Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant stażysta Agnieszka Kunkel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, od kwietnia do grudnia 2012 r. oddala skargę

I SA/Ol 316/17

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]"Dyrektor Izby Skarbowej w O. po rozpatrzeniu odwołania J. W. (zwanego dalej "stroną", "skarżącym", "podatnikiem") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia "[...]", którą określono:

- zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń i październik 2012 r.,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: kwiecień-wrzesień 2012 r. , listopad, grudzień 2012 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w decyzji z dnia "[...]". ustalił, że strona prowadziła działalność rolniczą wspólnie z żoną, synem i zięciem. W konsekwencji organ uznał, że strona zarejestrowana jako podatnik VAT zobligowana była do dokonywania rozliczeń z tytułu wspólnie prowadzonej działalności rolniczej. Ponadto, mając na uwadze wskazania organu odwoławczego, organ I instancji dokonał na nowo rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, kwiecień-grudzień 2012r. i uwzględnił w rozliczeniu faktury wystawione na A. W., P. W. i T. G., po uprzednim ich zweryfikowaniu w oparciu o art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W rozliczeniu uwzględnił również dostawy dokonane przez A. W. i P. W., udokumentowane fakturami VAT-RR, określając podstawę opodatkowania według wzoru: (wartość brutto -zryczałtowany zwrot podatku - potrącenia na fundusz promocji) x stawka podatku / (100 + stawka podatku).

Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że strona od "[...]" roku wspólnie z żoną A. W. prowadzi działalność rolniczą w zakresie chowu i hodowli indyków (ferma drobiu A. i J. W.), pozostając w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej. Ferma ta znajduje się na terenie gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości S. i obejmującego nieruchomości położone przy ul. "[...]" oraz ul. "[...]", stanowiące własność na prawach wspólności ustawowej, tj:

- przy ul. "[...]" (działka nr "[...]" o pow. 1,05 ha), stanowiącej własność małżeństwa J. i A. W. na prawach wspólności ustawowej,

- przy ul. "[...]" (działki: nr "[...]" o pow. 1,1865 ha, nr "[...]" o pow. 1,2 ha, nr "[...]" i nr ‘[...]" o pow. 2,2438 ha), stanowiące własność małżeństwa J. i A. W. na prawach wspólności ustawowej oraz K. W. do 1/10 części nieruchomości: działki nr "[...]" oraz działki nr "[...]" i nr "[...]").

Na wyżej wymienionych nieruchomościach posadowione są cztery kurniki –jeden przy ul. "[...]" i trzy przy u. "[...]".

Organ ustalił, że w 2012 r. strona prowadziła działalność rolniczą, tj. fermowy chów drobiu (indyków) i w tym okresie była zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Z materiału dowodowego wynika również, iż A. W. (żona) oraz P. W. (syn) prowadzili działalność rolniczą w zakresie chowu indyków jako rolnicy ryczałtowi, a dokonywaną przez nich w 2012 r. sprzedaż indyków nabywcy dokumentowali fakturami VAT-RR.

W rejestrze Powiatowego Lekarza Weterynarii w O. figurują następujące fermy:

- A. i J. W. zam. S., ul. "[...]", miejsce prowadzenia działalności

S. ul. "[...]", nr weterynaryjny "[...]"

- A. W. zam. S. ul. "[...]", miejsce prowadzenia działalności S. ul. "[...]", nr weterynaryjny "[...]"

- P. W. zam. S., ul. "[...]", miejsce prowadzenia działalności S., ul. "[...]", nr weterynaryjny "[...]"

- T. G. zam. S., ul. "[...]", miejsce prowadzenia działalności S., ul. "[...]", nr weterynaryjny "[...]".

Organ ustalił, że wstawienia drobiu J. W. i jego żony oraz syna i zięcia odbywały się w tym samym miejscu i czasie oraz w tym samym obiekcie. Analiza dokonanych zapisów w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług wskazała, iż po stronie sprzedaży wykazano tylko obroty uzyskane z działalności A. i J. W.. Natomiast w zakresie rozliczenia podatku naliczonego ujmowane były zakupy towarów i usług dotyczące całego gospodarstwa, nie wyłączając nabyć poniesionych na działalność A. W., P. W. i T. G..

