Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o wyłączenie sędziego NSA Grażyny Radzickiej od rozpoznania sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]sierpnia 2012r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia oddalić wniosek o wyłączenie sędziego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący złożył skargę kasacyjną od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. składając jednocześnie wniosek o wyłączenie sędziego NSA Grażyny Radzickiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniosek skarżącego, Sąd wskazuje, że każdy obywatel ma umocowane w Konstytucji RP prawo do bezstronnego sądu. Realizację tego prawa gwarantują przepisy ustaw proceduralnych, w tym instytucja wyłączenia sędziego uregulowana w art.18 - art. 24 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "Ppsa").

Instytucja wyłączenia sędziego ma charakter procesowej gwarancji jego bezstronności w konkretnym postępowaniu, czego warunkiem jest niezależność sędziego zarówno od organów państwa, jak i od stron. Wyłączenie sędziego ma służyć stworzeniu takich warunków sprawowania urzędu sędziowskiego, które eliminują możliwość wywierania nacisków na sędziego z którejkolwiek strony (M. Romańska [w:] T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 151). Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa - art. 18 § 1 Ppsa, wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 Ppsa).

We wniosku o wyłączenie sędziego strona winna uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 Ppsa).

Ponadto w przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 22 § 2 Ppsa wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy sędzia, o którego wyłączenie wnioskował skarżący złożył stosowne oświadczenie. Jego treść w pełni odpowiada wymogom stawianym przez ustawodawcę w tym zakresie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje ugruntowany pogląd, że skoro sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, złożył oświadczenie, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 Ppsa, dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenia nie zasługuje na uwzględnienie (postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10). Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71 podkreślił, że "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego".

W przedmiotowej sprawie skarżący składając wniosek o wyłączenie sędziego ograniczył się do ogólnikowego twierdzenia, że zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Skarżący nie wskazał jakie to dokładnie okoliczności miałyby uzasadniać wyłączenie sędziego.

W tym miejscu wskazać należy, że niezadowolenie skarżącego ze sposobu prowadzenia sprawy oraz wyniku załatwiania jego wniosków nie stanowi wystarczającej podstawy do wyłączenia wskazanego sędziego. Również subiektywne odczucia skarżącego co do stosunku sędziego do jego osoby nie mogą stać się przyczyną wyłączenia od rozpoznawania określonej sprawy.

Wobec powyższego i przy braku innych podstaw, wniosek o wyłączenie sędziów na zasadzie art. 22 § 1 Ppsa należało oddalić.

MZ