Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 300/21 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 listopada 2020 r. nr DZiK-IV-6611-39-1/18/B-028/09/AB w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu bronią 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. C. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego

2022 r., (sygn. akt VI SA/Wa 300/21) oddalił skargę J.C. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona"), na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 12 listopada 2020 r. nr DZiK-IV-6611-39-1/18/B-028/09/AB

w przedmiocie cofnięcia koncesji.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął następujące ustalenia faktyczne:

1. Dnia 26 czerwca 2009 r. Minister udzielił Stronie koncesji Nr B-028/2009 na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie (dalej: "koncesja z 26 czerwca 2009 r."):

- wytwarzania (czynności w zakresie odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, w procesie unieszkodliwiania) i obrotu materiałami wybuchowymi klasy 1.1 -1.6 (wg. Kodu klasyfikacyjnego ADR),

- obrotu rodzajami broni i amunicji określonymi w ust. 1-28 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625),

- obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi

w pozycjach WT (I - WT XII i WT Xl\/ oraz obrotu technologią o takim przeznaczeniu określoną w pozycji WT XIII Załącznika Nr 2 - Wykaz wyrobów i technologii

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT - do ww. rozporządzenia,

- wytwarzania (czynności w zakresie odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy) w procesie unieszkodliwiania (złomowania): rodzajów broni i amunicji określonych w ust. 1-28 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA do ww. rozporządzenia; wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, określonych

w pozycjach WT II - WT XII oraz WT XIV Załącznika Nr 2 - Wykaz wyrobów

i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT- do ww. rozporządzenia.

2. Pismem z 6 sierpnia 2018 r. Prokuratura Okręgowa w Poznaniu poinformowała Organ o prowadzeniu śledztwa w sprawie o przestępstwo z art. 279 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 2017 r., poz. 2204, dalej: "k.k.") dotyczące włamania do magazynu bazowego, znajdującego się

w miejscowości [...] należącego do Skarżącego.

3. Pismem z 16 października 2018 r. Organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia koncesji z 26 czerwca 2009 r. Minister wskazał, że powodem wszczęcia postępowania było rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2037, dalej przywoływana jako: "ustawa", "u.m.w."), stanowi podstawę do cofnięcia koncesji. Za podstawę tego stanowiska Organ uznał ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia 19 kwietnia 2018 r., sporządzonym po przeprowadzonej przez upoważnionych funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę na podstawie koncesji. Ponadto, z przesłanego do Organu protokołu kontroli oraz innych nadesłanych materiałów wynikało, że w kwietniu 2018 r. nastąpiło włamanie do magazynu bazowego, znajdującego się w miejscowości [...], należącego do Skarżącego. W wyniku kradzieży utracone zostały materiały koncesjonowane.

W ocenie Organu doszło więc do zagrożenia bezpieczeństwa obywateli, co zgodnie

z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy stanowi przesłankę do cofnięcia koncesji, ponieważ przedsiębiorca nie zabezpieczył obiektu magazynowego w sposób skuteczny przed kradzieżą i dostępem osób nieupoważnionych.

4. Pismem z 26 lutego 2020 r. Prokuratura Okręgowa w Poznaniu wskazała, że postanowieniem z 19 kwietnia 2019 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Poznaniu umorzył śledztwo w sprawie o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na szkodę [...]. Ponadto Prokuratura wskazała, że postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. Sąd Rejonowy w Złotowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, zatem postanowienie to jest prawomocne.

5. Decyzją z 4 września 2020 r. Minister, na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy w związku z art. 157 ustawy

z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1214, dalej: "nowa ustawa"), cofnął Skarżącemu koncesję z 26 czerwca 2009 r. na wykonywanie działalności gospodarczej we wskazanym powyżej zakresie.

6. Decyzją z 12 listopada 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Ministra z 4 września 2020 r. w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie:

– wytwarzania (czynności w zakresie odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, w procesie unieszkodliwiania) i obrotu materiałami wybuchowymi klasy 1.1 - 1.6 (wg. Kodu klasyfikacyjnego ADR),

– obrotu rodzajami broni i amunicji określonymi w ust. 1-28 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625),

– obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi

w pozycjach WT II - WT XII i WT Xl\/ oraz obrotu technologią o takim przeznaczeniu określoną w pozycji WT XIII Załącznika Nr 2 - Wykaz wyrobów i technologii

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym – WT - do ww. rozporządzenia,

– wytwarzania (czynności w zakresie odzysku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy) w procesie unieszkodliwiania (złomowania): rodzajów broni i amunicji określonych w ust. 1-28 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA do ww. rozporządzenia; wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, określonych

w pozycjach WT II – WT XII oraz WT XIV Załącznika Nr 2 - Wykaz wyrobów

i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT - do ww. rozporządzenia.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz art. 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, w zw. z art. 157 nowej ustawy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1545).

