Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Wójta Gminy Zagrodno w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 lutego 2025 r. I. stwierdza, że Wójt Gminy Zagrodno dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 20 lutego 2025 r., a bezczynność ta nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; II. zobowiązuje Wójta Gminy Zagrodno do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Wójta Gminy Zagrodno na rzecz skarżącej A. R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 20 marca 2025 r. (data nadania) A.R. (dalej: strona, wnioskodawczyni, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wójta Gminy Zagrodno w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 20 lutego 2025 r.

W treści skargi strona podała, że wnioskiem z dnia 20 lutego 2025 r. wystąpiła do Wójta Gminy Zagrodno (dalej: Wójt, podmiot zobowiązany) z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie udzielonych przez Wójta urlopów wypoczynkowych dla pracowników Urzędu Gminy Zagrodno, wykorzystywanych w okresie od 8 maja 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. ze wskazaniem:

1) okresu na jaki urlop został przyznany;

2) daty zatrudnienia pracownika i stanowiska służbowego;

3) czy urlop dotyczył niewykorzystanego urlopu z lat ubiegłych, a jeżeli tak to za jaki okres.

We wspomnianym wniosku, oprócz w/w zestawienia, strona wystąpiła również o udostępnienie jej uwierzytelnionej kserokopii wniosków urlopowych po wcześniejszym zanonimizowaniu danych osobowych pracowników.

Wnioskodawczyni zaznaczyła, że wnioskowane dane i skan dokumentów źródłowych należy przesłać na podany przez nią adres e-mail.

Jak wynika z dalszej treści skargi, w odpowiedzi na ten wniosek Wójt w piśmie z dnia 6 marca 2024 r. (wysłanym na adres e-mail skarżącej) poinformował ją o tym, że złożony przez nią wniosek nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zdaniem skarżącej, stanowisko podmiotu zobowiązanego przedstawione w piśmie z dnia 6 marca 2024 r. jest nieprawidłowe i skutkuje nieuprawnionym pozbawieniem strony prawa do otrzymania wnioskowanej informacji publicznej.

Wnioskodawczyni przypomniała treść art. 11b ustawy o samorządzie gminnym w myśl którego działalność organów gminy jest jawna a ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. Odwołała się także do brzmienia art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) o dostępie do informacji publicznej ze szczególnym zwróceniem uwagi na regulacje tego przepisu pomieszczone w ust. 1 pkt 2 lit. d) oraz w pkt 3 lit c) i g).

Wyjaśniła, że przedmiotem wniosku są zasady funkcjonowania Urzędu Gminy Zagrodno (jednostki pomocniczej gminy) w kontekście informacji jakie udzielał w przestrzeni publicznej Wójt Gminy Zagrodno po zaprzysiężeniu organu wykonawczego gminy w dnu 7 maj 2025 r., wyrażając niezadowolenie z działań byłego Wójta Gminy Zagrodno i sugerując, że z powodu podpisania przez niego zbyt wielu wniosków urlopowych nastąpił chaos w realizacji zadań własnych Gminy.

Formułując zarzut naruszenia – art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 11b ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 10 u.d.i.p. oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust.1 u.d.i.p. strona wniosła o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;

3) wymierzenie organowi grzywny;

4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie oraz zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W treści tego pisma organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i ponownie stwierdził, że złożony przez stronę wniosek nie dotyczy informacji publicznej. W nawiązaniu do powyższego wskazał, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna ma dotyczyć sprawy publicznej czyli sprawy istotnej dla ogółu społeczeństwa.

W piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2025 r. skarżąca zawarła polemikę do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę. W ramach tej polemiki zarzuciła, że organ nie wyjaśnił przesłanek którymi się kierował przy ocenie, że wniosek strony nie dotyczy informacji publicznej. Kwestionując stanowisko organu w tym względzie strona zwróciła uwagę, że zasady funkcjonowania Urzędu Gminy, w tym, przyczyny jego zamknięcia na cały dzień, są tematem ważnym dla społeczeństwa. Podobnie, kwestia wypłaconych ekwiwalentów za urlop dla odchodzących pracowników Urzędu, albowiem wydatki gminy są finansowane z podatków lokalnych oraz dotacji i subwencji przekazywanych gminie z budżetu państwa.

