Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 15 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2026 roku sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 23 lutego 2026 roku nr 42/2026 znak: GPB-III.7721.214.2025 JR w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. ał

1. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga R. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego Nr 42/2026, znak: GPB-III.7721.214.2025, którą uchylono decyzję Starosty Radomszczańskiego Nr 460/2025 z dnia 19 sierpnia 2025 r., znak: GB.6740.1.82.2025.TF, w całości i odmówiono zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę części budynku gospodarczego oraz przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny w R. ul. [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna m. R..

1. Z akt sprawy wynika, w dniu 30 czerwca 2025 r. R. S. złożył

do Starosty Radomszczańskiego wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującym rozbiórkę części budynku gospodarczego oraz przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny w R., ul. [...], na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna m. R..

2. Decyzją Nr 460/2025, z dnia 19 sierpnia 2025 r., znak: GB.6740.1.82.2025.TF, Starosta Radomszczański zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielił R. S. pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę części budynku gospodarczego oraz przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny w R. ul. [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna m. R..

3. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli L. i S. D., którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strony wskazały na brak zgodności z decyzją o warunkach zabudowy: rozszerzenie inwestycji poza teren wskazany w decyzji o WZ stanowi istotne naruszenie prawa. Strony zauważyły też, że budynek gospodarczy, którego przebudowa i zmiana sposobu użytkowania zostały objęte decyzją, jest fizycznie połączony z budynkiem usytuowanym na działce nr [...], a tym samym pozwolenie de facto obejmuje również nieruchomość, która nie była uwzględniona w decyzji o WZ. Dalej podniesiono, że działka nr [...] należy do ojca inwestora. Brak tytułu prawnego do tej działki budzi uzasadnione wątpliwości czy ten ustawowy wymóg do wydania pozwolenia został spełniony.

1. W ocenie odwołujących działka inwestycyjna została wydzielona w sposób sztuczny, w kształcie przypominającym literę "L", z ramionami o szerokości nieprzekraczającej 16 m, a jedynym celem takiego podziału było obejście przepisów par. 12 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które dopuszcza lokalizację budynku przy granicy działki w przypadku działek o szerokości mniejszej bądź równej 16 m. Wydzielona w sztuczny sposób działka "L" nie odpowiada zasadzie kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy na działkach sąsiednich, co oznacza naruszenie zassany dobrego sąsiedztwa.

2. Strony podniosły, że art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego wymaga projektowania obiektów w sposób zapewniający poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Planowana inwestycja, sytuowana w granicy i powiązana z obiektem stojącym na sąsiedniej nieruchomości, w sposób oczywisty narusza ich interes prawny jako właścicieli działki nr [...]. Ponadto odwołujący wskazali, że ich interesy zostały naruszone, gdyż nie zapewniono im realnej możliwości przedstawienia stanowiska przed wydaniem decyzji, co stanowi naruszenie art. 10 par. 1 KPA. Na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zarówno tej pierwszej z czerwca 2023 r., jak i następnej po podziale działki, z października 2024 r. zgłaszali sprzeciw wobec lokalizacji rozbudowy wzdłuż granicy działki nr [...]. Sprzeciw ten został odnotowany w uzasadnieniu obu decyzji WZ, jednak nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. W konsekwencji przy wydawaniu pozwolenia na budowę całkowicie pominięto ich interes prawny, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 par. 1 KPA.

4. Rozpatrując odwołanie, w dniu 23 lutego 2026 r. Wojewoda Łódzki wydał decyzję Nr 42/2026, znak: GPB-III.7721.214.2025, którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę części budynku gospodarczego oraz przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny w R. ul. [...] na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...]obręb [...], jednostka ewidencyjna m. R..

1. W uzasadnieniu wojewoda wskazał, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją obejmuje rozbiórkę części budynku gospodarczego, jego rozbudowę, nadbudowę i przebudowę. Zgodnie z projektem architektoniczno – budowlanym wysokość budynku będzie wynosiła 5,20 m (wcześniej 2,75 m). Przedmiotowa rozbudowa dotyczy budynku gospodarczego, którego dłuższa ściana (8,40 m) w całości zlokalizowana jest w granicy z działką nr ewid. [...]. Po rozbudowie, dłuższa ściana przedmiotowego budynku (16 m) będzie usytuowana w granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...].

2. Powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwanym dalej "rozporządzeniem WT", Wojewoda podniósł, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz nie mniejszej niż 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia WT, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość. W myśl § 12 ust. 3 rozporządzenia WT dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271–273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał całą długością swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 4 rozporządzenia WT, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się:

1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;

2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi;

3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.

3. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwaną dalej "ustawą pzp", oraz rozporządzeniu WT, przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z przytoczonej wyżej definicji w żaden sposób nie wynika, aby ustawodawca utożsamiał działkę budowlaną z działką ewidencyjną. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym wielokrotnie wskazywano, że pojęcie działki budowlanej nie jest tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej jako jednostki ewidencji nieruchomości. Działka budowlana może obejmować zarówno kilka działek ewidencyjnych, jeśli są one objęte projektem budowlanym, jak i może ona zostać usytuowana na części jednej działki ewidencyjnej.

4. Następnie Wojewoda wskazał, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, iż budynek gospodarczy będący przedmiotem rozbudowy usytuowany jest w całości na działce nr ewid. [...]. Po rozbudowie przedmiotowy budynek będzie usytuowany na dwóch działkach o nr ewid. [...] i [...]. Jak już wyżej wskazano, rozbudowany budynek będzie swoją dłuższą ścianą (na całej jej długości – 16 m) usytuowany w granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...]. W związku z powyższym, działka nr ewid. [...] i [...] stanowią jedną działkę budowlaną.

5. Wobec powyższych rozważań organ wskazał, że usytuowanie spornego budynku na działkach nr ewid. [...] i [...] w granicy z działkami o nr ewid [...] i [...] będzie możliwe, gdy proponowana lokalizacja budynku będzie wypełniać znamiona jednego z możliwych usytuowań określonych w § 12 rozporządzenia WT.

6. Jak wynika z treści § 12 rozporządzenia WT, usytuowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy jest możliwe gdy: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje taką możliwość; jeżeli będzie on przylegał całą długością swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; działka budowlana jest o szerokości nie większej niż 16 m.

7. Wojewoda stwierdził, że na obszarze objętym wnioskiem o wydanie decyzji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z przedmiotową inwestycją inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Radomska z dnia 29 października 2024 r., znak: TRM.6730.168.2024.JK, ustalającą warunki zabudowy.

8. Jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, projektowany budynek od strony działek, w granicy których jest usytuowany (nr ewid. [...] i [...]), nie przylega do żadnego istniejącego budynku. W dniu 11 grudnia 2025 r. Wojewoda wezwał inwestora do m. in.:

1) doprowadzenia do zgodności z § 12 rozporządzenia WT, usytuowania projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zakresie rozbudowy;

2) uzupełnienia projektu budowlanego o ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów rozbudowywanego i nadbudowywanego budynku gospodarczego, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego (§ 206 ust. 2 rozporządzenia WT).

9. W dniu 30 grudnia 2025 r. do organu wpłynęło pismo inwestora z dnia 29 grudnia 2025 r. będące odpowiedzią na powyższe wezwanie, w którym inwestor wskazał: "(...) moja działka budowlana składająca się z działek ewidencyjnych [...] i [...] posiada wszystkie cechy działki budowlanej i nie jest w ogóle możliwe łączenie jej z jakąś odrębną działką sąsiednią, aby planowany obiekt powiększyć czy też przesunąć względem jakiejkolwiek granicy na większą odległość. Dla przedmiotowej działki budowlanej zresztą wydano prawomocną decyzję o warunkach zabudowy znak TRM.6730.168.2024.JK z dnia 29 października 2024 r. Prezydenta Miasta Radomska, co przesądza też, iż stanowi działkę budowlaną. Wymiar tj. szerokość przedmiotowej działki budowlanej na całej długości planowanego obiektu o długości 16 m jest zgodny z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...) co przesądza o jedynym możliwym usytuowaniu obiektu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej od strony północno – zachodniej /po długości gdzie szerokość działki budowlanej nie osiągnie wymiaru powyżej 16 m co odzwierciedlono na planie zagospodarowania działki – największa szerokość działki na wysokości planowanego obiektu osiągnie wartość 15,85 m.