W uzasadnieniu Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z 4 września 2020 r., z którego wynika, że w związku z faktycznym brakiem zapewnienia ochrony schronohangaru nr 6, doszło do naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zgodnie z którym obiekt magazynowy wraz z przechowywanymi materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym musi być skutecznie zabezpieczony przed kradzieżą

i dostępem osób nieupoważnionych.

Minister podkreślił, że szczegółowa analiza materiałów zebranych w sprawie pozwoliła ustalić, iż obiekt magazynowy był zabezpieczony w sposób nieskuteczny, zatem zdaniem Organu – w świetle protokołu kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu oraz materiałów przesłanych przez Prokuraturę Okręgową w Poznaniu – przedsiębiorca w sposób rażący naruszył warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. W ocenie Organu nie ulega wątpliwości, że Skarżący nie zabezpieczył obiektu magazynowego w sposób skuteczny przed kradzieżą

i dostępem osób nieupoważnionych, co w konsekwencji spowodowało, iż do obiektu magazynowego nastąpiło włamanie i dokonano kradzieży materiałów koncesjonowanych. Powyższe, w ocenie Organu, zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy należy uznać za zagrożenie bezpieczeństwa obywateli. Sytuacja związana

z brakiem ochrony obiektu magazynowego w którym przechowywane były materiały koncesjonowane w okresie od 10 sierpnia 2017 r. do 25 maja 2018 r. w ocenie Organu spowodowała nieskuteczne zabezpieczenie obiektu magazynowego przed włamaniem i dostępem osób nieupoważnionych. Ponadto fakt nieposiadania przez przedsiębiorcę części książek ewidencyjnych osób wchodzących do obiektu magazynowego oraz fakt zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym [...], skazanego prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Słupsku (sygn. akt II K 113/11) za popełnienie przestępstwa, między innymi z art. 258 § 1 k.k. w związku z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, świadczy o braku nadzoru ze strony Skarżącego nad prowadzeniem działalności koncesjonowanej.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 10 lutego 2022 r., orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Sąd I instancji podkreślił, że z materiałów zebranych przez Prokuraturę Okręgową w Poznaniu wynika, iż [...]usytuowany jest na terenie byłego lotniska D. Jest to teren ogólnie dostępny bez zabezpieczeń w postaci monitoringu, czy też stałej fizycznej ochrony pracowników agencji ochrony. Wewnątrz [...] zainstalowany był system alarmowy z czujnikiem ruchu, który został zamontowany przez pracowników agencji ochrony U. Sp. z o.o. z siedzibą w K., na mocy umowy z dnia 23 grudnia 2015 r. o świadczenie usług ochrony osób i mienia. Cały system alarmowy składający się z dwóch centrali alarmowych, dwóch szyfratorów oraz sześciu czujek ruchu był własnością Strony. Obowiązkiem Skarżącego było zatem utrzymanie w sprawności systemu alarmowego.

Z zeznań Pani I.M. - dyrektora ds. sprzedaży U. Sp. z o.o. wynika, iż z uwagi na częste zaniki zasilania w obiekcie [...] nie było możliwości właściwego świadczenia usług ochrony. W związku z powyższym U. Sp. z o.o. wypowiedziała umowę na świadczenie usług ochrony w dniu 19 maja 2017 r. ze skutkiem na dzień 31 maja 2017 r. Następnie pracownik Skarżącego skontaktował się z konserwatorem U. Sp. z o.o., wskazując, że wszelkie problemy techniczne zostały usunięte. W związku z powyższym, pismem z 1 czerwca 2017 r. wypowiedzenie umowy zostało wycofane. Pismem z 31 lipca 2017 r. U. Sp. z o.o. ponownie wypowiedziała umowę na świadczenie usług ochrony Stronie, ponieważ problemy z brakiem zasilania nie zostały rozwiązane. Pismo w tej sprawie zostało wysłane do Skarżącego w dniu 1 sierpnia 2017 r. W dniu 10 sierpnia 2017 r. M.G. - pracownik U. Sp. z o.o. zdemontował nadajnik GSM z warsztatu. Na tę okoliczność przygotowany został dokument, który został podpisany przez pracownika Strony – M.J.. Z zeznań M. G. wynika, że zainstalowany nadajnik na schronohangarze nie działał prawidłowo, a jego dalsze poprawne działanie było niemożliwe, z uwagi na brak zasięgu GSM. W związku z trudnościami technicznymi nadajnik ten nie został zdemontowany, jednak po powrocie do siedziby Spółki M. G. dokonał jego zawieszenia w systemie komputerowym [...], co oznaczało, że faktycznie od tego momentu obiekty Skarżącego nie były już ochraniane. Powyższe ustalenia Prokuratury zostały potwierdzone przez M. J. - pracownika Skarżącego, który był obecny przy demontażu nadajnika GSM w dniu 10 sierpnia 2017 r. i który zeznał, że

