Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2015 r. oddala skargę w całości.

P. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] grudnia 2022 r., którą organ odwoławczy uchylił własną decyzję z [...] września 2021 r. w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2015 r. oraz umarzającą postepowanie podatkowe za grudzień 2015 r. w ten sposób, że wskazaną decyzję uchylił w zakresie miesiąca lipca i sierpnia 2015 r. i umorzył postępowanie za te miesiące, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy.

Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Organ I instancji wszczął wobec skarżącego kontrolę celno-skarbową

w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2015 do 31 grudnia 2015 r, przekształconą następnie w postępowanie podatkowe.

Z ustaleń organu wynikało, że skarżący rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej [...] maja 2009 roku. Przeważającym rodzajem wykonywanej działalności (kod PKD: 46.44.Z) była sprzedaż hurtowa wyrobów porcelanowych, ceramicznych i szklanych oraz środków czyszczących.

Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że w kontrolowanym okresie skarżący prowadził sprzedaż towarów, udokumentowaną fakturami VAT, dla podmiotów krajowych, opodatkowaną wg stawki 23%. W okresie objętym kontrolą dokonywał również wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od następujących podmiotów: P. D. B., Ł. S. [...],[...], [...].

Skarżący pomniejszył podatek należny o podatek naliczony wynikający

z faktur VAT, na których jako wystawcy widnieli B. D. , [...] "[...]" M. S., dokumentujące zakupy towarów, które nie zostały w rzeczywistości zrealizowane. Skarżący w okresie od lipca do listopada 2015 roku zaewidencjonował w rejestrach zakupów oraz wykazał w deklaracjach VAT-7 między innymi faktury mające dokumentować zakup środków piorących i myjących, tj. proszków, żeli, kapsułek i płynu do prania firmy Persil oraz kapsułek do zmywarki, na których jako wystawcy figurowały następujące firmy: B. D. , [...] (dwie faktury z [...].07.2015 r. i [...].08.2015 r.) oraz [...] "[...]" M. S. (cztery faktury z [...].09.2015r., [...].09.2015 r., [...].10.2015 r. i [...].11.2015 r.).

Organ I instancji ustalił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż B. D., [...] i [...] M. S. nie dokonały sprzedaży środków czystości wskazanych na fakturach.

Decyzją z [...] września 2021 r. organ I instancji określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: lipiec 2015 r. w kwocie 124.992 zł, sierpień 2015 r. w kwocie 188.537 zł, wrzesień 2015 r. w kwocie 99.862 zł, październik 2015 r. w kwocie 100.146 zł, listopad 2015 r. w kwocie 99.427 zł, oraz umorzył postępowanie podatkowe w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, powołując się na treść art. 86 ust. 1

i ust.2 pkt 1 lit a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, organ I instancji stwierdził zawyżenie przez skarżącego w rozliczeniu za okres od lipca do listopada 2015 roku podatku naliczonego o kwoty wynikające z faktur wystawionych przez B. D. i M. S. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał nieprawidłowości, skutkujące pozbawieniem podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego, na podstawie art 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Podkreślił, że zebrany materiał dowodowy wskazywał, że przedstawione dokumenty i faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Wskazał zarazem, że w rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego, postanowieniem z [...] września 2020 r. wszczął dochodzenie, którego przedmiotem jest przestępstwo polegające na uszczupleniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług od lipca do listopada 2015 roku, w związku z prowadzeniem działalności przez P. M. Pismem z dnia [...] września 2020 r. skarżący został zawiadomiony, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt. 1 Ordynacji podatkowej doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem [...] września 2020 roku postępowania przygotowawczego o przestępstwo skarbowe. Skarżący podjął pismo 5 października 2020 r., natomiast pełnomocnik skarżącego 10 września 2020 r. W związku z powyższym, stosownie do przepisów art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z dniem 3 września 2020 roku zawieszony został bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu dokonanego przez P. M. od lipca do listopada 2015 roku uszczuplenia podatkowego w podatku od towarów i usług.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji za lipiec 2015 r. i sierpień 2015 r., umorzył postępowanie za te miesiące, w pozostałym zakresie utrzymując decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ stwierdził m.in., że nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego w zakresie naruszenia art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że zawiadomienie dokonane na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej informujące, że z określonym, co do daty dniem (tj. 3 września 2020 r.), na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, iż nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Nadto w dniu

