocy którego umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji po wcześniejszym uchyleniu postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej zwany: "DIC") oddalającego zarzuty zgłoszone na postępowanie egzekucyjne.
W piśmie z 4 listopada 2014 r. będącym uzupełnieniem skargi Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. zaskarżonego postanowienia wyjaśniając, iż jego wykonanie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wskazał, iż konsekwencją postanowienia w sprawie oddalenia zarzutów jest zajęcie [...] października 2014 r. nieruchomości przez Urząd Skarbowy w W. na mocy zajęcia z Skarżący podniósł, że nieruchomość w stosunku do której wydany został tytuł wykonawczy, którego dotyczy postanowienie w sprawie zarzutów, są przedmiotem niezakończonego postępowania sądowego. Natomiast konsekwencją braku zapłaty zaległości będzie przystąpienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. do opisu i oszacowania nieruchomości, a następnie sprzedaż nieruchomości, jeszcze przed rozstrzygnięciem Sądu o zgodności z prawem działania organu celnego i skarbowego w przedmiocie zajętej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej: "P.p.s.a."), Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd stwierdza jednak, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Tym samym nie do wszystkich aktów administracyjnych można zastosować instytucję o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. – wstrzymanie wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. W doktrynie stwierdza się też, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217).
Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest postanowienie DIS, na mocy którego umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji po wcześniejszym uchyleniu postanowienia DIC oddalającego zarzuty zgłoszone na postępowanie egzekucyjne. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie nakłada ono na zobowiązanego (Skarżącego) żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych.
Sąd zauważa ponadto, że w ramach toczącego się przed organami egzekucyjnymi postępowania stronie przysługują środki umożlwiające wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych (por. np. art. 35, art. 23 § 5-7 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz.U. z 2002 r. Nr 10, poz. 968 ze zm.). Sąd nie ma jednak kognicji do zastępowania organów egzekucyjnych, co oznacza, że nie jest uprawniony do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapaść jedynie w toku postępowania egzekucyjnego. Skoro przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie DIS umarzające postępowanie przed organem I instancji, a więc akt, który nie kwalifikuje się do wykonania, stwierdzić należało, że wniosek Skarżącego nie mógł podlegać pozytywnemu rozpoznaniu.
Sąd, z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
