Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędziowie Sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza G. (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia ustalenia warunków zabudowy dla części działki o nr ewid. nr [...], położonej w miejscowości J., gmina G., znajdującej się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych, przewidzianych do realizacji na terenie części działki o nr ewid. [...], o pow. 13100 m kw., położonej w miejscowości J. gmina G.

Zaskarżona decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej:

W dniu 21 czerwca 2011 r. E. G. i A. C. (dalej: "Inwestorki"), złożyły do Burmistrza wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych przewidzianej do realizacji na terenie części działki nr [...], o powierzchni 13100 m2 położonej w miejscowości J., gmina G.

Dnia [...] września 2011 r. Burmistrz wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z powodu niespełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia odwołanie wniosły Inwestorki, podnosząc, że organ I instancji błędnie określił użytki działek oraz nie wskazał, że działka leży w W.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., SKO uchyliło ww. decyzję Burmistrza i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. SKO wskazało, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie zostały powiadomione wszystkie strony, a także nie wyjaśniono przesłanki odmowy ustalenia warunków zabudowy w oparciu o naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd", "WSA") wniósł J. T. Wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. (sygn. IV SA/Wa 1223/13) WSA oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r. oddalił skargę kasacyjną.

W międzyczasie, w maju 2012 r. Burmistrz wszczął kolejne postępowanie administracyjne, celem rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, kierując się wytycznymi z decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2012 r. W wyniku przeprowadzonego powyższego postępowania, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. organ I instancji odmówił wnioskodawcom ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na skutek postępowania odwoławczego, zainicjonowanego przez E. G., SKO decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Przedmiotowa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 315/1) uchylił zaskarżoną decyzję SKO. Na skutek skargi kasacyjnej SKO w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 listopada 2016 r. (sygn. akt II OSK 46/15) uchylił wyrok WSA w Warszawie z 16 września 2014 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r. (sygn. akt IV SA/Wa 600/17) WSA w Warszawie oddalił skargę i podzielił stanowisko Kolegium, że z akt administracyjnych nie wynika, aby organ pierwszej instancji przeprowadził analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Fakt ten, w ocenie Sądu pierwszej instancji, uzasadniał zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 3159/17 oddalił skargę kasacyjną na ww. wyrok.

W dniu 4 lutego 2014 r. E. i M. G. wnieśli do organu I instancji pismo z wnioskiem o dołączenie ich do stron postępowania, wyrażając przy tym swój sprzeciw w przedmiotowej inwestycji, podnosząc że nabywając nieruchomość przy ul. S. kierowali się kameralnym charakterem obszaru oraz bliskością natury.

Pismem z dnia [...] września 2015 r. Burmistrz zawiadomił strony postępowania o ponownym wszczęciu przedmiotowego postępowania w związku z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1233/12.

W dniu [...] października 2015 r. pełnomocnik Inwestorek (T. C.) wniósł o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości na okoliczność ustalenia charakteru i formy istniejącej zabudowy, w tym zabudowy sąsiedniej. Przedmiotowe oględziny miały miejsce w dniu [...] listopada 2015 r.

Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. J. T., A. S., M. K., E. i M. G. złożyli wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania w związku z tym, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r.

Następnie pismem z dnia [...] listopada 2015 r. A. S. ponownie podniósł, że w obrocie prawnym jest nadal decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]r., przez co brak jest możliwości prowadzenia kolejnego postępowania w przedmiotowej sprawie, do czasu zakończenia postępowania odwoławczego.

Pismem z dnia 1 marca 2016 r. pełnomocnik T. C. wniósł o wyjaśnienie granic obszaru w projekcie decyzji. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2016 r. organ I instancji poinformował, że część działki objętej wnioskiem znajduje się na obszarze dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z uchwalą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. W związku z powyższym postępowanie dla części działki nr [...] położone w miejscowości J. należy umorzyć.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Burmistrz wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia ustalania warunków zabudowy dla części działki o nr ewid. Nr [...], położonej w miejscowości J., gmina G., znajdującej się na obszarze dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwalą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych, przewidzianych do realizacji na terenie części działki o nr ewid. [...], o pow. 13100 m kw., położonej w miejscowości J., gmina G.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że inwestycja nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto należy stwierdzić, że spełnione są wymagania zawarte w art. 61 ust.1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2019r., poz. 1945, dalej : ,,u.p.z.p.'' lub ,,ustawa").

Ponadto Burmistrz podkreślił, że analiza, zawierająca część tekstową i graficzną, przeprowadzona zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w sprawie sposobu zabudowy i zagospodarowania działka nr ew. [...], o powierzchni ok. 15600 m2 położonej w miejscowości J., gmina G., doprowadziła do umorzenia ustalenia warunków zabudowy dla części działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości J., gmina G.

