Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1770/16 oddalające wniosek A. F. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1770/16 w sprawie ze skargi A. F. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie przekazania skargi postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. odrzucił skargę A. F. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 2016 r. przekazujące Wójtowi Gminy Kościelisko skargę A. F. na działanie Wójta naruszające normy prawne niebudzące wątpliwości interpretacyjnych w postępowaniu rozgraniczeniowym zarejestrowanym pod znakiem [...] celem uwzględnienia zgłoszonych z niej zarzutów w trakcie prowadzonego postępowania oraz udzielenie stronie odpowiedzi.

Sąd uznał, że kwestionowane pismo, sporządzone w trybie działu VIII k.p.a., nie stanowi żadnej z form działania administracji publicznej zaskarżalnej do sądu administracyjnego.

A. F. w piśmie z dnia 21 lutego 2017 r. wniósł o wykładnię w/w postanowienia, wskazując, że konieczność dokonania wykładni wynika z powstałych w świetle treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1646/09 i z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 963/16 wątpliwości. W szczególności zdaniem skarżącego kwestionowane pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 2016 r. zawiera elementy decyzji administracyjnej, w związku z czym winno być podane kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1770/16 oddalił wniosek o wykładnię w/w postanowienia.

Sąd wskazał, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Zdaniem Sądu postanowienie z dnia 12 stycznia 2017 r. nie wymaga wykładni, gdyż zarówno jego treść, jak i jego skutek jest jasny – kontroli sądu administracyjnego nie może zostać poddane pismo, na podstawie którego organ administracji w trybie działu VIII k.p.a. przekazuje skargę strony postępowania organowi właściwemu do załatwienia. W ocenie Sądu skarżący zmierza w istocie do podważenia orzeczenia Sądu i wdaje się w polemikę, która uzasadniona by była na gruncie środka zaskarżenia kwestionowanego postanowienia Sądu. Natomiast skarżący nie skorzystał z prawa do złożenia skargi kasacyjnej i swoje racje próbuje przedstawić we wniosku o wykładnię.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie wnosząc o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia – na podstawie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a.")

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zgodnie art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia taka powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać, nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania.

W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji uznał, że nie zachodzi konieczność dokonania wykładni postanowienia z dnia 12 stycznia 2017 r., gdyż jego treść jest sformułowana w sposób jasny i nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd jasno bowiem wskazał, że sprawy prowadzone w trybie VIII K.p.a. nie są poddawane kontroli sądu administracyjnego oraz podkreślił, że postępowanie skargowe normowane przepisami Działu VIII K.p.a. prowadzone jest wyłącznie przez organy administracji publicznej. Natomiast podnoszone przez skarżącego argumenty – zarówno we wniosku o wykładnię, jak i w niniejszym zażaleniu – stanowią w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu, która dopuszczalna by była jedynie w drodze skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. Jak jednak wynika z akt sprawy, od postanowienia z dnia 12 stycznia 2017 r. skarżący nie wniósł stosownego środka odwoławczego.

Końcowo nadmienić wypada, że przepis art. 170 p.p.s.a. nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Oznacza to, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, jeżeli w konkretnym postępowaniu uczestniczą te same podmioty i znajdują w niej zastosowanie te same przepisy prawa co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem. W niniejszej sytuacji taka okoliczność nie występuje.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.