Z urzędu należy wskazać, że w piśmie z dnia 6 marca 2025 r., stanowiącej odpowiedź na złożony przez stronę wniosek podmiot zobowiązany przedstawił definicję informacji publicznej oraz na podstawie analizy art. 6 u.d.i.p. wywiódł, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu. Jak argumentował dalej organ, zamierzenia mogą odnosić się jedynie do spraw ogólnych, przybierających postać uchwalonych już programów bądź zamierzeń w zakresie działań prawodawczych lub działań w sferze polityki państwa lub innych organów publicznych. Dotyczy to jednak informacji już istniejących w chwili udzielania informacji, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podjęcia określonych działań. Innymi słowy, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej.

W nawiązaniu do treści złożonego przez stronę wniosku podmiot zobowiązany stwierdził, że wniosku strony nie można uznać za odnoszącego się do informacji publicznej albowiem w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna ma dotyczyć sprawy publicznej czyli sprawy istotnej dla ogółu społeczeństwa.

Następnie organ nawiązał do sytuacji nadużywania prawa do informacji publicznej i podkreślił, że prawo do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych, a celem ustawy dostępowej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych do celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp.

Końcowo zaznaczył, że z uwagi na to, że wniosek strony nie podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej, w sprawie nie zostanie wydana informacja publiczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga co do zasady zasługiwała na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r poz. 935; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zakresem kontroli sądu administracyjnego poddane jest także postępowanie organu w zakresie realizacji prawa dostępu do informacji publicznej albowiem zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że:

1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi;

2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.

Z niespornych w sprawie okoliczności faktycznych wynika, że wnioskiem z dnia 20 lutego 2025 r. strona wystąpiła do Wójta Gminy Zagrodno o udzielenie informacji publicznej w zakresie udzielonych przez Wójta urlopów wypoczynkowych dla pracowników Urzędu Gminy Zagrodno, wykorzystywanych w okresie od 8 maja 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. ze wskazaniem:

1) okresu na jaki urlop został przyznany;

2) daty zatrudnienia pracownika i stanowiska służbowego;

3) czy urlop dotyczył niewykorzystanego urlopu z lat ubiegłych, a jeżeli tak to za jaki okres.

We wspomnianym wniosku, oprócz w/w zestawienia, strona wystąpiła również o udostępnienie jej uwierzytelnionej kserokopii wniosków urlopowych po wcześniejszym zanonimizowaniu danych osobowych pracowników.

Za okoliczność pozostającą poza sporem w sprawie pozostaje również to, że organ odpowiedział na wniosek strony pismem z dnia 6 marca 2024 r. zajmując stanowisko, że wniosek ten nie dotyczy informacji publicznej a zatem w sprawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Formułując w skardze zarzut bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 20 lutego 2025 r. strona kwestionuje stanowisko organu twierdząc, że złożony przez nią wniosek dotyczy informacji publicznej albowiem odnosi się do zasad funkcjonowania Urzędu Gminy.

W tym miejscu dostrzec trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 25/13, LEX nr 1317375).

Rozstrzygając zawisły przed Sądem spór skład orzekający w sprawie co do zasady podzielił stanowisko skarżącej wyrażone w skardze.

Rozważania prawne wypada rozpocząć od przypomnienia już samej definicji informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Gd 118/14,). W orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231); Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz w powołanym już wcześniej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Gd 118/14 (orzeczenia dostępne na stronie - orzeczenia.nsa.gov.pl.)

Co ważne, pojęcie informacji publicznej nie może być wykładane tylko na podstawie literalnego brzmienia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w oderwaniu od innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności od art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 u.d.i.p. ten wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jego podstawową funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych. Stanowi on nie tylko niezbędną konkretyzację postanowień art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i doprecyzowuje zakres przedmiotowy u.d.i.p., ale także ułatwia wykładnię przepisów u.d.i.p. w kontekście regulacji art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, której jest równocześnie rozwinięciem (M. Jabłoński, Wejście w życie ustawy o dostępie do informacji publicznych, Acta Universitatis Wratislaviensis, "Przegląd Prawa i Administracji" 2002, nr 2396, s. 229-230). Założeniem ustawodawcy było szerokie ujęcie informacji publicznej. Co do zasady wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1965/21, dostępny na stronie - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) u.d.i.p. udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Z kolei po myśli art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p. informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, a w tym m.in. o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych.

