Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. na rzecz A. D.kwotę 1588 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sygn. akt I SA/Ke 651 /15

UZASADNIENIE

Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej Dyrektor ARiMR) decyzją z [...] nr [...]utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.(dalej Kierownik ARiMR) z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu A.D.kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 7 czerwca 2011 r. Kierownik ARiMR wydał decyzję o przyznaniu A.D. pomocy na zalesianie, w łącznej kwocie 9.262,80 zł z tytułu: wsparcia na zalesienie - płatnej jednorazowo w wysokości 6100,80 zł, premii pielęgnacyjnej w wysokości 1202,80 zł - płatnej corocznie przez okres 5 lat i premii zalesieniowej w wysokości 1959,20 zł - płatnej corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Płatności przyznane powyższą decyzją zostały zrealizowane na rachunek bankowy strony w dniu 14 lipca 2011 r.

Po wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2010, Kierownik ARiMR decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r., uchylił dotychczasową decyzję oraz odmówił A. D. przyznania tych płatności. Dyrektor ARiMR decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy wskazaną decyzję.

Decyzją z dnia [...] r. Kierownik ARiMR w P. ustalił A. D. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w wysokości 9262,80 zł.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, Dyrektor ARiMR wskazał przepisy, które mają zastosowanie tj. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 48, poz. 390 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173, ze zm.) - dalej "Ustawa 7 marca 2007 r." wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi oraz przepisy unijne.

Powołując się na treść art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z dnia 22 października 2014 r., poz. 1438) dalej "ustawa o ARiMR" wskazał, że do nienależnego pobrania środków dochodzi wówczas, gdy środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Podkreślił, że w takim przypadku zadaniem organu nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne (to jest, czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną) i czy decyzja została skierowana do właściwego podmiotu. Na poparcie powyższych twierdzeń powołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu stwierdzono nieprawidłowości dotyczące powierzchni na zalesianie zadeklarowanej we wniosku a powierzchni stwierdzonej w trakcie kontroli. Ponadto w dniu 10 września 2011 r. rolnik uniemożliwił inspektorom terenowym przeprowadzenie kontroli. Ostateczną decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r., wydaną po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Kierownik ARiMR w P., uchylił dotychczasową decyzję z [...] o przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2010 r. oraz odmówił przyznania przedmiotowych płatności. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji na podstawie której A. D. uzyskał płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych na rok 2010 oznacza, że utracił uprawnienie do uzyskania tych płatności na rok 2010 , w związku z czym środki przekazane na jego rachunek bankowy zostały pobrane nienależnie. Kwota 9262,80 zł stanowi kwotę nienależnie pobranych płatności i Kierownik ARiMR był zobligowany do wydania decyzji w przedmiocie jej zwrotu.

Organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do płatności za lata 2010 i następne w przepisach sektorowych brak jest regulacji szczególnych dotyczących okresów przedawnienia. Dla płatności tych znajduje zastosowanie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95. Zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia w odniesieniu do programów wieloletnich (płatności w ramach PROW2007-2013) w każdym przypadku okres przedawnienia ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu. Zatem w odniesieniu do płatności w ramach PROW 2007-2013 okres przedawnienia ulega przedłużeniu do dnia zamknięcia programu wynikającego z deklaracji zamykającej program wysyłanej do Komisji Europejskiej, a więc co najmniej do dnia 31 grudnia 2015 r., jednakże nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2016 r. W niniejszej sprawie przepisy te nie mają zastosowania, ponieważ wypłata płatności na zalesienie za rok 2010, uznanych następnie za nienależnie pobrane, nastąpiła w dniu 14 lipca 2011 r., natomiast decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania A. D. płatności na zalesienie gruntów rolnych, została doręczona za potwierdzeniem odbioru w dniu 8 kwietnia 2013 r., a więc przed upływem wyżej wskazanego terminu.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie, nie znalazł zastosowania art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, bowiem płatność przekazana na rachunek bankowy nie wynikała z pomyłki organu, lecz została przekazane na podstawie decyzji Kierownika ARiMR o przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych, która następnie została uchylona i odmówiono stronie płatności. Odnosząc się do wyjaśnień strony w sprawie przeprowadzonych kontroli na miejscu, organ wyjaśnił, że nie mają wpływu na wynik postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2010. Postępowanie w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności stanowi postępowanie odrębne od postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych.

