I SA/Gd 682/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-09-12	
Data wpływu	2018-07-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Wojtynowska
Janina Guść	
Symbol z opisem	6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6561	
Hasła tematyczne	Podatki inne	
Sygn. powiązane	III FSK 557/21	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1785; art.17 a ust.5 pkt 2; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z dnia 15 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty reklamowej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu interpretacją indywidualną Wójt Gminy, działając na podstawie art. 14j § 1 i 3 w zw. z art. 14b, art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), w odpowiedzi na wniosek A Spółka Akcyjna o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 16 marca 2018 r., w zakresie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.), postanowił:

1. uznać za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, dotyczące części składowych opłaty reklamowej od Pylonu, składającej z części stałej oraz z części zmiennej wyliczonej od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaków towarowych "B" i "C",

2. uznać za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, dotyczące możliwości zaliczenia na poczet opłaty reklamowej od Pylonu podatku od nieruchomości zapłaconego od tego urządzenia reklamowego;

3. uznać za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, dotyczące części składowych opłaty reklamowej od 4 - segmentowca, składającej się z części stałej oraz z części zmiennej wyliczanej od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaku towarowego "B";

4. uznać za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, dotyczące możliwości zaliczenia na poczet opłaty reklamowej podatku od nieruchomości zapłaconego od 4 - segmentowca;

5. uznać za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, dotyczące braku opłaty reklamowej od Stelaża, na którym umieszczone są loga przedsiębiorstw D sp. z o.o. i E GmbH + Co. KG.;

6. uznać za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, dotyczące części składowych opłaty reklamowej od Stelaża opisanego w punkcie 5 powyżej.

W uzasadnianiu organ stwierdza, iż w dniu 16 marca 2018 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek A Spółki Akcyjnej, o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego co do stosowania art. 17a ust. 1 i 6 oraz art. 17b ust. 1 - 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.).

We wniosku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego:

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości, położonej w miejscowości F, na której znajdują się obiekty stacji paliw, w tym trzy następujące urządzenia:

1. pylon cenowo - reklamowy (zwany na potrzeby niniejszej interpretacji Pylonem), służący prezentacji paliw oferowanych na stacji jak również zawierający (obok szyldu "A") cztery znaki towarowe wnioskodawcy - "B" i "C" (po dwa na każdej stronie Pylonu);

2. niewielkie urządzenie reklamowo - informacyjne (zwane na potrzeby niniejszej interpretacji "4-segmentowcem", zawierające dwa znaki towarowe "B" (po jednym na każdej stronie) oraz sześć tabliczek "czysto" informacyjnych (w tym tabliczkę "Sklep 24");

3. niewielki metalowy stelaż (zwany na potrzeby niniejszej interpretacji "Stelażem") zawierający dwa obustronne logotypy firm współpracujących z wnioskodawcą, to jest D sp. z o.o. i E GmbH + Co. KG. Dzięki umowom Wnioskodawcy z tymi firmami klienci odwiedzający stację paliw mogą za zakupy na niej dokonane płacić kartami paliwowymi emitowanymi przez ww. przedsiębiorstwa. Są to karty "D" i "E". Logotypy te mają zdaniem Wnioskodawcy charakter informacyjny i sprawiają, że kierowca przejeżdżający obok stacji może dostrzec, że jest na niej w stanie dokonać zakupu bezgotówkowego (jeśli ma kartę paliwową D lub E).

Na tle przedstawionego powyżej stanu faktycznego, wnioskodawca postawił następujące pytania:

1. czy w przypadku urządzenia reklamowego jakim jest Pylon, opłata reklamowa się z części stałej oraz części zmiennej wyliczanej od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaków towarowych "B" i "C" (czyli sumy powierzchni części brązowych i granatowych Pylonu) i można na jej poczet zaliczyć podatek od nieruchomości zapłacony od Pylonu? Wnioskodawca wyraźnie również zastrzegł, że przedmiotem zapytania nie jest objęta plandeka reklamowa, którą czasami owijany jest Pylon;

2. czy w przypadku urządzenia reklamowego, jakim jest 4-segmentowiec, opłata reklamowa składa się z części stałej oraz części zmiennej wyliczanej od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaku towarowego "B" (czyli sumy powierzchni części brązowych 4-segmentowca) i można na jej poczet zaliczyć podatek od nieruchomości zapłacony od 4-segmentowca?