[...] października 2020 r. postawiono skarżącemu zarzuty. Poza tym, nie może być mowy o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego skarbowego wyłącznie w celu zawieszenia terminów w postępowaniu podatkowym, albowiem wszczęcie sprawy karnej-skarbowej było uzasadnione zaistniałymi okolicznościami w aspekcie podejrzenia popełnienia przez podatnika czynu zabronionego (przestępstwa karnego skarbowego). Zatem postępowanie karne skarbowe nie było wszczęte instrumentalnie i spowodowało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że treść dokumentów zgromadzonych w toku postępowania nie została skutecznie podważona przez organ I instancji. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że dostawa towarów przez B. D. została faktycznie dostarczona do miejsca przeznaczenia, tj. do widniejącego na fakturze nabywcy, a kontrola przeprowadzona wobec B. D. potwierdziła te transakcje. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje, że transakcje wynikające z ww. faktur VAT, w których jako wystawcę wskazano B. D., stwierdzają czynności, które należy uznać za dokonane, a faktury za stanowiące podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Wobec powyższego organ II instancji uchylił decyzję za lipiec i sierpień 2015 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie.

Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, co do bezpodstawnego obniżenia przez skarżącego podatku naliczonego wynikającego

z faktur VAT wystawionych przez [...] M. S. Jednocześnie w ocenie organu II instancji skarżący wiedział, że towary ujęte w tych fakturach nie zostały dostarczone przez podmiot w nim wskazany. W związku z tym faktury te nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego w nich wykazanego. Zdaniem organu charakter współpracy biznesowej pomiędzy skarżącym a [...] M. S. wskazuje jednoznacznie, że mamy do czynienia z fikcyjnymi fakturami, które nie odzwierciedlają faktycznie dokonanych transakcji. Wskazuje na to całość zgromadzonego materiału dowodowego, z którego wynika, że [...] M. S. nie dokonało dostawy artykułów chemicznych ze spornych faktur.

Zauważył, że w całej korelacji powiązań personalnych (B., D., D., S., M.) brak jest dowodów świadczących o zakupie towarów handlowych przez M. S. Wskazał, że z informacji udzielonych przez firmy świadczące usługi transportowe wynika, że usługi na rzecz M. S. nie miały miejsca. Dokumentują je jedynie dokumenty przewozowe CMR przesłane przez belgijską firmę [...],[...],[...] i nie potwierdzone przez firmy transportowe wskazane w tych dokumentach CMR.

Na podstawie udzielonych przez firmę [...] Sp. z o.o. s.k. odpowiedzi, prawidłowo – zdaniem organu odwoławczego - organ I instancji wskazał, że M. S. nie brał żadnego udziału w transakcjach dotyczących transportu towarów przez firmę [...]Sp. z o.o. s.k. Pomimo, że na dokumentach przewozowych CMR jako zleceniodawca występuje [...] M. S., to transportem towaru koordynował B. D.

W "swojej" firmie M. S. pełnił jedynie rolę "słupa", nie brał udziału w żadnych czynnościach. I choć faktem jest, że towar przyjechał z zagranicy i trafił do skarżącego za pośrednictwem firmy M. S., to od transportów nikt nie zapłacił podatku należnego od WNT, a co za tym idzie do budżetu Państwa nie trafiły należne podatki, natomiast skarżący odliczył podatek wynikający z faktur, gdzie jako wystawcy widniały ww. firmy. Zdaniem organu, sprzeczne zeznania wszystkich osób biorących udział w przestępczym procederze powodują, że nie można ich uznać

za wiarygodne. Z tego powodu organ za wiarygodne przyjął te informacje, które pochodzą od innych podmiotów. Organ stwierdził, że za najbardziej wiarygodne należy uznać informacje przekazane przez belgijską administrację podatkową,

z których wynika przede wszystkim to, że zamówienia dokonywane były przez skarżącego .