o powyższym poinformował Skarżącego. Z zeznań R.J. – wspólnika Strony wynikało, iż nie miał on żadnej wiedzy na temat zaprzestania świadczenia usług ochrony przez U. Sp. z o.o. oraz, że Strona na bieżąco opłacała wystawiane przez U. Sp. z o.o. faktury za świadczenie usług ochrony. Z zeznań I.M.-pracownika U. Sp. z o.o. wynikało, że w związku ze zmianami organizacyjnymi w dziale sprzedaży zapomniała przekazać informację o wypowiedzeniu umowy Skarżącemu pracownikowi działu księgowego. Z tego też powodu co miesiąc wystawiane były faktury za świadczenie usług ochrony, której w rzeczywistości nie było. Po uzyskaniu informacji, że faktury zostały wystawione bezzasadnie, dokonano korekty tych faktur.

Z materiałów zebranych przez Prokuraturę Okręgową w Poznaniu jednoznacznie wynika, że w dacie dokonania kradzieży z włamaniem budynek schronohangaru nie był zabezpieczony żadnym systemem alarmowym.

W związku z powyższymi okolicznościami, zdaniem Sądu I instancji, w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Organ prawidłowo ustalił, że Skarżący rażąco naruszył warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi obligatoryjna przesłankę cofnięcia koncesji. W stanie faktycznym sprawy działania i zaniechania Skarżącego stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa obywateli, co zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy uprawnia Organ do cofnięcia Skarżącemu koncesji.

Sąd I instancji podniósł, że z dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności z protokołu kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak również pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu oraz dowodów przesłanych przez Prokuraturę Okręgową w Poznaniu wynika, że Skarżący nie zabezpieczył obiektu magazynowego, w którym przechowywał znaczne ilości wojskowych materiałów wybuchowych, broni maszynowej i amunicji w sposób skuteczny przed kradzieżą i dostępem osób nieupoważnionych. Spowodowało to sytuację, w której do obiektu magazynowego nastąpiło włamanie i kradzież materiałów koncesjonowanych, w tym kilkudziesięciu sztuk broni maszynowej. Sytuacja powyższa związana była z brakiem należytej ochrony obiektu magazynowego w którym przechowywane były materiały wybuchowe, broń

i amunicja, w okresie od 10 sierpnia 2017 r. do 25 maja 2018 r. Sąd podzielił przy tym ocenę Organu, że brak należytej ochrony przyczynił się do nieskutecznego zabezpieczenia obiektu magazynowego Skarżącego przed włamaniem i dostępem osób nieupoważnionych.

Zdaniem Sądu I instancji szczegółowa analiza materiałów zebranych

w sprawie pozwoliła ustalić, że obiekt magazynowy był zabezpieczony w sposób niewłaściwy i nieskuteczny. Świadczy o tym chociażby treść postanowienia Prokuratury Okręgowej w Poznaniu o wszczęciu śledztwa z 23 kwietnia 2018 r.