3. czy Stelaż podlega opłacie reklamowej?

4. w przypadku gdyby odpowiedź na pytanie 3 była negatywna dla Wnioskodawcy, to czy w przypadku Stelaża opłata reklamowa składa się z części stałej oraz części zmiennej wyliczanej od sumy czterech prostokątnych powierzchni pomiędzy stalowymi ramkami, w które to powierzchnie "wstawione" są znaki towarowe "D" i E"?

Odnośnie postawionych pytań wnioskodawca przedstawił następujące stanowisko w sprawie:

1. opłata reklamowa od Pylonu składa się z części stałej oraz części zmiennej wyliczanej od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaków towarowych "B" i "C" (czyli od sumy powierzchni części brązowych i granatowych Pylonu) i można na jej poczet zaliczyć podatek od nieruchomości zapłacony od Pylonu;

2. opłata reklamowa od 4-segmentowca składa się z części stałej oraz części zmiennej wyliczanej od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaku towarowego "B" (czyli sumy powierzchni części brązowych 4-segmentowca) i można na jej poczet zaliczyć podatek od nieruchomości zapłacony od 4-segmentowca;

3. Stelaż nie podlega opłacie reklamowej, jako że służy wyłącznie informacji, a nie reklamie;

4. jeżeli Stelaż miałby podlegać opłacie reklamowej, to składałaby się ona z części stałej oraz części zmiennej wyliczanej od sumy czterech prostokątnych powierzchni pomiędzy stalowymi ramkami, w które to powierzchnie "wstawione" są dwustronne informacje na temat "D" i "E".

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji podatkowej wnioskodawca zwięźle uzasadnił argumentację faktyczną oraz prawną, przemawiającą za prawidłowością przedstawionego stanowiska.

Pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. organ podatkowy, działając w trybie art. 14h w zw. z art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do sprecyzowania wniosku.

Po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku, w piśmie datowanym na dzień 20 kwietnia 2018 r., przedstawione zostały następujące wyjaśnienia:

1. każda strona dwustronnego logotypu "A" znajdującego się w górnej części opisanego we wniosku Pylonu ma wymiary: 197 cm x 191 cm;

2. każda strona części opisanego we wniosku 4-segmentowca oznaczona informacją "Sklep 24h" ma wymiary 25 cm x 120 cm;

3. logotypy obrazujące "A" oprócz górnej części pylonu cenowo-reklamowego znajdują się również na: wiacie stacji paliw (napis "A" (2 szt.) o wymiarach 51,4 cm x 226,8 cm, znak orła (2 szt.) o wymiarach 119,6 cm x 161,8 cm) oraz na zbiorniku (38 cm x 240 cm);

4. wskazany we wniosku Pylon oraz 4-segmentowiec są obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka nie wpłaca podatku od nieruchomości od tych dwu budowli oddzielnymi przelewami, ale podatek ten jest częścią ogólnej sumy podatku od nieruchomości płaconego przez Spółkę. Odnośnie tej części wnioskodawca przedstawił również tabelaryczne zestawienie pojedynczych środków trwałych będących budowlami i podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W świetle obowiązującego stanu prawnego oraz przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego Wójt Gminy na wstępie podkreślił, że na mocy art. 17a u.p.o.l., Rada Gminy może wprowadzić opłatę reklamową od umieszczonych tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych. Zgodnie z treścią ustępu 2 powyższego przepisu, opłata reklamowa może być pobierana jedynie na obszarach, dla których obowiązują zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic j reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Przejawem wykonania przez Radę Gminy dyspozycji zawartych w powyższych przepisach było przyjęcie uchwały nr [...] z dnia 25 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane oraz uchwały nr [...] z dnia 25 listopada 2016 r. w sprawie opłaty reklamowej. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż w przypadku Gminy spełnione zostały przesłanki formalnoprawne do pobierania opłaty reklamowej, o której mowa w art. 1 pkt 5b) u.p.o.l..

Następnie wskazał, że ustawa podatkowa definiując pojęcia "reklama", "tablica reklamowa", "urządzenie reklamowe" oraz "szyld" odsyła do treści przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej: u.p.z.p.).