Wskazanie skarżącego potwierdzone meilami, są – w ocenie organu

- najdalej posuniętym dowodem na to, że skarżący od początku miał wiedzę

o przestępczym procederze wyłudzenia podatku VAT i świadomie brał w tym procederze udział. Wprawdzie skarżący zaprzeczał na przesłuchaniu w 2019 i 2020 roku, że zna belgijską firmę [...], to jednak dostarczone przez belgijską administrację podatkową dokumenty temu przeczą. Gdyby w rzeczywistości skarżący nie brał udziału w transakcjach od początku wówczas belgijska administracja podatkowa nie przysłałaby jego danych w kontekście transakcji z S. Organ II instancji uważa, że skarżący nie tylko powinien mieć świadomość o niewłaściwym doborze kontrahenta, ale wręcz z całości materiału dowodowego wynika, że od początku (od złożenia zamówienia) uczestniczył w transakcjach nabycia chemii gospodarczej z Belgii, a B. D. i M. S. jedynie byli podstawieni dla pozorowania prowadzenia działalności gospodarczej. Wprawdzie udział B. D. i M. S. jest odmienny, gdyż D. brał czynny udział w przeładunkach i świadczył pracę na rzecz swojej firmy, za co otrzymywał wynagrodzenie, a S. nawet nie wiedział, że została na niego założona działalność gospodarcza, to nie zmienia to faktu, że towar nie był sprzedawany przez żadnego z powyższych. Fakt składania deklaracji z wykazanym w niej podatkiem należnym przy jednoczesnym wskazaniu fikcyjnych zakupów nie powoduje, że VAT od transakcji sprzedaży towarów dla skarżącego został opłacony. Pomimo wskazania podatku VAT na fakturach zakupu otrzymanych przez skarżącego od B. D. i M. S., transakcje powyższe nie wynikają z rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Podsumowując działalność [...] M. S. wskazał na następuje fakty:

• M. S. zeznał do protokołu przesłuchania świadka [...].04.2019 r., że nie zna P. M., ani nigdy go nie widział, nie wystawiał mu żadnych faktur, nigdy nie rozmawiał z nim przez telefon,

• M. S. twierdził że firmę na niego założył B. D. i on "kręcił" całym interesem, a on z całego interesu "zarobił jedynie parę groszy",

• M. S. był osobą "podstawioną" i nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej,

• belgijska administracja podatkowa udzieliła informacji, że nie ma żadnego kontaktu z M. S., osobą kontaktową jest P. M., i nadal mają miejsce transakcje zawierane z Panem P. M.,

• niemiecka administracja podatkowa przekazała, że brak jest kontaktu z firmą [...] GmbH. Firma ma duże zaległości podatkowe, ale ze względu na brak majątku nie wszczęto postępowania upadłościowego wobec firmy,

• z odpowiedzi udzielonej przez firmę [...] Sp. z o.o. wynika, że M. S. nie brał żadnego udziału w transakcjach dotyczących transportu towarów lecz wszystkim kierował B. D.,

• firma transportowa [...] P. G. z [...] nigdy nie współpracowała z [...] M. S..

W dokumentacji nie posiadają żadnych zleceń transportowych ani faktur sprzedażowych dotyczących ww. firmy,

• nie ma dowodów świadczących, że towar handlowy był kupowany przez M. S.,

• deklaracje VAT za okres od VII do XI. 2015 r. były składane do Urzędu Skarbowego [...] , za grudzień 2015 r. brak deklaracji VAT,

• firma [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], która była odpowiedzialna za prowadzenie usług księgowych w firmie M. S., nie figuruje pod wskazanym adresem oraz jest poszukiwana przez policję i prokuraturę.

Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż P. M. w sposób zamierzony brał udział w przedsięwzięciu o szczególnym charakterze i czynnie uczestniczył w tworzeniu kolejnych ogniw nielegalnego łańcucha dostaw i nabyć mogących skutkować wyłudzeniami podatku od towarów i usług. Zleceniodawcą usług był zupełnie ktoś inny, ktoś, komu w rzeczywistości zależało na upozorowaniu fikcyjności transakcji.

