Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1734/12 o odrzuceniu skargi B.R. na postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany postanowienia Prezydenta RP z dnia 27 marca 2009 r., nr 1130-12-09 o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego (M.P. Nr 37, poz. 559) postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. R. na postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 września 2010 r., nr 1130-22-10 (M.P. Nr 96, poz. 1104) wydane w przedmiocie zmiany postanowienia Prezydenta RP z dnia 27 marca 2009 r., nr 1130-12-09 (M.P. Nr 37, poz. 559) o powołaniu skarżącego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z aktów lub czynności podlegających kontroli sądowoadministracyjnej w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd wskazał, iż stosownie do art. 144 ust. 2 pkt 17 Konstytucji RP akt prawny Prezydenta RP w przedmiocie powołania na Stanowski sędziego należy do prerogatyw Prezydenta i jest aktem w pełni autonomicznym. Prezydent wydając taki akt działa jako głowa Państwa Polskiego i nie mieści się to w sferze działalności administracji publicznej.

Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł B. R., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmiany postanowienia Sądu oraz uchylenia postanowienia Prezydenta RP z dnia 7 września 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji całkowite pominięcie analizy złamanych przez Prezydenta RP oraz Krajową Radę Sądownictwa przepisów dotyczących nominacji na sędziego sądu okręgowego w sądzie rejonowym wymienionych w art. 55 § 2a pkt 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych,

przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. przez odrzucenie skargi, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów państwa, tj. Prezydenta RP i KRS, dotknięte były wadami, które uniemożliwiały ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i art. 163 P.p.s.a., albowiem sporządzone uzasadnienie jest lakoniczne i skrótowe. Skarżący domagał się też rozpoznania sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Powołanie na stanowisko sędziego reguluje Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Według art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sędziowie są powoływani przez Prezydenta Rzeczypospolitej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, na czas nieoznaczony. Z kolei art. 55 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych stanowi, iż sędziów sądów powszechnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. Regulacja w Konstytucji i ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych została w zakresie powoływania obsady personalnej sądów powszechnych ograniczona do regulacji kompetencji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 126 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej jest najwyższym przedstawicielem Rzeczypospolitej Polskiej i gwarantem ciągłości władzy państwowej, czuwa nad przestrzeganiem Konstytucji, stoi na straży suwerenności i bezpieczeństwa państwa oraz nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium. Prezydent Rzeczypospolitej wykonuje swoje zadania w zakresie i na zasadach określonych w Konstytucji i ustawach. Tak wyznaczona pozycja ustrojowa pozwala na przyjęcie stanowiska, że w realizacji konstytucyjnych kompetencji nie wykonuje on administracji publicznej. Zatem stwierdzić trzeba, że powołanie obsady personalnej organów suwerena, jakim są organy wymiaru sprawiedliwości, orzekające w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest działalnością administracji publicznej. Wskazać w tym miejscu należy na stanowisko przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 9 listopada 1998 r. (OPS 4/98), wedle którego w zakresie w jakim Prezydent RP działa jako głowa Państwa Polskiego, symbolizując majestat Państwa, jego suwerenność, w pełni uznaniowa władza Państwa wykracza poza sfery działalności administracyjnej, nie jest wykonywaniem administracji publicznej. Nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to w pełni popiera Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe i uznając postanowienie odrzucające skargę B. R. za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie nie zachodziły też przesłanki do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, a rozpoznanie jej na posiedzeniu niejawnym jest zgodne z art. 182 § 1 powołanej ustawy.