z której wynika, że "Teren na którym usytuowany jest powyższy schronohangar nie jest objęty monitoringiem ani stałą, fizyczną ochroną pracowników agencji ochrony mienia. Zabezpieczenie schronohangaru ograniczało się do zamontowania dwóch kłódek no drzwiach wyjściowych do obiektu oraz metalowej kraty na końcu korytarza prowadzącego do głównej części hangaru, w której składowano materiały wybuchowe, broń i amunicję. Do dnia 10 sierpnia 2017 r. dodatkowym zabezpieczeniem schronohangaru był również system alarmowy zainstalowany przez przedstawicieli spółki U. Sp. z o.o. z siedzibą w K., na mocy umowy z dnia 23 grudnia 2015 r. o świadczeniu usług ochrony osób i mienia zawartej

z [...] spółka cywilna. Jak wynika z zeznań przedstawiciela wskazanej spółki umowa ta zostało wypowiedziana z uwagi na częste zaniki zasilania

w obiekcie schronohangaru, i tym samym niemożność właściwego świadczenia usług ochrony. W dniu 10 sierpnia 2017 roku pracownik spółki U. Sp. z o.o. dokonał demontażu nadajnika GSM zainstalowanego na terenie na którym znajduje się schronohangar". Ponadto fakt zatrudnienia przez Skarżącego przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym M.S., który został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Słupsku (sygn. akt II K 113/11) za popełnienie przestępstwa, między innymi z art. 258 § 1 k.k. w związku z art. 56 ust. 1 ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii, świadczy także o braku należytego nadzoru ze strony Skarżącego nad prowadzeniem działalności koncesjonowanej.

W opinii Sądu I instancji powyższe okoliczności (brak zapewnienia ochrony przed kradzieżą i zatrudnienie osoby skazanej) zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowią rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia koncesji. Ponadto inne szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra z 12 listopada 2020 r. oraz w poprzedzającej ją decyzji Organu z 4 września 2020 r. działania i zaniechania Skarżącego stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa obywateli, co zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy uprawnia Organ do cofnięcia koncesji Skarżącemu.

Sąd I instancji uznał, że przedmiot prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, tj. obrót bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, podlega ścisłej reglamentacji poprzez udzielenie koncesji na warunkach określonych w koncesji i w przepisach obowiązującego prawa. Przesłanką koncesjonowania działalności prowadzonej przez Skarżącego jest ważny interes publiczny tj. bezpieczeństwo państwa lub obywateli. Powyższe względy determinują ścisłe przestrzeganie prawa przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie, w szczególności w zakresie, w którym działania lub zaniechania tych podmiotów skutkują powstaniem zagrożenia obronności

i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli. Uzasadnia to stosowanie surowych kryteriów oceny podmiotu gospodarczego, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności i uczestniczy de facto w realizacji zadań państwa

w zakresie bezpośrednio dotyczącym bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa obywateli Rzeczpospolitej Polskiej.

Podmioty wykonujące tego typu działalność muszą charakteryzować się dużym profesjonalizmem oraz nienagannym przestrzeganiem przepisów prawa. Działalność podmiotu koncesjonowanego podlega wszechstronnej kontroli, zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Ustalenia kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji w zakresie prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej objętej koncesją [...] z 26 czerwca 2009 r. znajdują się

w aktach sprawy, w aktach sprawy zgromadzono również protokoły kontroli przeprowadzonej u Skarżącego przez upoważnionych pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach oraz upoważnionych pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu.

8. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący wnosząc

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie prawa materialnego:

1). art. 17 ust. 2 pkt 2) ustawy w zw. z 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1) lit. g) ustawy przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że stanowi rażące naruszenie warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa zachowanie przedsiębiorcy polegające na zatrudnieniu przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy, osoby fizycznej skazanej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, a co do której to okoliczności przedsiębiorca nie miał świadomości, z uwagi na fakt, iż przedsiębiorca ten działał

w zaufaniu do dokumentów wydanych przez organy administracji publicznej potwierdzających niekaralność tejże osoby fizycznej - pracownika, podczas gdy działanie takie stanowi rażące naruszenie warunków określonych

w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa, tylko wówczas gdy było ono zawinione przez tegoż przedsiębiorcę,

2). Art. 17 ust. 2 pkt 2) ustawy w zw. z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. - w sprawie pomieszczeń magazynowych

i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (dalej przywoływane także jako: "r.p.m."), przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że stanowi rażące naruszenie warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa brak w obiekcie magazynowym aktywnego urządzenia alarmowego w sytuacji, w której przedsiębiorca miał uzasadnione podstawy do zakładania, iż takie aktywne urządzenie alarmowe w tymże magazynie się znajduje, podczas gdy usprawiedliwiona okolicznościami nieświadomość braku aktywności urządzenia alarmowego w obiekcie magazynowym nie stanowi rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa,