Ponadto stwierdzono, że część sprzedaży żywca zgłoszono na wystawionych świadectwach zdrowia jako pochodzącego z Fermy A. i J. W. (50.645 kg), tymczasem sprzedaż ta została wykazana na fakturach sprzedaży VAT- RR P. W., który uzyskał z tego tytułu zryczałtowany zwrot podatku. Stwierdzono również, że jako dostawcę na świadectwach zdrowia wskazano Fermę P. W., tymczasem przedmiotowa dostawa została wykazana na fakturach sprzedaży wystawionych przez Fermę A. i J. W..

W ocenie organu, strona wraz z żoną, synem i zięciem prowadziła wspólnie hodowlę indyków w tych samych obiektach. Na wspólne prowadzenie działalności rolniczej wskazywały następujące okoliczności:

- prowadzenie działalności rolniczej w tym samym zakresie (chów i hodowla indyków), w tym samym miejscu i w tych samych obiektach (kurnikach) bez podziału na poszczególne fermy (weterynaryjne numery identyfikacyjne przypisane są do całych obiektów),

- wydanie decyzji przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie numerów identyfikacyjnych, które były przypisane do całych obiektów, bez podziału na poszczególne fermy,

- dokonywanie przez fermy w tym samym czasie zakupu piskląt i wstawienia do tych samych obiektów bez podziału na poszczególne fermy,

- rozliczanie przez stronę kosztów wspólnej działalności (dowody nabycia podstawowych kosztów produkcji w tym zakup pasz, usług laboratoryjnych, energii elektrycznej, gazu, węgla kamiennego, opłaty za wodę, ścieki, wywóz szamba) udokumentowanej fakturami wystawionymi na rzecz podmiotu Ferma A. i J. W., które nie były refakturowane na poszczególne fermy,

- dokonywanie zapłat za faktury wystawione na rzecz A. W., P. W. i T. G. za pośrednictwem wspólnego rachunku bankowego A. i J. W.,

- brak odrębnych liczników na energię elektryczną, wspólny system ogrzewania obiektów, wspólny system zadawania pasz przy każdym obiekcie, wspólne pomieszczenia magazynowe przy każdym kurniku, monitoring dla całej posesji, na której są kurniki,

- jeden pracownik zatrudniony przez Fermę A. i J. W. obsługujący na ul. "[...]" w S. wszystkie obiekty, w których działalność prowadzili również P. W. i T. G.,

- dokonywanie w kontrolowanym okresie przez A. i J. W., A. W. i P. W. sprzedaży indyków pochodzących z produkcji odbywającej się w tych samych obiektach na rzecz tych samych odbiorców (ubojni) i w tym samym czasie.

Ponadto na wspólne prowadzenie działalności rolniczej przez fermy wskazywały liczne rozbieżności w ilościach zakupionych, wstawionych i sprzedanych indyków przez poszczególne fermy oraz niezgodności pomiędzy ilością żywca faktycznie zdaną do uboju przez poszczególne fermy, a ilością wykazaną na fakturach sprzedaży wystawionych przez poszczególne fermy.

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art.15 ust.1 i ust.2 , 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., w skrócie: "ustawa o VAT"). Wyjaśnił, że w świetle przepisów ustawy o VAT nie ma możliwości zarejestrowania jako czynnych podatników VAT kilku osób prowadzących wspólnie działalność rolniczą, Zasadę tę dodatkowo potwierdza przepis art.96 ust.2 ustawy o VAT, który stanowi, iż w przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 15 ust. 4 i 5, zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na którą będą wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i które będą wystawiały faktury przy sprzedaży produktów rolnych.

Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność rejestracji strony jako czynnego podatnika VAT przesądziła o tym, że strona stała się podatnikiem tego podatku dla wszystkich czynności wykonywanych w ramach działalności rolniczej prowadzonej wspólnie z żoną, synem i zięciem, występując jako reprezentant wspólnej działalności.

Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę, że szczególna procedura dotycząca rejestracji i rozliczeń podatku w zakresie VAT przez osoby prowadzące wspólnie działalność rolniczą pozostaje bez związku z prowadzoną przez te osoby pozarolniczą działalnością gospodarczą. Osoby, które prowadzą wspólnie ze stroną działalność rolniczą mogą być odrębnymi podatnikami podatku od towarów i usług, ale wyłącznie dla czynności wykonywanych w ramach innej działalność gospodarczej, a nie w ramach wspólnie prowadzonej działalności rolniczej.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zarzuty strony sprowadzają się do własnej interpretacji art.15 ust.4 i ust.5 ustawy o VAT. Wskazał także, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Z tego względu, brak było podstaw do zastosowania art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz.201, dalej jako "O.p.").