Z kolei na usytuowanie bezpośrednio przy granicy północno – wschodniej pozwala § 12 ust. 3 rozporządzenia (...) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...) Przedmiotowy budynek będzie przylegał całą ścianą północno – wschodnią do istniejącego na sąsiedniej działce budynku, a jego niewielka wysokość będzie zgodna z określoną w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy".

Ponadto, do powyższego pisma z dnia 30 grudnia 2025 r. (data wpływu do organu) inwestor przedłożył żądaną opinię techniczną, o której mowa w § 206 ust. 2 rozporządzenia WT.

10. Podsumowując wywody inwestora Wojewoda wywnioskował, iż w jego ocenie szerokość działki musi być wartością mniejszą od długości. Organ uznał jednak, że takiej wykładni nie sposób zaakceptować z prostej przyczyny – działki budowlane mają różne kształty geometryczne, nie są tylko prostokątne. Z tych powodów pojęcie szerokości działki musi być ujednolicone, bo inaczej to projektant mógłby dobrowolnie wyznaczać szerokość działki, w celu zastosowania warunków określonych w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia WT, a taka sytuacja jest niedopuszczalna. Mając zatem na względzie, że szerokość definiuje się jako poprzeczny wymiar liniowy figury lub bryły to szerokością działki jest ten jej bok, który przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd na nieruchomość.

11. Jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowana terenu przedmiotowa działka budowlana, poprzez wąski pas o szerokości około 4,5 m (pomiar własny na rysunku projektu zagospodarowania terenu) nie tylko przylega do ul. [...], ale również przez ten wąski pas będzie odbywał się wjazd na nieruchomość inwestycyjną z ul. [...]. Powyższa działka budowlana nie ma dostępu i nie przylega do żadnej innej drogi. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom inwestora, organ wskazał, że front przedmiotowej działki budowlanej (szerokość) znajduje się od strony ul. [...] i szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi około 24 m (pomiar własny na rysunku projektu zagospodarowania terenu).

12. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że projektowanego usytuowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...] nie przewiduje żaden przepis określony w § 12 rozporządzenia WT.

13. W dniu 13 stycznia 2026 r. organ wystosował do stron postępowania, w tym do inwestora, zawiadomienie, którym oprócz możliwości zapoznania się za całością zgromadzonego materiału dowodowego, a także składania wniosków i zastrzeżeń dotyczących rozpatrywanej sprawy, w terminie 5 dni od daty doręczenia zawiadomienia, poinformowano, na mocy art. 79a § 1 Kpa, o możliwości wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony, wskazując na zaistnienie przesłanki polegającej na niezadośćuczynieniu ww. wezwaniu, tj. brak doprowadzenie do zgodności z § 12 rozporządzenia WT usytuowania projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zakresie rozbudowy.

14. W dniu 22 stycznia 2026 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęło pismo inwestora, w którym powielono stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 29 grudnia 2025 r.

15. Biorąc pod uwagę ww. okoliczności, organ odwoławczy postanowił, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylić zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, tj. odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

16. Dodatkowo, odnosząc się do argumentu odwołania o niezgodności przedmiotowej inwestycji z decyzją WZ, ponieważ zdaniem stron rozszerzono zakres inwestycji poza teren wskazany w decyzji WZ, w związku z fizycznym połączeniem budynku objętego zakresem opracowania z budynkiem znajdującym się na działce o nr ewid. [...], wskazano, iż samo usytuowanie budynków w granicy działek oraz ich ewentualne przyleganie do budynków znajdujących się na działkach sąsiednich nie świadczy o tym, że budynki te stanowią integralną całość, czyli są jednym budynkiem. Powyższe nie przesądza również, iż w przedmiotowej sprawie rozszerzono zakres inwestycji poza teren nieruchomości określonych w decyzji WZ. Zdaniem Wojewody z dokumentacji projektowej wynika, iż zakresem opracowania objęty został jedynie budynek znajdujący się na działce, co do której inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością (tj. działka nr ewid. [...]). Zatem, powyższy zarzut, a także zarzut dotyczący wątpliwości co do dysponowania przez inwestora prawem do nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid.[...], nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

17. W odniesieniu do zarzutu odwołania o naruszeniu prawa do udziału

w postępowaniu Wojewoda podniósł, że pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r. organ I instancji poinformował strony, w tym skarżących, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Ponadto Wojewoda zauważył, że po wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie doszło do uzupełnienia dokumentacji sprawy, w tym projektu budowlanego, w żadnym zakresie. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 Kpa.