3). Art. 17 ust. 2 pkt 2) ustawy w zw. z § 6 ust. 2 r.p.m. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że "ewentualne przywłaszczenie książek przez pracownika przedsiębiorcy świadczy o braku nadzoru" nad tymże pracownikiem, to zaś stanowi rażące naruszenie warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa, podczas gdy działanie to stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa, tylko wówczas gdy było następstwem zawinionego zachowania się przedsiębiorcy,

4). Art. 17 ust. 2 pkt 2) ustawy w zw. z § 6 ust. 3 pkt 8 r.p.m. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak oznaczenia w książce ewidencyjnej osób wchodzących do obiektu magazynowego dat udzielenia upoważnienia do tegoż obiektu stanowi rażące naruszenie warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa, podczas gdy uchybienie to nie ma charakteru istotnego, toteż nie stanowi o rażącym naruszeniu warunków określonych w koncesji lub innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa;

II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1). Art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., przez przyjęcie, że:

A. M.S. świadczył pracę na rzecz Skarżącego w charakterze pracownika zatrudnionego przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.m.w., podczas gdy M.S. świadczył pracę w charakterze tzw. Pracownika "placowego", a która to praca nie polega na uczestnictwie w obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.m.w.,

B. Przed;

a. Dniem 1 stycznia 2018r. - w zakresie magazynu bazowego o nr: 1;

b. Dniem 21 kwietnia 2018r. - w zakresie magazynów bazowych o nr: 2, 3,4 i 5;

c. Dniem 21 stycznia 2018r. - w zakresie magazynów bazowych o nr: 6

- nie były przez Skarżącego prowadzone książki ewidencji osób wchodzących, do tychże obiektów, w rozumieniu § 6 ust. 2 i 3 r.p.m., podczas gdy książki takie były prowadzone przez Skarżącego także przed datami oznaczonymi powyżej w pkt B lit. a - c, jednakże zostały przywłaszczone przez M.J.,

C. Do demontażu nadajnika systemu alarmowego z magazynu bazowego

w postaci [...] znajdującego się w miejscowości [...] (zwanego dalej: schorono-hangarem o nr: 6) doszło w obecności M.J., podczas gdy z zeznań tegoż M.J. wynika, iż nie był on obecny podczas demontażu tegoż urządzenia,

D. Wykorzystywany przez Skarżącego dla obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym [...] nie był zabezpieczony w sposób odpowiedni, podczas gdy [...] był zabezpieczony w sposób odpowiedni do charakteru i konstrukcji tegoż [...],

2). Art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a, w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez odmowę uchylenia decyzji wydanej przez Organ w dniu 12 listopada 2020r.

w sprawie oznaczonej jako: DZiK-IV-6611- 39-1/18/B-028/09 (zwaną dalej: decyzją

o nr; 2) pomimo, że w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją

o nr: 2 oraz w toku którego wydano decyzję z dnia 4 września 2020r.

w sprawie oznaczonej jako: DZiK-IV-6611-39-l/18/B-028/09/JPe (zwaną dalej: decyzją o nr: 1) nie umożliwiono R.J. czynnego udziału

w sprawie, pomimo tego, że R.J. współdziałał ze Skarżącym

w prowadzeniu działalności gospodarczej, w charakterze wspólnika spółki cywilnej, toteż postępowanie administracyjne, w którym wydano decyzję o nr; 2 i decyzję o nr: 1 dotyczy interesu prawnego R.J.,

3). Art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak oznaczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności, które w ocenie Sądu a quo stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa obywateli w rozumieniu art 17 ust. 3 pkt 1) u.m.w., lecz zawarcie

w tymże uzasadnieniu jedynie stwierdzenia, że okoliczności te zostały "szczegółowo opisane" w decyzji o nr: 2 oraz poprzedzającej je decyzji o nr: 1, podczas gdy podstawy faktyczne decyzji o nr: 1 i decyzji o nr: 2 są rożne w zakresie okoliczności polegającej na przyjęciu w decyzji o nr; 1, iż w magazynach Skarżącego znajdowały się przedmioty stanowiące broń lub amunicję, a które to przedmioty nie zostały zaewidencjonowane przez Stronę w prowadzonych przez Stronę księgach ewidencyjnych, co w ocenie Organu mogło stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa, podstawa ta została zaś wyłączona w decyzji o nr; 2.

