Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Skupień sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant: Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 06 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994r. zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2001 r. Nr [...] uchylającą w części decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...].12.2000r. Nr [...] i określającą małżonkom M. i R.S. zobowiązanie w podatku dochodowym za 1994r. w wysokości 211.803,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 165.171,60 zł i odsetki od tej zaległości, naliczane na dzień [...].12.2000r. w wysokości 442.852,70 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że małżonkowie M. i R.S. wnieśli o wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994r., wskazując, że nową okolicznością, która wystąpiła jest wykładnia Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzająca, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 ust. l Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego.

Jako nowe dowody przedstawili potwierdzenia z Urzędu Finansowego i Biura Rachunkowego o istnieniu obowiązku podatkowego w Niemczech.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie wskazując na upływ terminu przewidzianego przepisami art. 243 § l a w związku z art. 70 § l ustawy Ordynacja podatkowa.

W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący zarzucili naruszenie prawa poprzez błędne zinterpretowanie przepisów o przedawnieniu.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenie tego organu, że z mocy art. 243 § la ustawy Ordynacja podatkowa wznowienie postępowania było niedopuszczalne po upływie terminów przewidzianych w art. 70 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie termin pięcioletni upłynął w dniu 31 grudnia 2000r. Nadto wskazał, że decyzja z dnia [...] maja 2001r. Nr [...] była przedmiotem oceny przez NSA Ośrodek z wniosku skarżących 2004r. Nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania z uwagi na złożenie wniosku po upływie terminu określonego w art. 249 § l ustawy ordynacja podatkowa.

W skardze do sądu administracyjnego Skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżanej decyzji i zarzucają naruszenie przepisów art. 243 § l ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.), poprzez ich błędną interpretację, gdyż decyzja ostateczna Izby Skarbowej , której dotyczy wniosek została wydana w dniu [...].05.2001r., a więc po upływie terminu przedawnienia co stanowi także naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa.

Skarżący powołują się na wyrok NSA z dnia 11.10.2002r. w sprawie III S.A. 3514/00, ONSA 2003/3/109 i wskazany tam sposób wykładni dotyczący art. 245 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu sprzed 01.01.2003r. W wyroku tym NSA stwierdził, że organ podatkowy nie może odmówić uchylenia decyzji jeżeli zobowiązanie wygasło, tj. kwota podatku została uiszczona przez podatnika przed terminem przedawnienia. Twierdzą, iż w przedmiotowej sprawie zobowiązanie także wygasło przed wydaniem decyzji ostatecznej, tak więc nie można odmówić wznowienia postępowania dotyczącego tej decyzji

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa, podkreślił, iż organy podatkowe działały na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżaną decyzję zastosował się ściśle do uregulowania zawartego w art. 243 § l a Ordynacji podatkowej, które wprowadzone zostało ustawą z 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, póz. 1387) i na dzień wydania zaskarżanej decyzji miało moc obowiązującą. O jego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej może orzec jedynie Trybunał Konstytucyjny. Decyzja ostateczna Izby Skarbowej z dnia [...].05.2001r. Nr [...], której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, znajduje oparcie w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w 2001r., zgodnie z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana tylko z przedmiotu hipoteki. Decyzja ta była przedmiotem oceny przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, który wyrokiem z dn. 11 marca 2003r. Sygn. Akt I S.A./Po 1650/01 oddalił skargę. Z wniosku Państwa M. i R.S. z dn. [...].10.2003r. o toczyło się również postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, zakończone decyzją ostateczną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania, z uwagi na złożenie wniosku po upływie terminu określonego w art. 249 § l ustawy Ordynacja podatkowa. Powoływane przez Stronę orzeczenia NSA nie mają zastosowania, gdyż wydane zostały w oparciu o określony stan faktyczny oraz na gruncie innego niż w przedmiotowej sprawie stanu prawnego, tj. przed dniem wejścia w życie przepisów art. 243 § la Ordynacji podatkowej, toteż wiążąjedynie w danej sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. w dniu 6 października 2005r. skarżący oświadczył, że zobowiązanie podatkowe, którego niniejsze postępowanie dotyczy nie było zabezpieczone hipoteką na nieruchomości oraz, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Poznaniu podnosili okoliczność, że płacili podatek na terenie Niemiec a także podnosili zarzut przedawnienia. Jednocześnie oświadczył, iż podatek za 1994r. został mu umorzony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 243 § la ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa wznowienie postępowania jest niedopuszczalne po upływie terminów przewidzianych w art. 68 lub w art. 70 tej ustawy. Okoliczność tę organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania bierze pod uwagę z urzędu, a wystąpienie jej skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania - art. 243 §3 op.

Do zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego, jako powstającego z mocy prawa w myśl art. 21 §1 ordynacji podatkowej, zastosowanie znajduje art. 70 ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Prawidłowo zatem organ odwoławczy ustalił, że termin pięcioletni o którym mowa w art. 70 op. rozpoczął swój bieg w dniu l stycznia 1996 roku, a upłynął z dniem 31 grudnia 2000r. Z tym też dniem minął termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zasadnie zatem odmówiono wznowienia postępowania.

Chybiony jest argument podniesiony w skardze z powołaniem się na wyrok NSA z 11 października 2002r. w sprawie III SA 3514/00 , w którym stwierdza się, że organ podatkowy nie może odmówić uchylenia decyzji , jeżeli kwota podatku została przez podatnika uiszczona przed terminem przedawnienia ( zobowiązanie wygasło). Dotyczy ono bowiem innej sytuacji - właśnie uiszczenia należności, które to zaspokojenie powoduje zgodnie z art. 59 § l op. wygaśnięcie zobowiązania. I wówczas istotnie, nie może ono ulec przedawnieniu ponieważ nie istnieje. Jak wynika z oświadczenia skarżącego, nie uiścił on należności przed upływem terminu

przedawnienia, co potwierdza fakt późniejszego umorzenia zaległości podatkowych za 1996r. Również zobowiązanie podatkowe nie było zabezpieczone hipoteką na nieruchomości skarżącego. W tych okolicznościach nie stwierdzono, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo, wobec czego Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, póz. 1270) - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.