A. W. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o pow. 36,4 m², nieruchomość rolną o pow. 0,8036 ha, kurnik oraz las o pow. 0,8 ha. Wnioskodawca oświadczył, iż uzyskuje dochody z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego w wysokości 181,68 zł miesięcznie oraz z tytułu dopłat do gruntów 132,23 zł za 2013 rok. Skarżący przedstawił jak kształtują się jego miesięczne wydatki związane z mieszkaniem, wskazał także, iż żywność "ma własną", zaś ubrań nie kupuje.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zauważyć należało, iż sytuacja majątkowo skarżącego była już analizowana w innych postępowaniach o prawo pomocy, m. in. w sprawach o sygn. akt V SA/Wa 2073/13 i V SA/Wa 2074/13, jak również i to, że skarżący zainicjował kolejne postępowania przed tutejszym Sądem, w których ciążą na nim koszty wpisów sądowych. Biorąc zatem pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym wnioskodawcy i porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika uznano, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim to, iż wnioskodawca utrzymuje się z niewielkiego dochodu, którego wysokość nie pozwala na zaspokojenie innych wydatków aniżeli niezbędne dla utrzymania. Powoduje to, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