W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

9. MSWiA w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

10. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, tj. sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu prawa. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji, co daje podstawę do merytorycznego rozpatrzenia skargi kasacyjnej.

Przechodząc do oceny sformułowanych zarzutów należy - z uwagi na ich treść - w pierwszej kolejności ocenić podniesione w sprawie naruszenia materialne, bowiem od prawidłowego zrekonstruowania hipotezy i dyspozycji zastosowanych przepisów prawa materialnego, zależy zakres niezbędnych ustaleń Organu, a przez to skuteczność większości zarzucanych przez Skarżącego uchybień proceduralnych.

11. Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, t.j. art. 17 ust. 2 pkt 2 u.m.w., nie znajdują one uzasadnienia. Treść przepisów prawa jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości

w działalności organów administracji ani w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 u.m.w. organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa, a w szczególności:

a) przestał spełniać warunki określone w art. 8:

- w ust. 1 pkt 1 lit. g,

- w ust. 1 pkt 2 - w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione warunku,

o którym mowa w pkt 1 lit. g, oraz

- w ust. 2 pkt 1,

b) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy,

c) nie przedstawił aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 11 ust. 2.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy, pracownik zatrudniany przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym powinien:

1) spełniać wymogi, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. e-g;

2) mieć ukończone 21 lat;

3) posiadać nienaganną opinię, wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania a w przypadku obywatela innego państwa - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji w tym państwie, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania.

Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g u.m.w. koncesji udziela się osobie fizycznej, która g) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe.

Na podstawie § 6 ust. 1 r.p.m., obiekt magazynowy wraz z przechowywanymi materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym musi być skutecznie zabezpieczony przed kradzieżą i dostępem osób nieupoważnionych. Dostęp do obiektów magazynowych reguluje ust. 2 § 6 tego rozporządzenia, zgodnie z którym w obiekcie magazynowym, z wyjątkiem magazynu podręcznego, o których mowa w załączniku nr 4 do rozporządzenia, prowadzi się książkę ewidencji osób wchodzących do tego obiektu, zaś na podstawie ust. 3. książka ta zawiera: 1) nazwę firmy przedsiębiorcy; 2) adres przedsiębiorcy; 3) przeznaczenie obiektu magazynowego; 4) numer obiektu magazynowego stosowany u przedsiębiorcy; 5) datę założenia książki; 6) datę zakończenia prowadzenia książki; 7) imię i nazwisko oraz funkcję pełnioną w przedsiębiorstwie osoby upoważnionej do wchodzenia do obiektu magazynowego; 8) datę udzielenia upoważnienia do wchodzenia do obiektu magazynowego; 9) podpis osoby udzielającej upoważnienia do wchodzenia do obiektu magazynowego. Zgodnie z ust. 4 w książce, o której mowa w ust. 2, zapisuje się: 1) datę i godzinę wejścia osoby upoważnionej do obiektu; 2) godzinę wyjścia osoby upoważnionej z obiektu; 3) imię i nazwisko osoby wchodzącej do obiektu; 4) imię i nazwisko osoby nieposiadającej upoważnienia, o którym mowa w ust. 3 pkt 8, wchodzącej do obiektu z osobą upoważnioną.

12. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że Skarżący rażąco naruszył warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 u.m.w. stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia koncesji, jak również

w stanie faktycznym sprawy - działania i zaniechania Skarżącego stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa obywateli, co zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy uprawnia Organ do cofnięcia Skarżącemu koncesji. Kwestia winy Skarżącego, czy niewiedzy w zakresie wypowiedzenia umowy usług ochrony, niekaralności pracownika, czy losów książek ewidencyjnych mają wobec kategorycznego brzmienia przepisów drugorzędne znaczenie.

W szczególności, ze znajdujących się w aktach postępowania dowodów

w postaci protokołu z dnia 19 kwietnia 2018 r. kontroli działalności gospodarczej wykonywanej przez Skarżącego na podstawie koncesji [...] wraz

z załącznikami, przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu jak również dowodów przesłanych przez Prokuraturę Okręgową w Poznaniu, rozpatrywanych łącznie z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w aktach postępowania administracyjnego wynika, że Skarżący wbrew ciążącym na nim obowiązkom nie zabezpieczył skutecznie obiektu magazynowego ([...]), w którym przechowywał znaczne ilości wojskowych materiałów wybuchowych, broni maszynowej i amunicji przed kradzieżą

i dostępem osób nieupoważnionych. Brak skutecznego zabezpieczenia obiektu magazynowego implikował włamanie i kradzież materiałów koncesjonowanych,

w tym kilkudziesięciu sztuk broni maszynowej, przyrządów do cichego strzelania (tłumików) oraz 40 szt, granatów ręcznych RG42.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że

w związku z faktycznym brakiem zapewnienia przez Skarżącego ochrony [...], doszło do naruszenia § 6 ust. 1 przywoływanego rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie pomieszczeń magazynowych

i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2010 r. Nr 222, poz. 1451).