Nadto organ wskazał, iż na mocy art. 17b u.p.o.l. opłata reklamową składa się z części stałej i zmiennej, z czego część stała ma wysokość zryczałtowaną, natomiast część zmienna zależy od wielkości pola powierzchni tablicy lub urządzenia reklamowego służących ekspozycji reklamy, natomiast na mocy art. 17a ust. 6 u.o.p.l. kwotę zapłaconego podatku od nieruchomości od tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego, zalicza się na poczet opłaty reklamowej należnej od tej tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego.

Wyrażając stanowisko odnośnie pierwszego zapytania wniosku, organ podatkowy przyjmuje za właściwe zapatrywanie wnioskodawcy, że Pylon objęty wnioskiem stanowi urządzenie reklamowe, w związku z czym należna będzie od niego opłata reklamowa, składająca się z części stałej i zmiennej. W ocenie organu, Spółka błędnie jednak wskazała, że część zmienna opłaty reklamowej będzie wyliczana wyłącznie od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaków towarowych "B" i "C". Opłata ta, zdaniem organu powinna być dodatkowo (obok dwóch powyższych elementów) ustalana w oparciu o powierzchnię przeznaczoną na ekspozycję dwustronnego logotypu "A", znajdującego się w górnej części opisanego we wniosku Pylonu o wymiarach 197 cm x 191 cm z każdej strony. Zgodnie z art 2 pkt 1.6d) u.p.z.p., przez szyld należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Szyld jest więc formą tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego, od których powierzchni, zgodnie z art. 17b ust. 3 u.o.p.l. należna jest opłata zmienna. Jednocześnie mając na uwadze treść definicji ustawowych "tablicy reklamowej" i "urządzenia reklamowego", organ stwierdza, że ustawodawca nie poczynił rozróżnienia pomiędzy "urządzeniem/tablicą reklamową na której prezentowana jest reklama" i "urządzeniem/tablicą reklamową, na której prezentowana jest informacja o prowadzonej działalności". Definicja "tablicy reklamowej" i "urządzenia reklamowego" jest jedna, a jak wynika z art. 2 pkt 16d) u.p.z.p., szyld należy zawsze traktować jako jeden z tych obiektów i to niezależnie od tego, czy widnieją na nim treści zawierające elementy promujące daną markę czy produkt.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy wskazuje, że w rozpatrywanym stanie faktycznym opłata reklamowa od Pylonu składa się z części stałej oraz części zmiennej wyliczanej od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaków towarowych "B", "C" oraz logotypu marki "A" o wymiarach 197 cm x 191 cm.

Jednocześnie za prawidłowe uznał organ stanowisko wnioskodawcy dotyczące możliwości zaliczenia na poczet opłaty reklamowej od Pylonu podatku od nieruchomości, który jest płacony od tego urządzenia reklamowego - zgodnie z art. 17a ust. 6 u.o.p.l..

Odnośnie ustalenia części składowych opłaty reklamowej od 4-segmentowca organ podatkowy podobnie jak w przypadku Pylonu, przyjmuje za właściwe stanowisko wnioskodawcy, że 4-segmentowiec objęty wnioskiem stanowi urządzenie reklamowe, w związku z czym należna będzie od niego opłata reklamowa, składająca się z części stałej i zmiennej. W ocenie organu, Spółka błędnie wskazała jednak, że część zmienna opłaty reklamowej będzie wyliczana wyłącznie od sumy powierzchni służącej do eksponowania znaku towarowego "B". Opłata ta, zdaniem organu powinna być dodatkowo (obok dwóch powyższych elementów) ustalana w oparciu o powierzchnię przeznaczoną na ekspozycję dwustronnej informacji "Sklep 24h" o wymiarach 25 cm x 120 cm stanowi bowiem szyld, "czysto" informujący o prowadzeniu na stacji benzynowej działalności polegającej na handlu innymi towarami niż paliwo. Informacja "Sklep 24h" powinna zostać uznana za szyld z tych samych względów, z powodu których za tego typu urządzenie organ uznał logotyp marki "A". Przesłanek do uznania za szyld nie spełniają natomiast informacje "Parking TIR" "Kompresor", przez co od ich powierzchni opłata zmienna nie będzie ustalana.

Jednocześnie organ stwierdza, że w stosunku do 4-segmentowca, zastosowanie znajdzie art. 17a ust. 6 u.o.p.l., a więc że kwota zapłaconego od tej budowli podatku od nieruchomości może zostać zaliczona na poczet opłaty reklamowej od tego urządzenia reklamowego.

