Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt III SA/Po 58/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt III SA/Po 58/17, odrzucił zażalenie [...] na postanowienie tego Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie wykreślenia wpisu do ewidencji producentów.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ww. postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. odmówiono stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 czerwca 2017 r. Natomiast zażalenie na to postanowienie złożono w dniu 27 lipca 2017 r.

WSA stwierdził, że skoro zaskarżone postanowienie z dnia 14 czerwca 2017 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 czerwca 2017 r., to siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 27 czerwca 2017 r., natomiast skarżąca złożyła ten środek zaskarżenia dopiero w dniu 27 lipca 2017 r.

Powyższe zdaniem Sądu I instancji uzasadniało odrzucenie zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

[...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że reguły obliczania terminów do złożenia przez strony zamieszkałe za granicą środków zaskarżenia – w tym zażaleń powinny być podobne jak przewidziane np. w art. 220 § 2 p.p.s.a., czy też art. 238 § 2 p.p.s.a.

Ponadto wskazał, że postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2017 r. otrzymał od swojego pełnomocnika do doręczeń dopiero w dniu 20 lipca 2017 r. Miało to wynikać z problemów w doręczaniu przez pełnomocnika odebranej korespondencji do Tajlandii. Z niewyjaśnionych bowiem przyczyn, część wysłanej korespondencji nie dotarła na skrzynkę odbiorczą w komputerze skarżącego w Tajlandii.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie, ponieważ zostało ono wniesione po terminie wynikającym z art. 194 § 2 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie zaś z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się zażalenie do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17).

Wobec powyższego zupełnie niezrozumiałym jest odwoływanie się przez wnoszącego zażalenie do treści art. 220 § 2 p.p.s.a., czy też art. 238 § 2 p.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, że w art. 194 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wyraźnie określił termin do wniesienia zażalenia i w tym zakresie nie ustanowił żadnych wyjątków. Bieg tego terminu rozpoczyna się w momencie doręczenia postanowienia sądu I instancji. Jest to termin procesowy, zawity (ustawowy), a więc nieprzekraczalny (zob. A. Kabat, Komentarz do art. 194 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2016). Przedłużenie terminu dopuszczalne jest jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.). W tym przypadku brak jest odpowiednika np. art. 220 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące (por. postanowienie NSA 7 września 2016 r., sygn. akt II FZ 434/16).

Podnieść przy tym można, że nie są istotne okoliczności dotyczące trybu, w jakim pełnomocnik do doręczeń przekazuje przesyłki stronie. Regulacja art. 299 p.p.s.a. służy przyspieszeniu postępowania w sytuacji, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibą za granicą i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy w Polsce. Uwzględniając cały kontekst ustawy p.p.s.a. zauważyć trzeba, że wyznaczając pełnomocnika do doręczeń na skarżącego spada ciężar utrzymania z nim odpowiedniego kontaktu.

Jak wynika z akt sądowych sprawy, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r., którym odmówiono stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zostało doręczone ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi do doręczeń [...] w dniu 20 czerwca 2017 r. (k. 56 akt sądowych). Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 27 czerwca 2017 r. Natomiast skarżący złożył ten środek zaskarżenia dopiero w dniu 27 lipca 2017 r. Wobec tego zgodnie z prawem WSA odrzucił zażalenie jako spóźnione.

Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącego związanej z problemami w otrzymaniu od pełnomocnika pocztą elektroniczną odebranej korespondencji należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia terminu. Powyższe kwestie, wychodzące poza zakres postępowania zażaleniowego, pozostają poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15).

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.