18. Odnosząc się do zarzutu naruszenia interesów osób trzecich Wojewoda wskazał, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i normami obowiązującymi w budownictwie.

19. Na koniec Wojewoda wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie są uprawnione do kwestionowania bądź podważania dokonanych podziałów nieruchomości przez właściwe do tego organy administracji publicznej.

1. Na powyższą decyzję organu wojewódzkiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył inwestor - R. S., który zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie "(...) art. 7 Kpa – brak uwzględnienia słusznego interesu obywateli oraz brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy /lakoniczne i nielogiczne wyjaśnienie co organ rozumie pod pojęciem szerokości działki budowlanej/ tj. w tych okolicznościach sprawy zablokowanie całkowite zabudowy nieruchomości o małych parametrach gdzie przepisy prawa obowiązującego taką sytuacje przewidują i pozwalają na jej zabudowę bezpośrednio przy granicy. Przyjęcie przez organ całkowicie niezrozumiałej i nielogicznej z punktu widzenia interpretacji pojęcia szerokości działki nie pozwala na swobodę zabudowy własnej działki w zgodności z przepisami obowiązującego prawa. Co więcej narzucanie mojej osobie, iż chcę przekonać organ, że szerokość działki musi być zawsze mniejsza od długości jest nieprawdą – nie użyłem w swoje własnej ocenie takiego stwierdzenia. Podstawą jest tu zrozumienie, iż każdy większy fragment niewielkiej działki, który w miejscu swoich przeciwnych granic nie osiąga wartości 16 m można zabudować w jedyny możliwy sposób tj. 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy niej – i taki sens ma przepis wprowadzający taką możliwość – nie szukanie jak to organ II instancji uczynił dowolnego wymiaru równoległego do drogi większego niż 16 m i według niego oceny dla pozostałych części nieruchomości o zakazie zabudowy w zbliżeniu do granicy co w konsekwencji nieruchomości o kształcie litery L o prawie każdym wymiarze poprzecznym mniejszym niż 16 m prowadzi do całkowitej eliminacji do zabudowy – całkowity absurd nieuwzględniający rozwiązania z § 12 ust. 4 pkt 1 WT (...)".

1. W dalszej części skargi skarżący wskazał, że usytuowanie projektowanego budynku "(...) jest zgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...), a mianowicie zastosowanie ma tu ust. 4 (...). Wymiar /tut. wymiar działki w miejscu usytuowania obiektu prostopadły do drogi publicznej/ jest dużo mniejszy niż 16 m tj. szerokość przedmiotowej działki budowlanej na całej długości planowanego obiektu o długości 16 m jest zgodna z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...) co przesądza o jedynym możliwym usytuowaniu obiektu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej od strony północno – zachodniej /po długości gdzie szerokość działki budowlanej nie osiągnie wymiaru powyżej 16 m co odzwierciedlono na planie zagospodarowania terenu – największa szerokość działki na wysokości planowanego obiektu osiągnie wartość 15,85 m i to tylko z tego powodu, że takie nagłe poszerzenie powoduje swobodny narożnik wjazdu/".

2. Ponadto skarżący stwierdził: "Pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę organ uznał za spełnione – jedynym powodem do uchylenia jest absurdalna ocena w zakresie pojęcia szerokości działki budowlanej ujętego z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...)".