Odnośnie opłaty reklamowej od Stelaża, na którym umieszczone są logotypy przedsiębiorstw D sp. z o.o. i E GmbH + Co. KG, organ stwierdza, że Stelaż, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stanowi szyld, będący tablicą reklamową informującą o prowadzeniu na nieruchomości zabudowanej stacją benzynową działalności przez D sp. z o.o. i E GmbH + Co. KG. Jak wynika z powszechnie dostępnych informacji o tych dwóch podmiotach gospodarczych, ich działalność polega na wydawaniu kart płatniczych, za pomocą których możliwe jest dokonywanie płatności w formie transakcji bezgotówkowych na stacjach paliw. Prowadzona działalność składa się więc immanentnie z dwóch elementów - wydawania kart i stworzenia warunków do dokonywania nimi płatności w wybranych punktach. Usługa polegająca na umożliwieniu dokonywania płatności kartą paliwową nie jest więc de facto wykonywana w siedzibie przedsiębiorstwa, lecz w każdym miejscu, w którym z uwagi na umowę zawartą przez ww. podmiot z punktem handlowym (stacją paliw) możliwe jest uiszczanie wynagrodzenia z zakup towarów i usług. W momencie zawierania transakcji i dokonywania płatności za pomocą karty paliwowej, podmioty takie jak D sp. z o.o. i E GmbH + Co. KG, świadczą usługę polegającą na finansowaniu na rzecz posiadacza karty zakupów towarów i usług.

Z powyższych względów, organ podatkowy uznaje Stelaż za tablicę reklamową, na której umieszczone są szyldy dwóch przedsiębiorstw - D sp. z o.o. i E GmbH + Co. KG, świadczących na nieruchomości zabudowanej stacją paliw usługi polegające na finansowaniu zakupów towarów i usług, nabywanych przez klientów stacji. Wbrew stanowisku wnioskodawcy, Stelaż opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego podlega więc opłacie reklamowej.

Organ podatkowy uznaje jednocześnie za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym opłata reklamowa od Stelaża składa się z części stałej oraz części zmiennej, wyliczanej od sumy czterech prostokątnych powierzchni pomiędzy stalowymi ramkami, w które to powierzchnie wstawione są dwustronne informacje, odnoszące się do przedsiębiorstw D sp. z o.o. i E GmbH + Co. KG (ich logotypy).

A S.A. z/s w P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą interpretację indywidualną w tej części, w której uznaje za nieprawidłowe stanowisko Spółki w zakresie dotyczącym:

• części składowych opłaty reklamowej od Pylonu,

• części składowych opłaty reklamowej od 4-segmentowca,

• braku opłaty reklamowej od Stelaża,

wyrażone we wniosku złożonym dnia 16 marca 2018 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 z późn. zm.) [dalej: "u.p.o.l."].

Zaskarżonej Interpretacji na podstawie art. 57a u.p.p.s.a. skarżąca zarzuca:

1) dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego zawartego w art. 12a ust. 5 pkt 2 u.p.o.l. i w rezultacie niezastosowanie go do stanu faktycznego zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku (w zakresie Pylonu, 4-segmentowca i Stelaża),

2) dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego zawartego w art. 17a ust. 5 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2015 r., poz. 2121) [dalej: "Rozporządzenie MR"] i w rezultacie niezastosowanie go do stanu faktycznego zdarzenia przyszłego opisanego we Wniosku (w zakresie Pylonu),

3) dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l., w zw. z art. 2 pkt 16a-16d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.) [dalej: u.p.z.p."] poprzez uznanie, że powierzchnia umieszczonej na 4-segmentowcu informacji "Sklep 24h" powinna wchodzić do powierzchni służącej do wyliczania części zmiennej opłaty reklamowej od 4-segmentowca,

4) dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 16a-16d u.p.z.p. poprzez uznanie, że Stelaż podlega opłacie reklamowej.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o:

• uchylenie skarżonej Interpretacji,

• zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśla, że zgodnie z art. 17a ust. 5 pkt 2t u.p.o.l. opłaty reklamowej nie pobiera się, jeżeli tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe stanowią szyld, o ile jest on zgodny z zasadami i warunkami sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń.

