Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Firmy Handlowo-Usługowej "B." Spółki Jawnej w T. – J.B., M.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego skargę oddala

Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] września 2003r. znak: [...] na podstawie art. 104 kpa oraz art. 122 ust. 1 pkt. 1 i art. 127 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (Dz. U. Nr 115 póz. 1229 z p. zm.) w związku z § 20 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 212 poz. 1799), udzielił Firmie Handlowo - Usługowej "B." Spółce Jawnej z siedzibą w T. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu zakładu przy ul. S. w T., wylotem w km 2+700 potoku W., określając warunki tego korzystania.

W uzasadnieniu podniesiono, że Firma Handlowo-Usługowa "B." Spółka Jawna z siedzibą w T., zwróciła się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania do potoku W. w km 2+700 wód opadowych i roztopowych - pochodzących z terenu zakładu przy ul. S. w T. Do wniosku dołączony został operat wodnoprawny wraz z uzupełnieniem, w którym określono, że całkowita ilość ścieków 37.45 l/s z terenu Firmy B. przy ul. S. o powierzchni 0.55 ha ma być wprowadzana do wód potoku W.

Do wniosku nie dołączono zgody właściciela urządzenia wodnego (wylotu kanalizacji do odbiornika) na korzystanie z tego urządzenia. Pozwolenie wodnoprawne, zgodnie z zapisem art. 123 ust. 2 prawa wodnego nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji, a także nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. W przypadku gdy wnioskodawca nie uzyska praw do urządzeń wodnych, nie będzie mu przysługiwało roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaniem pozwolenia (art. 123 ust. 3 prawo wodne). Jednakże brak zgody obecnego właściciela urządzenia wodnego (stanowisko zawarte w protokole z rozprawy wodnoprawnej z dnia 14 lipca 2003 roku) nie może stanowić podstawy odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. W obecnym stanie prawnym odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego jest przewidywana jedynie w dwóch przypadkach, jeżeli: 1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków wynikających z odrębnych przepisów oraz 2) projektowany sposób korzystania z wody do celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Żaden z wymieniony przypadków nie ma zastosowania w rozpatrywanej sytuacji korzystania z wód przez Firmę B. Dodatkową istotną przesłanką wskazującą na brak odmowy pozwolenia wodnoprawnego jest to, że istniejący sposób odprowadzania ścieków deszczowych z terenu Firmy B i A.D. istniał przed przejęciem przez te Firmy terenu i obiektów po Hucie Szkła Gospodarczego w użytkowanie wieczyste i został przez nie zaakceptowany w momencie wejścia w posiadanie nieruchomości. W związku z powyższym w oparciu o cytowane na wstępie przepisy prawa orzeczono jak w sentencji decyzji.

Decyzja została doręczona J.B. w dniu 22 października 2003r.

W dniu 3 listopada 2003r. odwołanie od powyższej decyzji wniósł J.B., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniósł, że wody opadowe z terenu Firmy Handlowo - Usługowej "B." w T. są wprowadzane nie do potoku W., lecz do kanalizacji będącej jej własnością.

Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 poz. 1229 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, że analiza dokumentów wykazała, że na spornym terenie przejętym w wieczyste użytkowanie od Gminy Miasta T., zlokalizowane są dwa zakłady: Firma Handlowo - Usługowa "B." Sp. j. oraz przylegający bezpośrednio do niej od strony północnej i częściowo wschodniej zakład produkcyjny firmy "A.D." Pracownia Wystroju Wnętrz. Obydwa zakłady posiadają wspólną kanalizację ścieków opadowych, zakończoną wylotem do potoku W. w km. 2+700. Przedstawiony w operacie wodnoprawnym na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania wód opadowych z terenu Firmy Handlowo - Usługowej "B." opis projektowanej inwestycji oraz plan sytuacyjno - wysokościowy Zakładu potwierdzają, że końcowy odcinek kanalizacji burzowej znajduje się na terenie zakładu produkcyjnego firmy "A.D.". Ścieki opadowe wprowadzane z terenu Firmy Handlowo - Usługowej "B." Sp. j. nie są zatem odprowadzane bezpośrednio do potoku W., jak orzeczono w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta T., lecz do kanalizacji będącej własnością innego użytkownika. Potwierdza to również protokół z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej z udziałem przedstawicieli obydwóch zainteresowanych Zakładów.

"A.D." Pracownia Wystroju Wnętrz posiada pozwolenie wodnoprawne, na odprowadzanie ścieków opadowych z terenu zakładu przy ul. S. do wód powierzchniowych potoku W. wylotem w km. 2+700, wydane przez Prezydenta Miasta T., decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2003r. W decyzji tej nie uwzględniono faktu odprowadzania jednym wylotem ścieków z dwóch różnych zakładów. Natomiast art. 130 ustawy Prawo wodne, daje możliwość wydania jednego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków jednym wylotem z więcej niż jednego zakładu, wskazując jeden z tych zakładów, jako zakład główny. Reasumując, organ I instancji podczas ponownie prowadzonego postępowania może wydać pozwolenie wodnoprawne na wspólne korzystanie z wód przez dwa zakłady, wskazując jeden z nich jako zakład główny lub wydać jedno pozwolenie wodnoprawne dla zakładu będącego właścicielem kanalizacji w jej odcinku końcowym, tj. "A.D." Pracownia Wystroju Wnętrz, w którym uwzględnione będą również ścieki opadowe i roztopowe odprowadzane z terenu Firmy Handlowo -Usługowej "B." Sp.j. Natomiast wprowadzanie ścieków z terenu Firmy Handlowo – Usługowej "B." Sp.j. do kanalizacji "A.D." Pracownia Wystroju Wnętrz winno być uregulowane umową pomiędzy zainteresowanymi. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, aby na odprowadzanie ścieków opadowych, lub innych jednym wylotem, obowiązywały dwa różne pozwolenia wodnoprawne, wydane dla innych użytkownikowi. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 23 stycznia 2004r. wniosła Firma Handlowo – Usługowa "B." Sp. j. w T., domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez dokonanie sprzecznych i wykluczających się ustaleń, polegających w szczególności na przyjęciu założenia o konieczności wydania tylko jednego pozwolenia wodnoprawnego dla dwóch zakładów w trybie art. 130 ustawy Prawo wodne, podczas gdy w obrocie prawnym istniała już decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] września 2003r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego dla Zakładu "A.D." do odprowadzania wody tą samą kanalizacją i decyzja ta pozostała nie wzruszona i stała się prawomocna, przy czym jednocześnie decyzja ta nie zawierała uregulowania na wspólne korzystanie z wód przez dwa zakłady oraz nie zawierała wskazania zakładu głównego, wobec czego zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przesłanek z art. 77 kpa. Skarżący zarzucił również decyzji Wojewody zaniechanie dokonania wszechstronnych ustaleń faktycznych i zaniechania wydania rozstrzygnięcia na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego skutkiem czego pominięto i nie uwzględniono, że skarżący od wielu lat korzystał w sposób nie zakłócony z odprowadzania wody przedmiotową kanalizacją ścieków opadowych do potoku W. i nie uwzględnienie, że kanalizacja ta nie jest urządzeniem stanowiącym wyłączną własność Firmy A.D., w sposób niezgodny z dyspozycją z art. 80 kpa.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie, w myśl art.135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art.151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż wydana decyzja jest przedwczesna i co do zasady zaskarżona decyzja organu II instancji odpowiada prawu.

Organ I instancji rozpatrując merytorycznie przedmiotową decyzję nie sprawdził w pierwszej kolejności braków formalnych wniosku skarżących o pozwolenie wodnoprawne stosownie do art. 131 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne (Dz.U. 2001r., Nr 115, poz. 1229 ze zm.).

W myśl tego przepisu pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek.

Do wniosku o pozwolenie wodnoprawne dołącza się:

1. operat wodnoprawny, zwany dalej "operatem"

2. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów jest ona wymagana; jeżeli decyzja ta nie jest wymagana – wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został sporządzony

3. opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym

Ustęp 3 – do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, oprócz odpowiednich dokumentów, o których mowa w ust. 2, dołącza się zgodę właściciela tych urządzeń.

Ustęp 4 – pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych może być wydane na podstawie projektu tych urządzeń, jeżeli projekt ten odpowiada wymaganiom operatu, o którym mowa w art. 132.

W związku z powyższym obowiązkiem organu administracyjnego powinno być zbadanie wszystkich przesłanek formalnych wniosku skarżących złożonego w dniu 23.05.2003r.

Organ administracji publicznej rozpatruje merytorycznie wniosek wówczas gdy jest on kompletny.

Jak wynika z akt administracyjnych dołączony do wniosku operat wodnoprawny z maja 2003r. nie jest prawidłowo sporządzonym operatem, gdyż nie wiadomo w ogóle kto go sporządził. Ponadto operat ten musi też być sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 132 cyt. ustawy. Obowiązkiem więc organu było sprawdzenie czy operat wyczerpuje przesłanki z tego artykułu, a ponadto czy znajdujące się tam kserokopie rysunków w części graficznej operatu, nie potwierdzone za zgodność z oryginałem przez uprawnioną osobę, mogą stanowić dokument w rozumieniu przepisów k.p.a.

W związku z powyższym , skoro wniosek skarżących zawierał braki formalne, to organ administracji w pierwszej kolejności powinien był najpierw wezwać skarżących do usunięcia braków wniosku w trybie art.64 § 2 k.p.a., terminie do siedmiu dni, a po bezskutecznym upływie tego terminu pozostawić wniosek bez rozpoznania.

Tak więc , biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydana decyzja była przedwczesna.

Orzeczenie wydano na podstawie art. 151 p.p.s.a., w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.