2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

3. Skarga podlega oddaleniu.

1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

2. Dokonując w tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody Łódzkiego Nr 42/2026 z dnia 23 lutego 2026 r., Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja – pomimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu, a co za tym idzie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Ww. decyzją Wojewody uchylono decyzję Starosty Radomszczańskiego Nr 460/2025 z dnia 19 sierpnia 2025 r., znak: GB.6740.1.82.2025.TF, w całości i odmówiono zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę części budynku gospodarczego oraz przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny w R., ul. [...], na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna m. R.. Wskazana wyżej decyzji organu I instancji została wydana na podstawie wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r.

3. Art. 35 Prawa budowlanego nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej określone obowiązki związane ze sprawdzeniem spełnienia wynikających z przepisów Prawa budowlanego wymagań. I tak, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisy techniczne zawarte są w tym przypadku w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), [dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"],

4. Spór prawny, jaki zarysował się w ramach kontrolowanej sprawy, sprowadza się do możliwość zastosowania w okolicznościach sprawy § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.

Organ drugiej instancji stwierdził bowiem, że z uwagi na szerokość działki inwestora brak jest możliwości zastosowania w sprawie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co skutkowało wydaniem decyzji odmownej.

5. Rozstrzygany w sprawie spór co do tego, czy w odniesieniu do projektowanej inwestycji ma zastosowanie wyjątek przewidziany w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a więc czy dopuszczalne jest usytuowanie spornego budynku w sposób przewidziany w przedstawionym przez inwestora projekcie zagospodarowania terenu tzn. ścianami bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...] i [...] oraz działką nr ewid. [...], związany jest z nieregularnym kształtem działki budowlanej obejmującej dz. ewid. nr [...] i [...]. Jak wynika bowiem z dokumentacji projektowej, działka budowlana ma kształt zbliżony do kształtu litery "L" - nieregularnego wieloboku. Rozstrzygnięcia wymaga, który bok tego wieloboku traktować należy jako szerokość działki w rozumieniu powołanego wyżej § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W najwęższym miejscu, tj. od strony frontowej od ul. [...], po której zaprojektowano wjazd na teren działki, jej szerokość wynosi ok. 4,5 m. Natomiast na wysokości posadowienia projektowanego budynku szerokość działki inwestycyjnej wzdłuż granicy z działkami nr ewid. [...] i [...], osiąga ok. 24 m.

6. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem ustalenie, jak w zaistniałej sytuacji, tj. przy wieloboku o nieregularnym kształcie, należy rozumieć pojęcie "szerokość działki" użyte w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Samo pojęcie działki budowlanej zostało zdefiniowane w § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który stanowi, iż działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Natomiast pojęcie "szerokość działki" nie jest zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego ani rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ani też w innych przepisach prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych interpretacja tego pojęcia budzi natomiast rozbieżności.

Przykładowo w wyroku z dnia 1 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1331/21 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny – wskazując na konieczność ujednolicenia pojęcia "szerokość działki" – stwierdził, że ze względu na to, iż szerokość definiuje się jako poprzeczny wymiar liniowy figury lub bryły, to szerokością działki jest ten bok, który przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd na nieruchomość, co wskazuje na nawiązanie do przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odmienne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził np. w wyroku z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2048/23, uznając, iż brak jest przekonujących powodów, by przyjąć, że pojęcie szerokości działki budowlanej podlegało na płaszczyźnie wyznaczonej oceną zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) interpretacji determinowanej przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według stanowiska wyrażonego w tym orzeczeniu, § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie odwołuje się do szerokości działki od strony jej frontu, ale wymiaru geometrycznego tejże działki odpowiadającego - uwzględniając jej prostokątny kształt - krótszemu (mniejszemu) jej wymiarowi. Co istotne, rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy (dotyczące szerokości frontu działki) nie posługuje się pojęciem "szerokości działki budowlanej", a jedynie pojęciem frontu działki, które jest odrębnym parametrem służącym innym celom (analiza obszaru zabudowy dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy).

Sąd dostrzega jednak, że ww. wyroki NSA zapadły w sprawach, w których działki inwestycyjne miały regularny kształt prostokąta, zaś spór co do ustalenia szerokości tych działek wynikał z tego, że w obu przypadkach dłuższą krawędzią działki przylegały do drogi.

Należy też odnotować stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z 23.10.2024 r., II SA/Łd 60/24 (przy czym w tej sprawie działka budowlana miała kształt nieregularny), w którym to Sąd przyjął, że skoro w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie ma mowy o geometrii działki, to jego treść określa jedynie możliwość zbliżenia budynku do granicy w sytuacji, gdy szerokość działki jest równa 16 m lub mniejsza. Tym samym – wg poglądu wyrażonego w ww. wyroku - treść tego przepisu odnosi się jednoznacznie jedynie do lokalizacji projektowanego budynku. Wobec czego należy brać to uwarunkowanie pod uwagę w odniesieniu do projektowanej zabudowy, a nie do całości działki inwestora.

7. Z projektu wynika, że krawędź frontowa działki inwestycyjnej (długość boku działki przylegającego do drogi ma 4,5 m), jest zarazem najkrótszym bokiem tej działki o wymiarze nieprzekraczającym 16 m.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, podzielić należy jednak pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2048/23. Tak więc, w ocenie Sądu, w przypadku działki o nieregularnym kształcie (jak "L"), podejście - wyrażone w cyt. wyżej wyroku NSA - pozostaje takie samo, tzn. "szerokość działki" jest parametrem odnoszącym się do całej działki budowlanej w rozumieniu § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a nie do lokalnie najmniejszej odległości między dwiema granicami. Jest to wymiar geometryczny działki jako obiektu – jej "krótszy wymiar globalny", a nie szerokość w jednym przekroju (np. przy drodze czy przy budynku).

W realiach niniejszej sprawy do analogicznych wniosków (abstrahując od nieco odmiennej argumentacji) należałoby dojść również w przypadku zastosowania interpretacji wyrażonej przez Sąd w sprawie II SA/Łd 60/24.

Tak więc dla potrzeb § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy ustalić więc ogólny krótszy wymiar działki jako całości – szerokość rozumianą jako wymiar poprzeczny wobec największego wymiaru (długości).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy, zdaniem Sądu, uznać, że skoro długość działki budowalnej stanowi w tym wypadku granica tej działki z dz. ewid. nr [...], to szerokość działki inwestycyjnej stanowi jej granica z dz. ewid. nr [...] i [...]. Powyższe oznacza, że szerokość ta ma długość ok. 24 m, co z kolei skutkuje tym, że przepis § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie może w okolicznościach sprawy znaleźć zastosowania. Z tego też względu Sąd podziela stanowisko organu II instancji, który zasadnie wydał decyzję reformatoryjną i odmownie załatwił wniosek skarżącego.

8. Sąd zauważył już wyżej, że uzasadnienie decyzji organu II instancji jest częściowo błędne. Należy tu przede wszystkim zauważyć, że na s. 10 uzasadnienia tej decyzji pojawia się stwierdzenie, cyt.: "[...] należy wskazać, że front przedmiotowej działki budowlanej (szerokość) znajduje się od strony ul. [...] i szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi około 24 m (pomiar własny na rysunku projektu zagospodarowania terenu)". Rozumienie powyższego sformułowania w realiach niniejszej sprawy może wywoływać uzasadnione wątpliwości, gdyż zawiera ono w sobie sprzeczność, z jednej strony wynika bowiem, że szerokość działki jest od strony ul. [...] i ma ok. 4,5 m, z drugiej zaś, że szerokość działki wynosi 24 m. Tym samym należy podzielić stanowisko skarżącego wyrażone w skardze, że w powyższym zakresie uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji było wadliwe. Powyższa sprzeczność nie stanowi jednak, zdaniem Sądu, istotnej wady tej decyzji, która uzasadniałaby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, tym bardziej że z pozostałej treści uzasadnienia wynika jednoznacznie, że organ przyjął, iż szerokość działki wynosi właśnie 24 m. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że jedynym powodem wydania decyzji odmownej było niespełnienie wymogu wynikającego z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę zostały spełnione, to należy stwierdzić że niespełnienie jedynie wskazanego wyżej wymogu wynikającego z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia jest wystarczającą przyczyną wydania decyzji odmownej.

9. Z powyższych względów Sąd - nie podzielając zarzutów skargi, wobec braku innych naruszeń prawa materialnego czy procesowego, które Sąd winien wziąć pod rozwagę z urzędu - na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

ds