Nie podzielając zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdził, że organ I instancji w wydanej decyzji ustosunkował się do wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadka: J. G. (pismo z [...] grudnia 2020 roku), P. Z. (pismo z [...] czerwca 2020 roku) i G. K. (pismo z [...] września 2020 roku).

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. oraz w zw. z art. 125 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niewzbudzający zaufania do organów podatkowych i pominięcie przez organ wyższego rzędu, że:

i) zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dnia [...] września 2020 r., jak również kolejna kierowana do skarżącego w 2020 r. korespondencja nie zawierała skonkretyzowanej podstawy prawnej i faktycznej, a tym samym nie mogła ona odnieść skutku w postaci zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego - przy czym uznanie działań organu podatkowego za uprawnione i poprawne skutkowało uznaniem, iż zobowiązania podatkowe za miesiące od lipca do listopada (włącznie) 2015 r. nie uległy przedawnieniu, a taka ich interpretacja stanowiła odstępstwo od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym;

ii) wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe nastąpiło wyłącznie w celu uzyskania skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a nie realnego podejmowania i prowadzenia czynności procesowych - czego wyrazem był m.in. fakt niewłaściwej organizacji czynności wyrażający się w długich i nieznajdujących wytłumaczenia w okolicznościach sprawy przerwach w ich podejmowaniu, co skutkowało naruszeniem zaufania skarżącego do organów władzy publicznej i przeświadczeniem o braku stosowania względem jego osoby i dotyczącego go postępowania zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 187 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 188 o.p., poprzez niedostateczną analizę materiału dowodowego, co skutkowało uznaniem, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: P. Z. , J. G., G. K. nie było konieczne dla ustalenia istotnych okoliczności w sprawie, a w obliczu trudności, na które napotykał organ w wezwaniu ww. osób zaniechanie przeprowadzenia tych czynności było usprawiedliwione, podczas gdy osoby te z dużym prawdopodobieństwem posiadają wiedzę na temat:

i) braku obecności i ingerencji w jakiejkolwiek formie przez skarżącego w organizację transportu produktów handlowych zakupionych od [...] z siedzibą w [...] przez [...] M. S.,

ii) wcześniejszego chronologicznie sposobu działania B. D. i M. S., ich wzajemnych relacji oraz kontaktów,

iii) sposobu dostarczania informacji (np. w przedmiocie wysokości zobowiązań publicznoprawnych, wysokości odpłatności za usługi księgowe) przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do [...] M. S., dokumentów księgowych lub jakichkolwiek innych dokumentów przez tego konkretnego klienta do siedziby [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...];

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 187 § 1 i 2 o.p., poprzez niedostatecznie pogłębioną analizę materiału dowodowego, co skutkowało pominięciem tego, iż materiał ten nie został w sposób wyczerpujący zgromadzony i należycie oceniony, czego wyrazem było:

i) zaaprobowanie błędnej konkluzji organu wysnutej z pism (wiadomości) pochodzących od belgijskiej administracji podatkowej, a nadto belgijskiego podmiotu [...] przy czym organ uznał, iż:

a) skarżący posiadając kontakty handlowe z podmiotem belgijskim był osobą kontaktową w okresie dokonywania transakcji między przedsiębiorstwem [...],

a [...]M. S., podczas gdy z treści korespondencji z belgijską administracją podatkową oraz podmiotem belgijskim nie wynika, aby skarżący reprezentował [...] M. S.,

b) to de facto skarżący nabywał od przedsiębiorstwa [...] towary handlowe,

a osoby B. D. i M. S. prowadzących indywidualne działalności gospodarcze zostały "podstawione" w celu wydłużenia łańcucha handlowego oraz zaburzenia rzeczywistego obrazu relacji gospodarczych, podczas gdy z korespondencji z belgijskim podmiotem nie wynika, aby w okresie objętym zarzutem skarżący nawiązywał bezpośrednie relacje ze stroną belgijską,