Ponadto organ I instancji wskazał, że analiza zawierająca część tekstową i graficzną, w tym wnioski wynikające z analizy, stanowiące załącznik do decyzji zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury (Dz. U. z dn. 26.08.2003r. Nr 164 poz. 1588), znajdują się w aktach sprawy w Wydziale Architektury tut. Urzędu i mogą być wydane na każde żądanie stronom niniejszego postępowania. Zaznaczono także, że w części graficznej decyzji będącej jej integralnym elementem zastosowano oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych zgodnie z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002r.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: J. T. A. S., M. K., A. i D. C., E. i M. G. Odwołujący podnieśli, że organ I instancji ustalał warunki zabudowy w oparciu o kopię dokumentów, ponieważ oryginały znajdowały się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie. Podniesiono również, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Burmistrza z dnia [...] stycznia 2013 r., którą to odmówiono E. G. i A. C. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych na terenie działki ewid. [...] położonej w miejscowości J. w gminie G.

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] marca 2016 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaznaczył, że na dzień orzekania do rozpatrzenia pozostał wniosek Inwestorek złożony w dniu [...] czerwca 2011 r., a decyzją z dnia [...] marca 2016 r. po rozpatrzeniu ww. wniosku, organ I instancji orzekł w przedmiocie umorzenia warunków zabudowy dla części działki o nr ew. [...] oraz jednocześnie ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. SKO wskazało, że charakter zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy został ukształtowany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 59 ust. 1, art. 61 u.p.z.p.).

Organ odwoławczy, odwołując się do uregulowań ustawowych oraz rozporządzeń mających zastosowanie w niniejszej sprawie uznał, że Burmistrz przeprowadził analizę urbanistyczną w sposób pozwalający na ustalenie parametrów nowej zabudowy. Jednocześnie SKO podkreśliło, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

SKO wskazało, że obszar analizowany został wyznaczony jako trzykrotność frontu działki objętej wnioskiem, przy czym za front działki przyjęto odcinek (A 13) przylegający do drogi gminnej. Średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 14,2 procenta. Organ odwoławczy podał, że dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik wielkości zabudowy (maksymalna powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem) przyjęto nie więcej niż 14 procent. Szerokość średniej elewacji frontowej wynosi 17.8 m, dla planowanej inwestycji przyjęto 15 m z tolerancją do 20% dla budynku mieszkalnego, średnia wysokość elewacji wynosi 5,6 m natomiast maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego liczoną od średniego poziomu terenu w obrysie rzutu do górnej krawędzi gzymsu lub dolnej krawędzi połaci dachowej ustalono na nie większą niż 6,0 m. Maksymalną wysokość budynku mieszkalnego ustalono się nie więcej niż 10,0 m mierzoną od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do linii kalenicy lub najwyższego punktu pokrycia dachowego.

Ponadto SKO wskazało, że w obszarze analizowanym występują działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudów) oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej załącznik do decyzji, występuje na nim zabudowa taka jak została przedstawiona we wniosku. Ponadto planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji zabudowań występujących na obszarze analizowanym, a zatem możliwe było określenie jego podstawowych parametrów według parametrów już istniejącej zabudowy.

Zdaniem SKO ustalone w decyzji Burmistrza wskaźniki wynikają z prawidłowo przeprowadzonej, odpowiadającej wymaganiom § 4 - 8 rozporządzenia analizy, której wyniki przedstawiono w formie tekstowej w załączniku do decyzji pierwszoinstancyjnej. Ustalenie każdego z parametrów (linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości głównej kalenicy, geometria dachu) znalazło również swoje wyczerpujące uzasadnienie ze wskazaniem podstawy prawnej, w oparciu o którą ustalenie poczyniono i nie budzi zastrzeżeń.

Organ II instancji zaznaczył, że z uwagi na fakt, iż wnioskowano o ustalenie warunków na działce o nr ewid. [...], a część tej działki objęta jest planem miejscowym i w planie określona jest jako teren rolny oznaczony symbolem 69Re, na którym obowiązuje nakaz utrzymania 100% powierzchni biologicznie czynnej, organ I instancji prawidłowo umorzył ustalanie warunków zabudowy dla tej części działki, a w pozostałej, nieobjętej planem miejscowym ustalił wnioskowane warunki.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 14 stycznia 2020 r. (data stempla) wniósł A. S., wskazując, że argumentację skargi przedstawi w terminie późniejszym.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenia, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 4 listopada 2020 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Inwestorek wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że podtrzymuje argumentację wskazaną przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej "ppsa"), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie zauważyć należy, że niniejsza sprawa dotyczy wniosku inwestorek o ustalenie warunków zabudowy złożonego w 2011 r. Do dnia wydania wyroku przez Sąd w niniejszej sprawie upłynęło ok. 9 lat. W sprawie tego wniosku zapadły dwie uchylone później decyzje Burmistrza Miasta i Gminy G. odmawiające ustalenia warunków zabudowy (z [...] września 2011 r. i [...] stycznia 2013 r.), trzy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (z dnia [...] kwietnia 2012 r., [...] listopada 2013 r. i [...] listopada 2019 r.), trzy wyroki wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (z 29 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1223/12, z 16 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 315/14 oraz z 10 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/17) i trzy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 14 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2512/13, z 3 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 46/15 i z 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 3159/17).