W ocenie skarżącego, logotyp A w górnej części Pylonu, informacja "Sklep 24h" wchodząca w skład 4-segmentowca oraz znaki D i E na Stelażu są zgodne z Uchwałą Rady Gminy z dnia 25 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (...). Taka ocena Spółki jest tym bardziej uzasadniona, że zgodnie z § 8 ust. 3 tej uchwały podatnicy otrzymali 5 lat na dostosowanie swoich istniejących już na dzień 1 stycznia 2017 r. szyldów do zawartych w niej wymogów. A logotyp A w górnej części Pylonu, informacja "Sklep 24h" wchodząca w skład 4-segmentowca oraz znaki D i E na Stelażu zostały zainstalowane na stacji Spółki w K. przed tą datą. Wspomniany 5-letni okres upływa 31 grudnia 2021 r., stąd też do tego dnia żadne istniejące na dzień 1 stycznia 2017 r. w Gminie szyldy siłą rzeczy nie mogą być niezgodne z zasadami i warunkami sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń.

Dlatego też jeśli logotyp A w górnej części Pylonu, informacja "Sklep 24h" wchodząca w skład 4-segmentowca oraz znaki D i E na Stelażu, są zdaniem Wójta szyldami, to zgodnie z art. 17a ust. 5 pkt 2 u.p.o.l. nie pobiera się od nich opłaty reklamowej. Stanowisko przedstawione przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji powinno było zatem zostać przez Wójta uznane (w tej części) za prawidłowe. W sytuacji gdy Wójt zdecydował inaczej (tzn., że stanowisko Spółki jest w tej części nieprawidłowe), należy uznać, iż naruszył on przepis materialny zawarty w art. 17a ust. 5 pkt 2 u.p.o.l..

Niezależnie od powyższego, skarżąca podkreśla, że Spółka jako przedsiębiorstwo prowadzące stacje paliw obowiązana jest przestrzegać Rozporządzenie MR, a w szczególności jego przepis zawarty w § 12 ust. 1, zgodnie z którym "na stacjach benzynowych ceny paliw uwidacznia się w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych". Wymóg ten spełniany jest przez Spółkę oraz inne podmioty prowadzące w Polsce stacje paliw zawsze w taki sam sposób, tj. poprzez posadowienie jak najbliżej jezdni pylonu cenowego. Pylony takie zawsze mają dwa elementy wspólne, tj. (1) cyfry wskazujące na ceny poszczególnych rodzajów paliwa oraz (2) duże logo firmy prowadzącej stację paliw, dzięki któremu kierowcy przejeżdżających samochodów poprzez jeden "rzut oka" w ogóle wiedzą, że zbliżają się do stacji paliw. Umieszczenie przy drodze samych cyfr (bez logotypu firmy prowadzącej stację) byłoby kompletnie nieczytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji. By bowiem, mógł on chcieć oderwać na chwilę wzrok od drogi i odczytać podane ceny, musi on mieć pewność, że ma w ogóle do czynienia z cenami paliw. A tej pewności bez widocznego z daleka logotypu właściciela (operatora) stacji by nie miał.

Dlatego, zdaniem skarżącej uprawnionym jest stwierdzenie, że obowiązek posadowienia na stacji paliw pylonu (lub nośnika spełniającego podobną funkcję), wynika z przywołanego wyżej przepisu, Rozporządzenia MR. Tymczasem w myśl art. 17a ust. 5 pkt 3 u.p.o.l. opłaty reklamowej nie pobiera się, jeżeli tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe są realizacją obowiązku nałożonego przepisami prawa. Dlatego też, skoro Pylon na stacji paliw w K. jest realizacją obowiązku nałożonego przez § 12 ust. 1 Rozporządzenia MR, to jego integralna część w postaci logotypu A nie powinna być uwzględniana na potrzeby opłaty reklamowej. W sytuacji gdy Wójt zdecydował inaczej (tzn. że stanowisko Spółki jest w tej części nieprawidłowe), należy uznać, iż naruszył on przepis materialny zawarty w art. 17a ust. 5 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z § 12 ust. 1 Rozporządzenia MR.

Odnośnie napisu "Sklep 24h" skarżąca stwierdza, że napis ten to nie reklama.

Napis "Sklep 24h" niewątpliwie jest informacją. Jednak, aby był on również reklamą, to zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 16a) u.p.z.p. powinien on jednocześnie promować coś lub kogoś. Wobec braku legalnej definicji użytego w tym przepisie pojęcia "promowanie" należy sięgnąć do jego potocznego znaczenia. Otóż, zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN2 "promocja/promowanie", to "działania zmierzające do zwiększenia popularności jakiegoś produktu lub przedsięwzięcia". Przy czym oczywistym wydaje się, że aby promowanie miało sens, to taki produkt lub takie przedsięwzięcie musi się jakoś wyróżniać spośród innych produktów lub innych przedsięwzięć. Uzyskuje się to poprzez użycie logotypu, nazwy handlowej, znaku towarowego, itp..