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał również stanowisko organu I instancji dotyczące określenia zobowiązania podatkowego za miesiące styczeń, kwiecień- grudzień 2012 r. Organ ten prawidłowo wyliczył wartości obrotu wynikające z poszczególnych faktur VAT-RR dokumentujących dostawy dokonane przez A. W. i P. W. (w kontrolowanym okresie nie stwierdzono dostaw dokonywanych przez T. G.), a następnie uwzględnił wyliczone wartości w rozliczeniu podatku za poszczególne miesiące. Zasadnie także organ I instancji uznał, że strona miała prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych na rzecz A.W., P.W. i T. G., dotyczących nabyć związanych z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach działalności rolniczej prowadzonej wspólnie ze stroną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art.2a oraz art.121 §1 O.p., wobec działania organu bez poszanowania zasady in dubio pro tributario, w sytuacji gdy zastosowana w sprawie norma prawa materialnego pozostaje nieprecyzyjna,

- art.15 ust.1 oraz ust.5 ustawy o VAT, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym sprawy,

- art.122, art.187 i art.191 O.p., wobec niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- art.233 §1 pkt 1 O.p. w sytuacji, gdy organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu I instancji wobec naruszenia norm prawa materialnego oraz przepisów postępowania wskazanych wyżej.

Skarżący nie podzielił stanowiska organu jakoby wraz z żoną, synem i zięciem prowadził wspólne gospodarstwo rolne. Jego zdaniem o tym, że działalność nie była prowadzona wspólnie świadczy zachowanie odrębności produkcji w związku z ponoszeniem przez każdą fermę kosztów. Nawet jeśli część kosztów była ponoszona jedynie przez skarżącego i przez niego odliczany był podatek, to nie przesądza to o wspólnej produkcji, a jedynie o obowiązku opodatkowania nabytych nie tylko dla własnej produkcji towarów czy usług na zasadzie art.7 ust.2 czy art.8 ust.2 lub ust.2a ustawy o VAT. Skarżący zarzucił, że organ nie zbadał przyczyn takiego nabycia i nie zainteresował się, jak wyglądała organizacja produkcji.

Zdaniem skarżącego organ pominął fakt, że wszystkie ww. osoby prowadziły odrębne od siebie przedsiębiorstwa w formie działów specjalnych i były odrębnymi podatnikami PIT. Poza tym zarzucił pominięcie przez organ, iż każda z ww. osób odrębnie decydowała o skali zakładanej produkcji i jej rodzaju (J. W. hodował indory, a A. W. indyczki), samodzielnie podejmowała decyzje produkcyjne, co do źródeł i form zabezpieczenia pasz (nawet jeśli zdarzały się sytuacje wspólnego zaopatrywania w środki produkcji), miała wyodrębnioną dokumentację, w tym także w zakresie obligatoryjnego nadzoru weterynaryjnego, a także odrębnie występowała jako zbywca wyprodukowanego żywca, co potwierdzają faktury VAT-RR. Ponadto każda z ww. osób prowadziła obok własnego gospodarstwa inną działalność gospodarczą. Zatem każda z osób spełniała warunek określony w art.15 ust.1 ustawy o VAT bez możliwości zastosowania art.15 ust.5 tej ustawy.

Skarżący do skargi załączył kserokopie rachunków na zakup zbóż niezbędnych do sporządzenia paszy oraz kserokopie zgłoszeń działalności w zakresie chowu drobiu rzeźnego złożonych w 2012 r. w Powiatowym Inspektoracie Weterynaryjnym, które jego zdaniem potwierdzają okoliczność odrębnego prowadzenia działalności.