Odnosząc poczynione dotąd rozważania do treści wniosku z dnia 20 lutego 2025 r. zauważyć trzeba, że przedmiot zainteresowania skarżącej wyrażony w tym wniosku odnosi się w szczególności do informacji o udzielonych przez Wójta Gminy w okresie od dnia 8 maja 2024 r. dnia 31 sierpnia 2024 r. urlopach wypoczynkowych pracowników Urzędu Gminy ze wskazaniem (oprócz daty zatrudnienia pracownika i stanowiska służbowego) okresu na jaki urlop został przyznany oraz adnotacją odnośnie do tego, czy urlop dotyczył niewykorzystanego urlopu z lat ubiegłych ( a jeżeli tak to za jaki okres).

Z treści rzeczonego wniosku nie wynika aby przedmiot zainteresowania skarżącej odnosił się do konkretnych stanowisk pracowniczych, lecz ogólnie do pracowników zatrudnionych w Urzędzie Gminy. Odnośnie do pojęcia urzędu gminy wskazać należy, że w systemie obowiązującego prawa pojęcie "urzędu" na ogół definiuje się jako odpowiednio zorganizowany zespół osób przydany organowi administracji publicznej do pomocy w pełnieniu jego funkcji. Szerzej istotę urzędu można też określić jako zespół środków materialnych i technicznych (budynki, sprzęt techniczny) oraz osobowych (urzędnicy) danych do pomocy organowi (organom) w celu realizacji jego (ich) zadań i kompetencji (por. Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz pod red. Bogdana Dolnickiego, wyd. III, Opublikowano: WKP 2021). Sam Urząd Gminy nie jest oczywiście organem, ale jest aparatem pomocniczym Wójta Gminy, co wprost wywieźć należy z treści art. 33 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1465; dalej: u.s.g).Wójt jest kierownikiem urzędu gminy oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników tego urzędu (art. 30 ust. 2 pkt 5 i art. 33 ust. 5 u.s.g.).

Trzeba w tym miejscu zauważyć, że struktura organizacyjna Urzędu Gminy jest rozbudowana. Zgodnie z § 6 ust. 1 regulaminu, pomieszczonym w Rozdziale III i zatytułowanym - " Struktura Urzędu", w skład Urzędu wchodzą następujące Wydziały oraz samodzielne stanowiska: 1) Wydział Finansowo-Podatkowy; 2) Wydział Organizacyjny, Oświaty i Spraw Obywatelskich; 3) Wydział Inwestycji i Rozwoju Gminy; 4) Wydział Zamówień Publicznych; 5) Stanowisko ds. promocji; 6) Radca prawny; 7) Inspektor Ochrony Danych Osobowych; 8) Pełnomocnik ds. ochrony Informacji Niejawnych; 9) Koordynator ds. dostępności; 10) Informatyk; 11) Audytor wewnętrzny. Zgodnie zaś z § 6 ust. 2 regulaminu, kierownictwo Urzędu stanowią: 1) Wójt; 2) Zastępca Wójta; 3) Sekretarz; 4) Skarbnik. W myśl § 6 ust. 3 regulaminu, w Urzędzie ustala się następujące stanowiska kierownicze: 1) Naczelnik Wydziału Finansowo-Podatkowego, 2) Naczelnik Wydziału Organizacyjnego, Oświaty i Spraw Obywatelskich; 3) Naczelnik Wydziału Inwestycji i Rozwoju Gminy; 4) Naczelnik Wydziału Zamówień Publicznych. Zgodnie natomiast z § 8 regulaminu, pomieszczonego w Rozdziale IV i zatytułowanym "Kierowanie pracą Urzędu", funkcjonowanie Urzędu opiera się na zasadach jednoosobowego kierownictwa, służbowego podporządkowania, podziału czynności i indywidualnej odpowiedzialności związanej z wykonywaniem zadań, określonych w przepisach prawa. Całokształtem zadań Urzędu kieruje Wójt bezpośrednio oraz przy pomocy Zastępcy, Sekretarza, Skarbnika i Naczelników Wydziałów. W czasie nieobecności Wójta urzędem kieruje Zastępca Wójta w ramach udzielonych upoważnień. Wydziałami kierują Naczelnicy. Naczelnicy poszczególnych Wydziałów są bezpośrednimi przełożonymi podległych im pracowników.