Organ podniósł, że kwota 9262,80 zł ustalona zaskarżoną decyzją przekracza kwotę stanowiącą równowartości 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006. Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.

Na powyższą decyzję A. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 59 §1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 29 ust 7 ustawy o ARiMR poprzez ustalenie zaległości kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych, w sytuacji wygaśnięcia zaległości na skutek potrącenia przez organ ARiMR zaległości objętej zaskarżoną decyzją z należnością skarżącego w kwocie 12260,93 zł przyznaną decyzją nr 0242-2014-000000088 tytułem płatności do gruntów rolnych na rok 2013, co winno skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie ustalenia zaległości tytułem nienależnie pobranych płatności w kwocie 9.263 zł

- art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady WE nr 2988/95 w zw. z art. 59 §1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR poprzez ustalenie zaległości kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych, w sytuacji wygaśnięcia zaległości również na skutek przedawnienia, albowiem przedawnienie następuje po upływie 4 lat od dnia dopuszczenia się nieprawidłowości, nie później jednak w przypadku programów wieloletnich niż po zakończeniu programu.

W uzasadnieniu podniósł, że decyzją Kierownika ARiMR z [...] nr [...] przyznano skarżącemu płatność na rok 2013 r. tytułem wsparcia bezpośredniego do dopłat obszarowych w kwocie 12.260,93 zł. Na skutek potrącenia przyznano skarżącemu jedynie kwotę 3.755,08 zł jako różnicę między kwotą przyznaną a kwotą 9.262,80 zł, która jest objęta zaskarżoną decyzją. Skarżący zakwestionował twierdzenie Kierownika ARiMR, wyrażone w piśmie z 23 kwietnia 2014 r., że przedmiotowe potrącenie dotyczy sankcji wieloletnich a nie kwoty 9.262,80 zł. Podniósł, że podstawą dla dokonania potrącenia może być wyłącznie istniejąca zaległość, która jest wymagalna i została wyraźnie oznaczona. Brak oznaczenia konkretnych sankcji w decyzji kierownika z 3 kwietnia 2013 r. oznacza, że potrącenie dotyczyło kwoty 9.262,80 zł nienależnie pobranej w związku z uchyleniem decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie. Potrącenie spowodowało zatem umorzenie zaległości i tym samym czyniło wydawanie decyzji ustalającej zaległość w tym zakresie bezzasadnym.

Uzasadniając drugi zarzut, skarżący wskazał, że pogram w ramach, którego przyznano należność został ustalony na lata 2007-2013, a zatem należy uznać, że został on zakończony w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia nr 2988/95

z momentem zaprzestania możliwości wykorzystywania tego programu przez podmioty uprawnione. Odmienna interpretacja pojęcia zakończenia programu nie została poparta przez organ jakąkolwiek argumentacją.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. WSA w Kielcach zawiesił postępowanie sądowe. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawę ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności stanowiła decyzja ostateczna Dyrektora ARiMR z 28 czerwca 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania A. D. pomocy na zalesianie. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Kielcach z 10 października 2013 r., oddalający skargę na wskazaną decyzję. W ocenie WSA prawomocne rozstrzygnięcie sprawy ze skargi A. D. na decyzję z dnia [...] r. będzie miało decydujące znaczenie dla oceny legalności decyzji będącej przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie.

Wyrokiem z 31 sierpnia 2015 r. WSA w Kielcach uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z 28 czerwca 2013 r. oraz decyzję ją poprzedzającą. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 8 października 2015 r.

Postanowieniem z 27 października 2015 r. WSA w Kielcach podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz.1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270-j.t. ze zm.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny, czy organy w sposób uprawniony uznały, że kwoty wypłacone na podstawie ostatecznej decyzji Kierownika ARIMR z dnia 7 czerwca 2011 r. z tytułu zalesiania gruntów rolnych na rok 2010 są płatnościami nienależnymi i czy istniały podstawy do orzeczenia o ich zwrocie.