Skarżący podniósł również, że zastosowana w sprawie norma prawa materialnego pozostaje nieprecyzyjna. Jego zdaniem art. 15 ust. 5 ustawy o VAT może być odczytywany jako odnoszący się do podmiotów prowadzących wyłącznie działalność rolniczą, tymczasem w niniejszej sprawie T.G., P.W. i A.W. prowadzili obok działalności rolniczej także inną działalność gospodarczą. W opinii skarżącego zaistniały przesłanki do powołania się na zasadę in dubio pro tributario, w myśl której wątpliwości te powinny być rozstrzygnięte na korzyść podatnika.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził aby w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia przez organ obowiązujących przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, skarżący zarejestrowany jako podatnik VAT zobligowany był do dokonywania rozliczeń z tytułu wspólnie prowadzonej działalności rolniczej. Zdaniem bowiem organów podatkowy skarżący prowadził wraz z żoną, synem i zięciem wspólną działalność rolniczą i występował jako reprezentant tej wspólnej działalności. Według skarżącego natomiast, wszystkie ww. osoby prowadziły odrębne od siebie przedsiębiorstwa w formie działów specjalnych i były odrębnymi podatnikami w zakresie podatku od towarów i usług.

Z akt sprawy wynika, że od "[...]" roku skarżący wspólnie z żoną prowadzi działalność rolniczą w zakresie chowu i hodowli indyków (Ferma A. i J. W.), pozostając w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej. Ferma ta znajduje się na terenie gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości S. i obejmującego nieruchomości położone przy ul. "[...]" oraz ul. "[...]", stanowiące własność na prawach wspólności ustawowej. Na wymienionych w uzasadnieniu decyzji nieruchomościach posadowione są cztery kurniki.

Z akt sprawy wynika również, że żona skarżącego oraz jego syn prowadzili działalność rolniczą w zakresie chowu indyków jako rolnicy ryczałtowi, a dokonywaną przez nich w 2012 r. sprzedaż indyków nabywcy dokumentowali fakturami VAT-RR.

Zdaniem Sądu, ujawnione przez organy w toku postępowania okoliczności, potwierdzone zgromadzonymi dowodami jednoznacznie wskazują na to, że skarżący wraz z żoną, synem i zięciem wspólnie prowadzili działalność rolniczą. W uzasadnieniu decyzji (str. 5-8) organ I instancji w szczegółowy sposób przedstawił okoliczności, które przesądziły o przyjęciu takiego stanowiska. Przede wszystkim organ zwrócił uwagę na to, że działalność rolnicza prowadzona była w tym samym zakresie (chów i hodowla indyków), w tym samym miejscu i w tych samych obiektach (kurnikach) bez podziału na poszczególne fermy (weterynaryjne numery identyfikacyjne przypisane są do całych obiektów). Fermy te dokonywały w tym samym czasie zakupu piskląt i wstawienia do tych samych obiektów bez podziału na poszczególne fermy. Strona rozliczała koszty wspólnej działalności (podstawowe koszty produkcji, jak przykładowo zakup pasz, usług laboratoryjnych, energii elektrycznej, gazu, węgla kamiennego, opłat za wywóz szamba) udokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz podmiotu Ferma A. i J. W. i kosztów tych nie refakturowała na poszczególne fermy. Zapłaty za faktury wystawione na rzecz A. W., P. W. i T. G. dokonywane były za pośrednictwem wspólnego rachunku bankowego A. i J. W.. Również sprzedaż, w kontrolowanym okresie, przez A. i J. W., A. W. i P. W. indyków pochodzących z produkcji odbywającej się w tych samych obiektach dokonywała na rzecz tych samych odbiorców (ubojni) i w tym samym czasie.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosowanie do art. 15 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy. Powyższą zasadę stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących wyłącznie działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach (art. 15 ust. 5 ustawy o VAT) Przepis w sposób szczególny i specyficzny dla osób prowadzących wspólne gospodarstwo rolne formułuje status podatnika podatku od towarów i usług. Dopuszcza zatem, mając na uwadze fakt, że gospodarstwo rolne może stanowić współwłasność kilku osób, że podatnikiem VAT czynnym jest tylko jedna osoba. W przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 15 ust. 4 i 5, zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na którą będą wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i które będą wystawiały faktury przy sprzedaży produktów rolnych (art. 96 ust. 2 ustawy o VAT).

Z powyższego jednoznacznie wynika, że ustawodawca przyjął, że w sytuacji, gdy gospodarstwo rolne stanowi własnością wspólną kilku osób, podatnikiem VAT czynnym może zostać tylko jedna osoba.