Przedstawiona analiza wybranych zapisów regulaminu bez wątpienia dowodzi tego, że w Urzędzie Gminy są zatrudnione osoby o różnym statusie, tj. takie, których zakres kompetencji pozwala uznać je za osoby pełniące funkcje publiczne (zgodnie z orzecznictwem – za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników (również na stanowiskach urzędniczych), którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające pływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym), jak i osoby pozbawione takich kompetencji, zatrudnione na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą Urzędu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że informacja o urlopie wypoczynkowym osoby pełniącej w Urzędzie Gminy funkcje publiczne (podobnie jak informacja o okresie na jaki urlop wypoczynkowy został przyznany) stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu albowiem wpisuje się przesłankę z art. 6 ust. 1 pkt 3) u.d.i.p., w tym w szczególności – przesłankę o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) u.d.i.p. (por. przykładowo - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 165/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 118/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 15/19, dostępne na stronie - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym Sąd w pełni podziela i przyjmuje za własną prezentowaną tam argumentację (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Bd 70/18), że obywatele maja prawo wiedzieć, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj) był w niej nieobecny.

Zdaniem Sądu, niewątpliwie również, informacja o tym, czy udzielony takiemu pracownikowi Urzędu Gminy urlop dotyczył urlopu niewykorzystanego urlopu z lat ubiegłych (a jeżeli tak to za jaki okres) oraz informacja dotycząca daty takiego pracownika i stanowiska służbowego także stanowi informację publiczną, a zatem informację podlegającą udostępnieniu na zasadach przyjętych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 18/14; WSA w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 57/14; WSA w Olsztynie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 165/12; dostępne na stronie - orzeczenia.nsa.gov.pl).

W nawiązaniu do akcentowanej wcześniej struktury organizacyjnej Urzędu Gminy (w ramach której znajdują się zarówno osoby pełniące funkcje publiczne, jak i osoby pełniące funkcje pomocnicze związane jedynie z obsługa Urzędu) trzeba w tym miejscu jednocześnie zaakcentować, że samo kryterium stanowiskowe, czyli, kwestia tego czy jest to funkcja kierownicza, czy też niesamodzielna i podporządkowana osobie funkcyjnej, nie może różnicować charakteru samych danych, o których udostępnienie zwraca się podmiot zainteresowany. Jeżeli mamy bowiem do czynienia z danymi spełniającymi kryteria informacji publicznej, to ten status ma charakter obiektywny względem zarówno tego, któremu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, jak też przedmiotu żądanej informacji publicznej. Dopiero w drugim etapie rozpoznawania wniosku informacyjnego podmiot zobowiązany może ograniczyć lub odmówić udostępnienia wniosku informacyjnego podmiot zobowiązany może ograniczyć lub odmówić udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Ograniczenie to nie dotyczy wszakże informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 1053/21).

Jak wynika z pisma z dnia 6 marca 2025 r. stanowiącego odpowiedź organu na wniosek strony, zdaniem Wójta, wniosek ten nie dotyczy informacji publicznej. Tak zredagowana odpowiedź podmiotu zobowiązanego wskazuje, że wszystkie żądania informacyjne strony organ ocenił jako niepodlegające przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takie stanowisko podmiotu zobowiązanego w świetle przedstawionych wcześniej uwag Sądu oceniać należy za oczywiście błędne. Dodatkowo, organ pominął, że punkt 2 wniosku dotyczył także żądania udostępnienia "daty zatrudnienia pracownika i stanowiska służbowego" pracownika, któremu Wójt w okresie od 8 maja 2024 dr do 31 sierpnia 2024 r. udzielił urlopu wypoczynkowego.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z niespornych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem w dniu 20 lutego 2025 r. Ustawowy termin na udostępnienie stronie informacji publicznej upływał, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., z dniem 6 marca 2025 r. (środa). Podmiot zobowiązany w dniu 6 marca 2025 r. a więc z zachowaniem tego terminu udzielił stronie pisemnej odpowiedzi na złożony przez nią wniosek informując, że całość wniosku nie dotyczy informacji publicznej. Fakt udzielenia stronie pisemnej odpowiedzi na wniosek nie oznacza, że organ właściwie zastosował przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze omówione wcześniej rozróżnienie w zakresie sposobu udostępnienia informacji publicznej o urlopach wypoczynkowych z rozróżnieniem tego, czy ta informacja ta odnosi się do osoby pełniącej funkcje publiczne czy też zatrudnionej na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą Urzędu Gminy, powinnością organu było udostępnienie (w terminie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) stronie informacji o jakich mowa w punkcie 1-3 wniosku w zakresie odnoszącym się do pierwszej kategorii pracowników Urzędu Gminy, a w odniesieniu do osób zatrudnionych w Gminie na stanowiskach pomocniczych, ewentualnie rozważenie zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Rzeczą organu było jednocześnie rozważenie, czy w przypadku urlopów udzielonych osobom zatrudnionym na stanowiskach pomocniczych informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest informacja o dacie zatrudnienia i stanowisku służbowym takich osób.