W tym kontekście, zdaniem Spółki trudno powiedzieć, aby napisane zwykłą czcionką na jednakowym tle informacje o sklepie, parkingu i kompresorze miały na celu ich (tak rozumiane) promowanie. Są to jedynie informacje.

Z powyższych względów, zdaniem skarżącej, nieuprawnione jest traktowanie napisu "Sklep 24h" jako reklamy i - co za tym idzie - uznanie, że jego powierzchnia powinna być uwzględniona przy kalkulacji części zmiennej opłaty reklamowej od 4-segmentowca.

Również zdaniem skarżącej, Stelaż to nie tablica reklamowa skoro zgodnie z art. 2 pkt 16a u.p.z.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3a u.p.o.l., reklama to upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne, natomiast z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie ulega - zdaniem skarżącego - wątpliwości, że Spółka w żaden sposób nie promuje firm D i E ani ich usług, a jedynie informuje o możliwości płacenia kartami paliwowymi tych firm za sprzedawane przez niego na stacji paliw produkty. A skoro nie ma tu promowania kogoś lub czegoś, to zgodnie z przytoczoną powyżej definicją nie mamy do czynienia z reklamą. Oznacza to więc, że Stelaż nie jest tablicą reklamową ani urządzeniem reklamowym, nie powinien więc podlegać opłacie reklamowej.

Skarżący wskazuje, że mechanizm informowania klienta sklepu na stacji paliw o możliwości regulowania płatności kartami paliwowymi D i E jest identyczny, jak mechanizm informowania o możliwości płacenia w danym sklepie określonymi kartami płatniczymi. W takim przypadku nikt chyba nie mógłby przekonywać, że nalepki na drzwiach sklepu lub kasie fiskalnej z logami "MasterCard" czy "VISA" mają na celu promowanie firm MasterCard lub VISA albo świadczonych przez nie usług. Są to po prostu informacje, że w tym sklepie można zapłacić bezgotówkowo, jeśli tylko posiada się kartę kredytową lub debetową obsługiwaną przez danego operatora (o czym informuje jego logo na naklejce). I identycznie jest w przypadku kart D i E oraz Stelaża jako odpowiednika takich naklejek.

W odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie Wójt Gminy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie jednocześnie podkreślając, że przedmiotem wniosku o interpretację, nie były zwolnienia podatkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach następuje wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie. Zgodnie bowiem z art. 57a p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Granice rozpoznania przez sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi.

W rozważanej sprawie Spółka zakwestionowała stanowisko organu co do uznania logotypu A, tabliczki "Sklep 24", jak również stelaża zawierającego dwa obustronne logotypy firm współpracujących ze skarżącą Spółką tj. D sp. z o.o. i E GmbH + Co.KG., jako urządzenia reklamowe, co pozwalało zakwalifikować takie obiekty do kategorii "szyldów". Spółka podnosiła, że przedmioty te nie stanowią nośnika "reklamy" w rozumieniu u.p.z.p., ponieważ nie spełniają funkcji promującej (zachwalającej, namawiającej), a jedynie informacyjną wobec braku dodatkowych składników, które miałyby skłonić potencjalnych klientów do zakupu, przez co nie mogą zostać uznane za urządzenie reklamowe ani szyld i nie jest od nich należna opłata reklamowa.

Ze powyższym stanowiskiem spółki nie można się zgodzić.

Stosownie do art. 2 pkt 16a u.p.z.p. przez reklamę należy rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towaru, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne.

W znaczeniu słownikowym reklama to (1) działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług, (2) plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celów (internetowe wydanie Słownika Języka Polskiego Wydawnictwo Naukowe PWN).

Zatem upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne, stanowi niewątpliwie reklamę. Z powyższego wynika, że również samo logo, czy nazwa firmy stanowią reklamę, albowiem niewątpliwie reklamuje konkretne przedsiębiorstwo.

Zgodnie z art. 2 pkt 16d u.p.z.p. szyld, to tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe informujące o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują.