Przez działalność rolniczą, stosownie do art. 2 pkt 15 ustawy o VAT, rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (PKWiU 02.01.13) oraz bambusa (PKWiU 02.01.42-00.11), a także świadczenie usług rolniczych.

W związku z powyższym należy zauważyć, że rolnikiem będącym podatnikiem podatku od towarów i usług jest podmiot prowadzący szczególny rodzaj działalności gospodarczej, tzn. działalność rolniczą w ramach gospodarstwa rolnego (również gospodarstwa leśnego lub gospodarstwa rybackiego) i w jej zakresie jest producentem (wytwarza produkty rolne celem ich dostawy), jak i usługodawcą (świadczy usługi rolnicze) na rzecz podmiotów trzecich. Ma tym samym zamiar prowadzenia takiej działalności gospodarczej poprzez chęć produkowania, sprzedawania produktów rolnych czy świadczenia usług rolniczych innym podmiotom. Działalność rolnika jest tym samym działalnością odmienną od wskazanej w treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalności producenta, handlowca czy usługodawcy, jak też wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jej odmienność wynika z charakteru rolniczego dokonywanych przez niego dostaw towarów czy świadczonych usług. Z powyższego wynika, że nie każdy rolnik w znaczeniu potocznym jest rolnikiem w rozumieniu ustawy o VAT.

Jak już wyżej zaznaczono, w przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 15 ust. 4 i 5 ustawy o VAT zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na które będą wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i które będą wystawiały faktury przy sprzedaży produktów rolnych lub świadczenia usług. Istota tych regulacji polega na ustanowieniu szczególnej zasady dotyczącej formalnego statusu jako podatnika w przypadku rodzinnych, czy też ściślej rzecz biorąc wieloosobowych gospodarstw rolnych (oraz osób prowadzących wspólnie działalność rolniczą w innych przypadkach niż prowadzenie gospodarstwa rolnego). Ustawodawca w celu uproszczenia zasad rozliczeń podatkowych stosowanych przez tę grupę osób wprowadził zasadę, że podatnikiem jest ta i tylko ta osoba fizyczna, która dokonała wymaganego zgłoszenia rejestracyjnego.

Z wymienionych przepisów wynika zatem, iż w sytuacji, gdy gospodarstwo rolne stanowi współwłasność kilku osób (w tym współwłasność małżeńską - jak również w konkretnym przypadku), podatnikiem VAT czynnym może zostać tylko jedna osoba, która dokona zgłoszenia rejestracyjnego.

W niniejszej sprawie, bezspornym jest, że w 2012 r. skarżący prowadził działalność rolniczą, tj. fermowy chów drobiu (indyków) i w tym okresie był zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Okoliczność rejestracji skarżącego jako czynnego podatnika VAT przesądziła o tym, że strona stała się podatnikiem tego podatku dla wszystkich czynności wykonywanych w ramach działalności rolniczej prowadzonej wspólnie z żoną, synem i zięciem, występując jako reprezentant wspólnej działalności.

Jak zasadnie organ odwoławczy podniósł, osoby, które prowadzą wspólnie ze stroną działalność rolniczą mogą być odrębnymi podatnikami podatku od towarów i usług, ale wyłącznie dla czynności wykonywanych w ramach innej działalność gospodarczej, a nie w ramach wspólnie prowadzonej działalności rolniczej. Natomiast zarówno działalność skarżącego, jak i wymienionych osób w zakresie chowu i hodowli indyków była nierozerwalnie związana z prowadzonym przez nich gospodarstwem rolnym, dlatego też organ słusznie przyjął, że prowadzą oni wspólnie działalnością rolniczą (hodowla indyków).

Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego. W ocenie Sądu, organy podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia tej sprawy. Materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutowi skargi organ I instancji zgromadził materiał świadczący o tym, w jaki sposób prowadzona była produkcja (m.in. protokół oględzin z dnia 3 lutego 2015 r.; protokół przesłuchania G. B. z dnia 27 listopada 2014 r.). Z materiału tego wynikało, że produkcja w danym obiekcie prowadzona była łącznie, nie

zawierała przegród oraz nie była rozdzielana na poszczególne fermy.

Sąd nie stwierdził również naruszenia zasady in dubio pro tributario, gdyż w sprawie nie wystąpiła potrzeba korzystania z niej - nie zaistniały wątpliwości co do sposobu interpretacji norm prawnych będących podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.