Przedmiotem niniejszego postępowania jest trzecia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza G. z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie umorzenia ustalenia warunków zabudowy dla części działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości J., gmina G., znajdującej się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z Uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych, przewidzianych do realizacji na terenie części działki o nr ewid. [...], o pow. 13100 m kw., położonej w miejscowości J. gmina G.

Rozpoznając sprawę w ramach powyżej zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, w sposób który uzasadniałby uwzględnienie skargi.

Zauważyć należy, że skarżący w dniu 14 stycznia 2010 r. składając skargę nie sformułował w niej żadnych zarzutów w stosunku do zaskarżonej decyzji. Stwierdził wprawdzie, że argumentacja skargi zostanie uzupełniona w późniejszym terminie, jednakże do dnia rozpoznania niniejszej sprawy i wydania wyroku w sprawie nie wpłynęła do Sądu owa uzupełniająca argumentacja.

W dniu 10 listopada 2020 r. (po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie w dniu 9 listopada 2020 r.) do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 6 listopada 2020 r. (data stempla pocztowego). W piśmie tym skarżący, tytułem uzupełnienia skargi, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.;

2) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz § 6 ust. 1 pkt 5 i 7 rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie W..

W przedmiotowym piśmie skarżący przywołał treść przepisów art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz w sposób ogólny wskazał na naruszenie przez SKO zasad postępowania administracyjnego. Jednocześnie strona przywołała w tym zakresie orzecznictwo sądowoadministracyjne. Ponadto skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z gruntami leśnymi, a zatem teren, na którym planowana jest inwestycja, wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W ocenie strony, jakiekolwiek prace budowlane podejmowane na terenie objętym wnioskiem prowadzić będą do zmiany naturalnej rzeźby terenu oraz likwidacji naturalnie występujących obszarów wodno – błotnych. Skarżący podniósł, że pomimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego, organ dokonał zmiany stanowiska, uznając że omawiany zamiar inwestycyjny spełnia przesłankę zawartą w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a w szczególności jest zgodny z § 6 rozporządzenia nr 3 Wojewody [...] z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie W.

Z akt sprawy wynika, że strona była zawiadomiona prawidłowo o terminie rozpoznania niniejszej sprawy. Skarżący wniósł pismo za pośrednictwem poczty. Pomimo tego, że zostało ono nadane przed terminem rozpoznania sprawy, do Sądu wpłynęło po wydaniu wyroku w sprawie. Z tych względów argumenty zawarte w tym piśmie nie były znane Sądowi w dniu wyrokowania. Pomimo powyższego zarzuty podnoszone przez skarżącego były przedmiotem rozważań zarówno organów, jak sądów rozpoznających sprawę wszczętą z wniosku inwestorek z 2011 r.

Jeżeli chodzi o twierdzenia strony co do tego, że inwestycja, wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zauważyć należy, że w ostatecznej decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ uchylając decyzję organu pierwszej instancji, mając na uwadze uchwałę 7 sędziów NSA z 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10 zaznaczył, że czynnikiem decydującym o charakterze i funkcji nieruchomości jest wpis do ewidencji gruntów i budynków. Zauważyć należy, że z decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2016 r. wraz z załącznikami wynika, że nieruchomość, na której ma powstać inwestycja nie jest oznaczona jako leśna. Wskazać należy również, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy była uzgodniona m.in. ze Starostą Powiatu [...] – w sprawach ochrony gruntów rolnych oraz Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w [...], która nie zgłosiła do przedłożonego projektu żadnych uwag. Zauważyć również należy, że decyzja organu, w którym uznał on że omawiany zamiar inwestycyjny nie spełnia przesłanki zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. została uchylona, a sprawa wszczęta wnioskiem inwestorek z 2011 r. była rozpoznawana ponownie, dlatego też organ miał prawo i obowiązek dokonać ponownej analizy i oceny stanu sprawy oraz zmienić swoje stanowisko pomimo braku zmiany stanu faktycznego i prawnego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.