Dokonując wykładni językowej, należy zauważyć, że w języku potocznym zawartym w "szyld" to: (1) tablica przy wejściu do sklepu, warsztatu, instytucji itp., podająca ich nazwę, (2) nazwa, hasło itp., które ktoś wykorzystuje w działaniu, lub organizacja, instytucja, w której imieniu występuje (internetowe wydanie SJP PWN).

Przywołana definicja słownikowa wskazuje, że pojęcie to na gruncie języka potocznego ma takie same znaczenie, jakie użyto w ustawie, dodatkowo definicja słownikowa podaje również inne (oprócz nazwy) przykładowe elementy szyldu jak np. hasło.

Zdaniem sądu ustawodawca w jasny sposób zakomunikował, że szyldem jest zarówno tablica jak i urządzenie reklamowe, którego celem jest informowanie o działalności prowadzonej na nieruchomości i szyld może również zawierać takie elementy jak logo, hasło, grafikę.

Szyld spełnia bowiem funkcję zarówno informującą jak i zachęcającą. Dlatego logotyp A umieszczony na pytonie cenowym, logotypy firm umieszczone obustronnie na stelażu, czy wreszcie tablica "Sklep 24" należy zakwalifikować jako urządzenia reklamowe, które niewątpliwie informują i zachęcają potencjalnych klientów do skorzystania z usług stacji. Z treści art. 2 pkt 6 d) u.p.z.p. wynika, że urządzeniem lub tablicą reklamową nie musi być wyłącznie obiekt zawierający reklamę (a więc element promujący) lecz wystarczające jest zawarcie informacji o działalności prowadzonej na danej nieruchomości.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego wyłączenia szyldów z opłaty reklamowej należy zauważyć, że sposób postawienia przez skarżącą pytań i przedstawienia własnej interpretacji przepisów prawa podatkowego we wniosku nie sugerował, że pytaniem tym objęte są również zwolnienia podatkowe.

A zatem czynienie organowi powyższego zarzutu należy uznać za bezzasadne. Należy przypomnieć, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy wymiaru opłaty reklamowej a interpretacji indywidualnej, w której organ udziela interpretacji na konkretne pytanie na tle wskazanego przez stronę stanu faktycznego. Zwolnienia podatkowe nie były objęte pytaniem.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności posadowienia Pylonu w celu realizacji obowiązku nałożonego przepisami prawa organ podatkowy w odpowiedzi na skargę trafnie wskazuje, że z żadnej części wydanej interpretacji nie wynika, by za szyld została potraktowana część Pylonu, o której mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, a więc część, na której uwidocznione są ceny. Nadto należy wskazać, że z żadnego przepisu ww. aktu prawnego nie wynika, by celem prawidłowej realizacji obowiązku dotyczącego uwidaczniania cen, konieczne było posadowienie obok nich "dużego logo firmy prowadzącej stację paliw". Takie działanie jest jedynie efektem wypracowanej praktyki przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą detaliczną paliw, a nie wykonaniem prawnego obowiązku i wiąże się jednocześnie z promocją stacji. Aby przeciętny konsument mógł poznać cenę danego rodzaju paliwa nie jest konieczne dodatkowe poinformowanie go o nazwie przedsiębiorstwa (z jednoczesnym zaprezentowaniem loga), które sprzedaży paliwa dokonuje. Jeżeli dany kierowca będzie miał wolę nabycia paliwa i sprawdzenia jego ceny, niepotrzebna będzie mu dodatkowa motywacja w postaci rzucającego się w oczy logo stacji.

Odnosząc się do argumentacji dotyczącej braku możliwości potraktowania napisu "Sklep 24h" jako reklamy organ podatkowy trafnie wskazuje, jak już wyżej podkreślono, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze aby możliwe było potraktowanie danej tablicy reklamowej bądź urządzenia reklamowego jako szyldu nie jest konieczne istnienie na nim elementu promującego. Ze względów opisanych powyżej nie sposób również twierdzić, że wskazywany we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej Stelaż nie jest szyldem, a więc tablicą reklamową informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości. Bezzasadne jest również powoływanie się na analogię do nalepek informujących o możliwości skorzystania usługi z płatniczej świadczonej przez przedsiębiorstwa zajmujące się wydawaniem kart. Nalepka na drzwiach sklepu nie jest bowiem widocznym z dalszej odległości przedmiotem materialnym wpływającym na otaczający krajobraz.

Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono jak w wyroku.