13. Sąd pierwszej instancji również prawidłowo ustalił, że fakt zatrudnienia przez Skarżącego przy obrocie materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym pracownika, który został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie przestępstwa, między innymi z art. 258 § 1 k.k. w związku z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, świadczy o braku należytego nadzoru ze strony Skarżącego nad prowadzeniem działalności koncesjonowanej. Wbrew wywodom Skarżącego, informacja o tym że pracownik ten świadcząc pracę na rzecz Skarżącego był osobą karaną, wynika wprost z dowodu w postaci informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego według stanu na dzień 27 kwietnia 2018 r. z której wynika, że w dniu 16 listopada 2012 r. został on skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Słupsku (sygn. akt II K 113/11) za popełnienie przestępstwa, między innymi z art. 258 § 1 k.k. w związku z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Wskazany dokument stanowi załącznik Nr 14 do protokołu kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2018 r. Należy także zauważyć, co słusznie podkreślił Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż M.S. zatrudniony był przez Skarżącego od dnia 12 czerwca 2017 r. i w tym okresie, zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 u.m.w. powinien spełniać wymogi, o których mowa

w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. e-g ustawy, zatem nie tylko winien posiadać nienaganną opinię, wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, o której mowa

w art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy, jak tego oczekuje Skarżący, ale także być niekarany.

14. Działania Skarżącego, będącego podmiotem profesjonalnym były w długim okresie prowadzone z naruszeniem przepisów prawa, regulujących podstawowe zasady prowadzenia szczególnie wrażliwej działalności koncesjonowanej, stąd też działania te, wbrew poglądom Skarżącego, należy uznać za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa. Pojęcie "rażące naruszenie" to w szczególności działanie o charakterze ciągłym, uporczywym, długotrwałym, nacechowane niestosowaniem się do obowiązujących przepisów prawa.

Powyższe okoliczności (mający charakter ciągły brak zapewnienia ochrony dużych ilości szczególnie niebezpiecznej broni o przeznaczeniu stricte wojskowym przed kradzieżą jak również długotrwałe zatrudnianie osoby skazanej za popełnienie przestępstwa między innymi z art. 258 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 56 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) w prawidłowej ocenie Sądu pierwszej instancji wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 2 u.m.w. stanowią rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, co zgodnie żart. 17 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia koncesji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 3496/17).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okolicznością dowodzącą rażącego uchybienia warunkom wykonywania działalności gospodarczej określonym w koncesji jest w szczególności oczywistość tego uchybienia wynikająca m.in. z pełnej świadomości naruszenia obowiązujących zasad i charakteryzująca się wysokim natężeniem złej woli w utrzymaniu takiego stanu rzeczy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 167/00).

15. Sąd pierwszej instancji prawidłowo również ustalił, że szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 listopada 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia 4 września 2020 r. cofającej Skarżącemu koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych Nr [...] z dnia 26 czerwca 2009 r. na wykonywanie działalności gospodarczej

w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją, niezgodne z prawem działania i zaniechania Skarżącego stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa obywateli, co zgodnie żart. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy uprawnia Organ do cofnięcia koncesji Skarżącemu.

W świetle ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zakres i ciężar gatunkowy naruszeń przepisów prawa

o podstawowym dla prowadzonej przez Skarżącego działalności koncesjonowanej znaczeniu, jak i długotrwałość tego stanu rzeczy, stanowiły rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa, co w pełni uzasadnia zastosowaną przez Organ koncesyjny sankcję wobec Skarżącego, będącego podmiotem profesjonalnym.