Odnosząc się końcowo do zawartej w piśmie organu z dnia 6 marca 2025 r. argumentacji dotyczącej przesłanki nadużycia prawa do informacji publicznej należy wskazać, że jeśli organ twierdzi, iż celem działania skarżącej nie jest jakakolwiek dbałość o interes publiczny, lecz kierują nią inne, niezgodne z istotą prawa dostępu do informacji publicznej pobudki i z tego względu zachodzą podstawy do stwierdzenia nadużycia prawa do informacji publicznej, to o tym (czego w sprawie Sąd nie przesądza) organ powinien orzec w drodze decyzji administracyjnej. Samo zagadnienie "nadużycia prawa do informacji publicznej" nie może być przedmiotem badania w sprawie mającej za przedmiot bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, albowiem na tym etapie postępowania argumentacja organu związana z nadużyciem przez wnioskodawcę prawa do informacji nie może być uznana za skuteczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2025 r., sygn.. akt IV SAB/Wr 1237/24).

Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie I wyroku orzekł o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 20 lutego 2025 r. oraz w punkcie II wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku.

Zdaniem Sądu, zgodzić się należy natomiast z organem, że nie stanowi informacji publicznej informacja wskazana w końcowej części wniosku z dnia 20 lutego 2025 r. dotycząca udostępnienia stronie uwierzytelnionej kserokopii wniosków urlopowych po wcześniejszym zanonimizowaniu danych osobowych pracowników. W ocenie Sądu, wnioski urlopowe pracowników Urzędu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. albowiem są dokumentem wewnętrznym, nie zawierającym treści informacyjnych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacją publiczną jest bowiem dopiero informacja o udzielonym pracownikowi Urzędu urlopie wypoczynkowym. Usprawiedliwiona absencja pracownika Urzędu w pracy ma bowiem związek z przesłanką opisaną w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p.

Uwzględnienie skargi na bezczynność obligowało Sąd, zgodnie z normą z art. 149 § 1a p.p.s.a. do orzeczenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru kwalifikowanego naruszenia prawa. Zgodnie z orzecznictwem, rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 2/25).Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 1732/24). Zdaniem Sądu, stwierdzona w sprawie bezczynność organu, jakkolwiek niewątpliwa, nie uzasadnia przyjęcia, że bezczynność organu nosi cechy kwalifikowanego naruszenia prawa. Organ zareagował na wniosek strony dochodząc do mylnego wniosku, że wniosek ten nie odnosi się do informacji publicznej i nie podlega przepisom u.d.i.p. Błędna ocena wniosku w tym względzie, jakkolwiek w sprawie nie powinna mieć miejsca, nie jest wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że bezczynność jakiej dopuścił się organ w sprawie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Z tych powodów Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.

Zawarte w punkcie III wyroku orzeczenie o oddaleniu dalej idącej skargi odnosi się - oprócz omówionego już wcześniej żądania "uwierzytelnionej kserokopii wniosków urlopowych po wcześniejszym zanonimizowaniu danych osobowych pracowników" - także do zawartego w skardze żądania wymierzenia organowi grzywny, którego to żądania Sąd w sprawie nie uwzględnił. Należy dostrzec, że kwestię wymierzenia organowi grzywny ustawodawca pozostawił w tego rodzaju sprawach do uznania Sądu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu natomiast, okoliczności sprawy nie uzasadniały obawy, że bez tego dodatkowego środka organ nie rozpozna wniosku strony, pomimo wydanego w sprawie wyroku. Zdaniem Sądu, orzeczone w punkcie II wyroku zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku stanowić będzie dostateczny środek dyscyplinujący organ w załatwieniu sprawy.

O kosztach postępowania (punkt IV wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzą kwotę zwrotu kosztów (100 zł) składa się wartość wpis sądowego od skargi, jaki uiściła skarżąca inicjując postępowanie sądowe w sprawie.