Zgodnie z art. 80 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r.; ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. UE L z dnia 2 grudnia 2009 r.) dalej "rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009" W przypadku dokonania nienależnej płatności rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki. Obowiązek zwrotu pomocy i pomocy technicznej, pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości przewiduje przepis art. 28 ust. 1 Ustawy z dnia 7 marca 2007 r. zgodnie z którym pomoc i pomoc techniczna, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, chyba że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej. Pomoc pobrana nienależnie została zdefiniowana w art. 28 ust 2 tej ustawy, który stanowi, że jest to w szczególności pomoc wypłacona beneficjentowi, który nie wykonuje operacji w całości lub w części lub obowiązków związanych z jej wykonaniem; wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; wypłacona bez podstawy prawnej lub w wysokości wyższej niż określona na realizację operacji.

W sprawie bezspornym jest, że decyzją Kierownika ARiMR z dnia [...] r. Nr [...] skarżącemu zostały przyznane i wypłacone na jego rachunek bankowy w dniu 14 lipca 2011 r. środki z tytułu płatności na zalesianie gruntów rolnych. Wskazana decyzja została - po wznowieniu z urzędu postępowania - uchylona decyzją Kierownika ARiMR z dnia [...] r., którą odmówiono przyznania A. D. pomocy na zalesianie, utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora ARiMR w K. z [...] Nr [...]7. WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Ke 741/13 oddalił skargę na wskazaną decyzję. Zdaniem organu wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego i związanie ustaleniami faktycznymi poczynionymi w postępowaniu wznowieniowym skutkowało uznaniem, że środki przekazane na rachunek bankowy stały się płatnościami wypłaconymi bez podstawy prawnej, a zatem nienależnymi podlegającymi zwrotowi.

Stanowiska tego nie można podzielić. Istotnym dla oceny jest fakt, że NSA wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 48/14 uchylił wyrok WSA w Kielcach i rozpoznając ponownie sprawę WSA w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 428/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję poprzedzającą, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wszechstronnej oceny dowodów dla ustalenia czy nowa okoliczność miała miejsce. Sąd wskazał, że ustalenie zaistnienia przesłanki wznowieniowej wyłącznie na podstawie raportu z kontroli, z pominięciem znajdujących się w aktach sprawy dowodów oznacza, że postępowanie wyjaśniające w przedmiocie wystąpienia przesłanki z art. 145 pkt 5 k.p.a. zostało przeprowadzone wadliwie, organ nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co podważa trafność wyprowadzonych przez organ wniosków. nie mieści się to w przesłance "nowych okoliczności". Ponadto Sąd zakwestionował stanowisko organu w zakresie w jakim za nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uznano zawyżenie powierzchni deklarowanej działki, wskazując, że wszelkie podane przez skarżącego istotne dla decyzji o przyznaniu płatności dane, w tym także te dotyczące powierzchni wskazanej do pomocy finansowej na zalesianie działki zawarte w różnych dokumentach (plan zalesienia, oświadczenie o powierzchni gruntów do zalesiania, zaświadczenie wydane przez Burmistrza Gminy P., wypis z rejestru gruntów) mogły zostać sprawdzone już w dacie złożenia wniosku, a przed wydaniem postanowienia o spełnianiu warunków, zaś najpóźniej w dacie oświadczenia o wykonaniu zalesienia i przed wydaniem decyzji. Zgłoszona przez skarżącego i udokumentowana powierzchnia wskazanej do zalesienia działki nr 155 o wielkości 1,24 ha nie była przez organ kwestionowana.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą ustaleń, że wypłacone środki są płatnościami nienależnymi było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzją Kierownika ARiMR z dnia 3 kwietnia 2013 r. decyzji tego organu przyznającej A. D. pomoc na zalesianie i odmowa przyznania A. D. płatności z tego tytułu. Pomiędzy wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej płatności i orzekającej o odmowie ich udzielenia a postępowaniem w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności istnieje niewątpliwy związek bezpośredni. Jakkolwiek decyzja uchylająca decyzję o przyznaniu płatności i odmawiająca ich przyznania nie jest prawnym warunkiem wydania decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności, to niewątpliwie ustalenia stanu faktycznego wynikające z treści takiej decyzji są istotnym elementem rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie byt prawny decyzji Kierownika ARiMR z dnia 3 kwietnia 2013 r., którą odmówiono przyznania A. D. pomocy na zalesianie miał podstawowe i istotne znaczenie dla decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności, czyli tej która jest przedmiotem postępowania. Stanowisko to znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie odwołał się wprost do decyzji odmawiającej przyznania płatności, wskazując, że wobec jej treści jest zobligowany do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Sąd podziela stanowisko organu, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności organ nie dokonuje weryfikowania zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej dopłaty a jedynie oceny, czy wyeliminowanie to było prawnie skuteczne. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej A. D. środki na zalesianie nie było prawnie skuteczne, skoro decyzja odmawiająca przyznania pomocy, stanowiąca podstawę do uznania przez organ, że wypłacone środki są płatnościami nienależnymi, prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 31 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 428/15 została uchylona.