W interesie publicznym jest, aby działalność określona w ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania

i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, będąca działalnością o szczególnym charakterze, była wykonywana przez przedsiębiorców gwarantujących poszanowanie porządku publicznego oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa od samego początku jej wykonywania. Przedsiębiorcy koncesjonowani muszą dawać rękojmię należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną, w tym stosowania reguł prawnych określających zasady wykonywania tej działalności gospodarczej, na każdym etapie i przez cały okres jej prowadzenia. Podmioty wykonujące tego typu działalność muszą charakteryzować się profesjonalizmem oraz przestrzeganiem przepisów prawa. Tymczasem, wskutek zaniedbań Skarżącego skradziono broń, którą można by uzbroić małą armię czy grupę przestępczą.

16. Powyższe ustalenia są spójne ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 14 stycznia 2020 r. (sygn. akt II GSK 3496/17) zapadłym na gruncie naruszenia przez podmiot koncesjonowany przepisów u.m.w., co stanowiło podstawę do cofnięcia posiadanej przez przedsiębiorcę koncesji. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny ustalił m.in. że rażące naruszenie warunków określonych w koncesji oraz innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa stanowią przykładowo takie fakty jak: zatrudnienie przez koncesjonariusza pracownika, który nie spełnia warunków określonych w art. 28 ust. 1 u.m.w. (m.in. niekaralności za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe); prowadzenie ewidencji w formie luźnych kart, nie zawierających wszystkich danych określonych

w rozporządzeniu; brak prowadzonej księgi ewidencji osób wchodzących do magazynu zgodnie z wymogami rozporządzenia; brak książki kontroli do prowadzenia której zobowiązany był koncesjonariusz.

17. Sąd pierwszej instancji trafnie przypomniał, że przesłanką koncesjonowania działalności prowadzonej przez Skarżącego jest ważny interes publiczny tj. bezpieczeństwo państwa lub obywateli. Powyższe względy determinują ścisłe przestrzeganie prawa przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą

w tym zakresie, w szczególności w zakresie, w którym działania lub zaniechania tych podmiotów skutkują powstaniem zagrożenia obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli. Uzasadnia to stosowanie surowych kryteriów oceny podmiotu gospodarczego, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności

i uczestniczy de facto w realizacji zadań państwa w zakresie bezpośrednio dotyczącym bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa obywateli Rzeczpospolitej Polskiej.

Podmioty wykonujące tego typu działalność muszą charakteryzować się dużym profesjonalizmem oraz nienagannym przestrzeganiem przepisów prawa. Działalność podmiotu koncesjonowanego podlega wszechstronnej kontroli, zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym, natomiast Skarżący, będący podmiotem zawodowo trudniącym się świadczeniem usług w zakresie objętym koncesją zobowiązany był do przestrzegania należytej staranności przy prowadzeniu tej działalności.

18. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego o naruszeniu przez WSA przepisów postępowania, to jest art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. jak również art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art.134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty w tym zakresie są chybione.

WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że zaskarżona decyzja z dnia 12 listopada 2020 r. została wydana po dokonaniu wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego w toku postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 4 września 2020 r. Organ koncesyjny w sposób szczegółowy wskazał na fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ kierował się przy tym zasadami proporcjonalności i bezstronności w toku postępowania administracyjnego (art. 8 § 1 k.p.a.) dbając o praworządne i sprawiedliwe prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Inną sprawa jest natomiast fakt niespełniania przez zaskarżoną decyzję oczekiwań strony, co jednak nie stanowi zasadniczo jej wady, albowiem decyzja winna przede wszystkim odpowiadać prawu.

Sąd I instancji, oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przedstawił w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny przyjęty za jego podstawę, wskazał szczegółowe rozważania prawne, w ramach których w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przedstawił argumenty, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Tak sporządzone uzasadnienie pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania WSA.

Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem Skarżącego nie może być utożsamiane z uchybieniem przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał w rozpoznawanej sprawie prawidłowej kontroli albo że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność działania Organu koncesyjnego z prawem.

19. Odnosząc się do argumentów Skarżącego dotyczących interesu prawnego i faktycznego jego wspólnika spółki cywilnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest wyłącznie podmiot posiadający koncesję, którym w sprawie niniejszej jest Skarżący kasacyjnie. Jego wspólnik jako osoba nieposiadająca koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią

i amunicją nie był i nie mógł być stroną tego postępowania administracyjnego, na co słusznie zwrócił uwagę Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wbrew wywodom Skarżącego jego wspólnik nie był również ani uprawniony ani zobowiązany do prowadzenia działalności koncesjonowanej.

20. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 § 1 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.)

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą

z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl