Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Śródmieście Wschód w Krakowie skarg kasacyjnych K. P. i A. G., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 66/23, w sprawie ze skargi K. P., na postanowienie Wojewody Małopolskiego, z dnia 25 października 2022r. nr WI-I.7840.2.78.2021.MA, w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza od K. P. na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 24 maja 2023 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 66/23, oddalił skargę K. P. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z 25 października 2022 r., nr WI-I.7840.2.78.2021.MA, utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 1 lipca 2021 r., nr AU-01-1.6740.1.284.2021.MMI, o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że w toku wznowionego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 8 stycznia 2021 r., nr 25/6740.1/2021, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. G. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi (elektryczną, wod-kan, gazową, c.o., wentylacją mechaniczną i klimatyzacją), wewnętrzną linią zasilającą elektryczną, budową zewnętrznych odcinków wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, budową kanalizacji deszczowej do zbiornika na wody opadowe oraz zagospodarowaniem terenu pod wjazd oraz dojście i dojazd do budynku na działce nr [...], obręb [...], przy ul. (...) w K., organ pierwszej instancji odmówił uwzględnienia wniosku K. P., właścicielki działki nr [...] graniczącej bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...], o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając zażalenie skarżącej Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji potwierdzając wystąpienie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy jednoczesnym stwierdzeniu braku prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę we wznowionym postępowaniu.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę stwierdził, że wydając zaskarżone postanowienie organ drugiej instancji rzetelnie zbadał możliwość wystąpienia w niniejszej sprawie prawdopodobieństwa uchylenia kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, o którym mowa w art. 152 § 1 k.p.a. i jego rozstrzygniecie jest adekwatne do okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów.

W skardze kasacyjnej K. P., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób wadliwy przyjął, że w sprawie niniejszej nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania, podczas, gdy skarżąca uprawdopodobniła okoliczności przemawiające za takim rozstrzygnięciem, wskazując na negatywne oddziaływanie budynku na zabudowę jej działki w zakresie zacieniania, osuwania się gruntu, zachwiania stosunków wodnych, a także obniżenia wartości jej nieruchomości, zaburzenia ładu przestrzennego, wymagań środowiskowych, kompozycyjno-estetycznych i społeczno-gospodarczych. Ponadto, okoliczności sprawy, ocenione nawet wstępnie w zakresie art. 152 § 1 k.p.a. wskazują na rażące pozbawienie skarżącej prawa do udziału w toku postępowania, co dodatkowo stwarza prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zasądzenie od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniósł także uczestnik postępowania A. G., zaskarżając go w części dotyczącej uzasadnienia, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie stanowiska co do stanu faktycznego w zakresie dotyczącym zarzutów przeciwko decyzji o pozwoleniu na budowę, których bezzasadność mogła zostać stwierdzona przez Sąd pierwszej instancji w tym postępowaniu, co pozwoliłoby na merytoryczne rozstrzygnięcie całości sprawy w niniejszym postępowaniu.

W oparciu o powyższy zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie uzasadnienia, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. P., Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa pełnomocnika zawodowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa).

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żadna ze skarg kasacyjnych nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego względu, w uzasadnieniu pominięto opis przebiegu postępowania administracyjnego i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, w zakresie wykraczającym poza niezbędność wynikającą z konieczności oceny zarzutów skarg kasacyjnych. Przebieg postępowania administracyjnego jest przedstawiony w odpowiednim zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu Wojewódzkiego poddane zostało postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w trybie art. 152 § 1 k.p.a. Organy administracji obu instancji w oparciu o przesłanki normatywne wstrzymania wykonania określone we wskazanym przepisie słusznie uznały, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, a Sąd a quo to stanowisko prawidłowo podzielił oddalając skargę.

W pierwszej kolejności odnosząc się do skargi kasacyjnej A. G. wskazać należy, że skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zaskarżył wyrok w części odnoszącej się do uzasadnienia zmierzając do wykazania braków w zakresie przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska odnośnie okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, świadczących o prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor oczekiwał, że kontrolując postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Sąd powinien odnieść się szczegółowo do merytorycznych zarzutów K. P. wymierzonych w zgodność pozwolenia na budowę z prawem. W związku z tym należy wyjaśnić, że w procedurze sądowoadministracyjnej nie ma przepisu, który umożliwiałby zaskarżenie wyłącznie uzasadnienia orzeczenia lub jego części, zaś art. 176 p.p.s.a. stanowi jedynie o możliwości uchylenia lub zmiany orzeczenia, a nie samego uzasadnienia. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że strona nie zgadzając się z częścią uzasadnienia sądu administracyjnego pierwszej instancji może je zakwestionować, zaskarżając całe orzeczenie. Potwierdza to treść art. 184 p.p.s.a., z której wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną zarówno w sytuacji, gdy nie ma ona uzasadnionych podstaw, jak i w sytuacji, gdy wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Ewentualna wadliwość oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego stanowi o wadliwości całego orzeczenia, a nie jedynie uzasadnienia. W konsekwencji oznacza to, że dopuszczalna jest skarga kasacyjna z wnioskiem o jej oddalenie, lecz z innym prawnym uzasadnieniem, w takim zakresie, w jakim uzasadnienie sądu pierwszej instancji nie odpowiada prawu.

Wobec zakwestionowania przez A. G. oceny prawnej i wynikających z tej oceny wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku, należy przyjąć, że zakwestionowano całe orzeczenie Sądu Wojewódzkiego. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną A. G. wniesioną w tej sprawie sformułowany w niej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając uzasadnienie wyroku Sądu a quo należy stwierdzić, że zawiera ono wszystkie wymienione elementy adekwatnie do podstawy prawnej kontrolowanego rozstrzygnięcia. Wskazano bowiem podstawę prawną wyroku i wyjaśniono przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia. Wymaga podkreślenia, że za pomocą zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Ocena okoliczności sprawy przez Sąd pierwszej instancji w sposób odmienny od oczekiwań skarżącej nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. W tym zakresie ugruntowane jest orzecznictwo sądowe (wyrok NSA z 23 lutego 2012 r., II OSK 2353/10 oraz wskazane tam judykaty). Niesłusznie zatem skarżący kasacyjnie oczekiwał od Sądu meriti ustosunkowania się już na etapie kontroli sądowej postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę do merytorycznych zarzutów K. P. formułowanych bezpośrednio wobec zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd nie był zobligowany do roztrząsania tych kwestii, które zaktualizują się dopiero w toku postępowania wznowieniowego mającego za przedmiot ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy pozwolenia na budowę.

Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej K. P. stwierdzić należało, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 152 § 1 k.p.a. okazały się niezasadne.

Zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Stosując ten przepis należy wziąć pod uwagę, że wyraża on wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, a także stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub ustawach szczególnych.

Z treści art. 152 k.p.a. wynika, że jedyną okolicznością upoważniającą organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania do wstrzymania wykonania decyzji jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie. Owe prawdopodobieństwo ocenia się w perspektywie wystąpienia przesłanek wznowienia określonych m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. oraz wskazanych przez stronę okoliczności, który potwierdzają możliwość uchylenia ostatecznej decyzji we wznowionym postępowaniu. Istota instytucji wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej opiera się na przypuszczeniu, a nie pewności co do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej nie oznacza zatem, że kwestia ta podlega udowodnieniu. Wystarczające, a jednocześnie konieczne jest powzięcie przez organ uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej. Przekonania tego organ nabiera analizując wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne wynikające z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją w świetle podanych przez wnioskującą stronę okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. To bowiem na stronie żądającej tymczasowej ochrony ciąży obowiązek wskazania, jakie są powody świadczące o istniejącym prawdopodobieństwie uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu. Ocena takiego prawdopodobieństwa nie jest przy tym zadaniem wymagającym szczególnych czynności poznawczych, ponieważ postępowanie prowadzi ten sam organ, który wydał decyzję ostateczną objętą wnioskiem o wznowienie postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 2019 r., II OSK 1588/17, o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić dopiero wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę we wznowieniu winno być badane w takim zakresie, w jakim przepisy uzależniają udzielenie pozwolenia na budowę. Weryfikowane są te same wymogi tylko na innym poziomie konkretności.

W tych uwarunkowaniach prawnych Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, podzielając przy tym ustalenia i argumentację organów, że brak było okoliczności, które uprawdopodobniałyby uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 8 stycznia 2021 r. Przy tym podkreślić należy, że dla zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. nie wystarczy samo stwierdzenie, że w odniesieniu do konkretnej decyzji wystąpiła jednej z przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 k.p.a. W związku z tym nawet stwierdzenie, że strona występująca z wnioskiem o wznowienie nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie oznacza, że wystąpiło prawdopodobieństwo uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Okoliczność uzasadniająca żądanie strony, że w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji o pozwoleniu na budowę organy winny zapewnić jej czynny udział, w tym umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 k.p.a.) oraz ewentualne wniesienie od niej środków odwoławczych, bowiem jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, nie przesądza o treści rozstrzygnięcia wznowionego postępowania. Prawo do udziału w postępowaniu nie determinuje bowiem wyniku postępowania. Sam fakt uznania interesu prawnego wnioskodawcy uzasadniającego jego udział w postępowaniu o pozwoleniu na budowę, nie stanowi przesłanki, zwłaszcza przesłanki koniecznej, do stwierdzenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

W niniejszej sprawie Wojewoda dokonał w zaskarżonym postanowieniu analizy dokumentacji projektowej, w tym dokumentacji geotechnicznej, i na jej podstawie stwierdził, że skarżącej kasacyjnie jako właścicielce działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji przysługuje interes prawny w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę budynku na działce nr [...], a zatem ziściła się przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym zakresie organ wyeksponował kwestie związane z zacienianiem budynku skarżącej kasacyjnie przez budynek na działce nr [...] oraz kwestię lokalizacji obu nieruchomości w obszarze nieaktywnego osuwiska. Powyższych ustaleń i ocen nie podważono w żadnej ze skargi kasacyjnych, co oznacza, że materia ta pozostaje poza zakresem zaskarżenia i nie może być przedmiotem wypowiedzi Sądu a quem.

Akcentowane przez skarżącą kasacyjnie okoliczności związane z oddziaływaniem inwestycji na nieruchomość będącą w jej władaniu, mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji, zatem badaniu czy powinna ona być stroną postępowania. Nie świadczą jeszcze jednak o tego typu wadliwości decyzji, która usprawiedliwi w wyniku wznowienia postępowania uchylenie przez organ administracji decyzji dotychczasowej.

W kontrolowanym postępowaniu nie uprawdopodobniono natomiast podstaw uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, a postępowanie Wojewody, które doprowadziło do takiego wniosku nie jest obarczone uchybieniami, na które wskazała w podstawach kasacyjnych skarżąca. Przede wszystkim nie sposób wymagać od Wojewody przeprowadzenia takiego kompleksowego postępowania wyjaśniającego, jakie jest niewątpliwie wymagane w toku ponownego rozpoznania sprawy we wznowieniu. W incydentalnym postępowaniu w sprawie wstrzymania wykonania decyzji nie stosuje się bowiem w całej rozciągłości wymogów dotyczących postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i nie można od organów wymagać rozstrzygnięcia odnośnie okoliczności, o których organy te winny orzekać w decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe. Dzieje się tak przede wszystkim z tego powodu, że decyzję o wstrzymaniu wykonania organy podejmują w oparciu o przypuszczenie, a nie pewność, uchylenia decyzji.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował zarówno sposób procedowania, jak i wnioski końcowe Wojewody, który w oparciu o analizę charakteru kwestionowanej inwestycji (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), uwarunkowań terenowych (nieaktywne osuwisko), dokumentacji projektowej, w tym geotechnicznej, oraz sposobu oddziaływania na grunty sąsiednie doszedł do przekonania, że nie występuje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Wojewoda przytoczył dane z dokumentacji geotechnicznej, w której przeprowadzono dokładne badania podłoża i terenu inwestycji potwierdzające częściowe (tylko północno-wschodnia część projektowanego garażu) położenie działki nr [...] na granicy obszaru nieaktywnego osuwiska wskazując jednocześnie, że w obszarze tym nie wykluczono realizacji obiektów budowlanych, w tym budynków mieszkalnych, uzależniając ją od sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, którą w tej sprawie sporządzono i w której sformułowano wyraźne wskazówki i zalecenia odnośnie zabezpieczeń oraz sposobu prowadzenia prac budowlanych, które nie doprowadzą do zaburzenia równowagi i nie spowodują uaktywnienia osuwiska. Z karty rejestrowej osuwiska wynika, że nie stwierdzono aktywności osuwiska (s. 19), a obszar osuwiska jest silnie przekształcony przez zabudowę mieszkaniową, co potwierdza zresztą status planistyczny tego terenu przeznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 2 grudnia 2009 r.) pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (3MN), nieobjętego wynikającymi z planu zakazami zabudowy właściwymi dla terenów osuwiskowych o skomplikowanych warunkach gruntowych. Z dokumentacji projektowej wynika przy tym, że na terenie działki zainwestowanej nie dostrzeżono żadnych śladów procesów spełzania lub erozyjnych, nie stwierdzono występowania strefy poślizgu osuwiska w trakcie wierceń. Sformułowano przy tym wskazania dotyczące posadowienia obiektu (s. 23): posadowienie na palach fundamentowych, brak głębokich wykopów, zagospodarowanie ścieków opadowych tak, aby nie infiltrowały w podłoże i nie wpływały na pogorszenie warunków gruntowo-wodnych osuwiska – ująć w szczelny zbiornik, maksymalne ograniczenie robót ziemnych poprzez prowadzenie ich krótkimi odcinkami, wykonanie jak najmniejszego podcięcia skarpy.

Dokumentacja projektowa weryfikowana przez Wojewodę w zakresie adekwatnym do charakteru prowadzonego postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji potwierdziła, że zalecenia powyższe uwzględniono tak w zakresie zabezpieczenia przed osuwaniem się mas ziemnych, przenikaniem wód opadowych na działki sąsiednie, jak i ponadnormatywnym ich zacienieniem.

W projekcie przewidziano m.in. odprowadzanie wód opadowych do projektowanej instalacji kanalizacji deszczowej a następnie do zbiornika na wody opadowe. Stwierdzono, że wody opadowe nie zakłócą stosunków wodnych na działce sąsiedniej, co potwierdza opisane wyżej rozwiązanie projektowe nieprzewidujące zagospodarowania wód opadowych do gruntu poprzez systemy rozsączania (studnie chłonne).

Z kolei weryfikując kwestie zacienienia budynku skarżącej kasacyjnie Wojewoda opierając się na stanowiących element składowy projektu budowlanego analizach przesłaniania i zacienienia przyznał jej status strony, ale nie sformułował na podstawie wniosków z tych analiz przypuszczenia o konieczności uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizy te bowiem nie potwierdzają ponadnormatywnego zacienienia działki nr [...].

Tych wszystkich okoliczności i wniosków skarżąca kasacyjnie nie podważyła przestawioną argumentacją w sposób, który uzasadniałby prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i usprawiedliwiał zastosowanie instytucji wstrzymania jej wykonania. Skarżąca kwestionując dokumentację geologiczno-inżynierską w zakresie stanu zalegania wód gruntowych na działce sąsiedniej czy w zakresie uaktywnienia osuwiska zrealizowaną inwestycją nie uprawdopodobniła tych nieprawidłowości konkretnymi okolicznościami. Zarzuty skarżącej opierają się na twierdzeniach o dużym stopniu ogólności. Podobnie poruszane przez skarżącą kasacyjnie zagadnienia związane z trwającym pomiędzy stronami sporem granicznym, z zaburzeniem ładu przestrzennego przez budynek na działce nr [...], ze spadkiem wartości nieruchomości skarżącej i obniżeniem się komfortu korzystania z jej nieruchomości wskutek zabudowy działki sąsiedniej, jako niczym niepotwierdzone, chociażby w stopniu wymaganym przy uprawdopodobnieniu, pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia i prawdopodobieństwa uchylenia pozwolenia na budowę we wznowieniu. W takim kształcie pozostają wyłącznie gołosłowną polemiką ze stanowiskiem Wojewody i Sądu a quo bazujących na materiale dokumentacyjnym sprawy.

W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania objętych podstawami kasacyjnymi, a Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia i słusznie na podstawie akt przedmiotowej sprawy doszedł do przekonania, iż kwestionowane skargą postanowienie w pełni odpowiada prawu, stąd zasadnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dodatkowo wyjaśnić należy, że skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie jej skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie wykazała, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargi kasacyjne jako pozbawione uzasadnionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.