Decyzja nakładająca obowiązek zwrotu płatności nie może być uznana za rozstrzygnięcie prawnie poprawne, jeżeli z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja orzekająca o odmowie ich udzielenia w oparciu o którą organ administracji publicznej ją wydał.

Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na zbadaniu ich zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania decyzji, oraz trafności zastosowanych przepisów do istniejącego w dacie podjęcia aktu stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu. Jak jednak podkreśla się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2203/12 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl) nie jest to zasada absolutna, gdyż w szczególnych przypadkach Sąd zobowiązany jest uwzględnić także zdarzenia prawne, które zaszły już w toku postępowania sądowoadministracyjnego (np. gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność z Konstytucją RP aktu prawnego, stanowiącego podstawę wydania rozstrzygnięcia; czy też, gdy przed rozstrzygnięciem skargi na bezczynność organu, bezczynność ta ustała). Zdaniem składu orzekającego, wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu jest sytuacja, gdy wyrokiem Sądu wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję (wcześniejszą), w oparciu o którą organ administracji publicznej wydał kolejną decyzję (późniejszą). Należy również podkreślić, że w doktrynie wskazuje się, że zmiany stanu faktycznego sprawy, zaszłe po wydaniu ostatecznej decyzji, nie mogą stanowić co do zasady podstawy do stwierdzenia nieważności lub uchylenia tej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny. Wyjątek od tej zasady stanowią jednak zdarzenia przewidziane w art. 145 § 1 pkt 7 i pkt 8 K.p.a. (por. M.Jaśkowska, E.Ochendowski, Postępowanie sądowoadministracyjne" Wydawnictwo LexisNexis 2004, s. 150).

W ocenie Sądu uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach decyzji Kierownika ARiMR z dnia 3 kwietnia 2013 r., odmawiającej przyznania A. D. pomocy na zalesianie stosownie do art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., może stanowić przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności na zalesianie. Z kolei fakt ten spełnia hipotezy normy zawartej w art. 145 § pkt 1 lit. b ustawy p.p.s.a., stanowiącej przesłankę do uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na taką decyzję bez względu na jej wpływ na wynik sprawy. Za uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej przemawiają także względy celowości, sprawiedliwości i ekonomii procesowej. Wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego uprości i przyspieszy osiągnięcie celu, jakim jest zgodne z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

Eksponowana skardze prawidłowość dokonanego potrącenia przedmiotowej płatności w decyzji przyznającej płatność na rok 2013 z tytułu wsparcia bezpośredniego dla dopłat obszarowych na rok 2013 pozostaje poza granicami rozpoznawanej sprawy. Z kolei, wobec wyeliminowania z obrotu decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu płatności i odmowie przyznania A. D. pomocy na zalesianie, skutkującego brakiem podstaw do przyjęcia, że wypłacone świadczenie jest płatnością nienależną, zarzuty skargi dotyczące przedawnienia są przedwczesne.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. b art. 135 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. Sąd orzekł o kosztach postępowania stosownie do dyspozycji art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Składają się na nie: wpis od skargi uiszczony przez skarżącego w wysokości 371 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 1200zł, ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013. 461 j.t.) oraz opłata od pełnomocnictwa –17 zł.