c) to de facto skarżący organizował transport tychże towarów handlowych i to on były beneficjentem (osiągał korzyści ekonomiczne) z włączenia M. S. do tego procederu, podczas gdy ustalenia te mają charakter dowolny i niepoparty żadnym materiałem dowodowym, a oceniając profil, dochodowość i czas prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej - należy je ocenić jako nielogiczne, niespójne;

ii) zaaprobowanie błędnej konkluzji organu, że skarżący nie dochował należytej staranności w zakresie weryfikacji przyszłego partnera handlowego w osobie M. S., podczas gdy z treści dokumentów złożonych do akt sprawy oraz przesłuchania skarżącego wynika wprost, że weryfikacja taka została dokonana z wykorzystaniem wszystkich dostępnych na tamten czas i realia gospodarcze narzędzi diagnostycznych, tj. skarżący uzyskał w formie dokumentowej potwierdzenie zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej przez M. S. do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz do rejestru podatników VAT, jak również skan dowodu osobistego. Skarżący wykonał, próbny przelew sumy pieniężnej celem upewnienia się co do poprawności numeru rachunku bankowego oraz możliwości swobodnego korzystania przez M. S. z tegoż rachunku, nawiązał z M. S. kontakt telefoniczny zaś w toku przeprowadzonej merytorycznej rozmowy na temat handlu określoną grupą produktów uzyskał informacje i dane wskazujące, iż ten (M. S.) realnie i samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą albowiem operuje należytym i zdradzającym znajomość sprzedawanych produktów, słownictwem;

iii) zaaprobowanie błędnej konkluzji organu, że tak skarżący jak i świadkowie

w osobach: M. S., B. D., T. D., podawali nieprawdziwie i w sposób dążący wyłącznie do limitacji swojej odpowiedzialności i wiedzy, czego wyrazem w odniesieniu do skarżącego miało być stwierdzenie, że nie zna on podmiotu belgijskiego, podczas gdy P. M. odniósł się jedynie do błędnej nazwy podmiotu cytowanej przez pracownika organu podatkowego oraz wskazał, iż kojarzy firmę nazywającą się w sposób podobny - co jednoznacznie dowodzi, iż nie miał on zamiaru zatajenia żadnych posiadanych przez siebie wiadomości;

iv) zaaprobowanie błędnej końcowej konkluzji organu opartej na depozycjach B. D., podczas gdy świadek ten został uznany przez ten sam organ za osobę podobnie niewiarygodną i zmierzającą do limitacji swojej odpowiedzialności jak inne osoby, np. T. D., czy M. S., a nadto w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności przemawiające za obdarzeniem jego zeznań chociażby w części wiarą, zaś sam organ pominął, iż świadek ten zeznawał w sposób sprzeczny z dokumentami urzędowymi, m.in. z prawomocnym wyrokiem Sądu, a także sporządzoną przez niego osobiście korespondencję mailową (m.in. dnia [...] sierpnia 2015 r.] o treści: "Hej P. w załączniku wysłałem ci ofertę cenową, która teraz obowiązuje. Towar będę wysyłał przez firmę mojego wójka, bo mi grozi już przekroczenie progu finansowego i wejście na pełną księgowość, a chcem tego uniknąć. Mam nadzieję, że jakoś się dogramy i dalej nasza wspułpraca będzie się ukladać" oraz korespondencję mailową M. S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. z załącznikami w postaci potwierdzenia zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej przez M. S. do Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz do rejestru podatników VAT, jak również skanu dowodu osobistego, o treści: "Dzień dobry przesyłamy panu papiery naszej firmy tylko mam prośbę aby pan nie wykożystał ich w nieprawny sposób przeciwko nam, bo wysylamy panu wszystkie ważne dane naszej firmy. Ze względu na pomoc naszemu bratankowi B. wysyłam dane naszej firmy. Pozdrawiam S. M.", która to wiadomość mailowa nie była w całości dopuszczona jako dowód w niniejszej sprawie (w aktach sprawy, z niewiadomych skarżącemu przyczyn, znajduje się jedynie treść wiadomości - bez załączników),

v) zaaprobowanie błędnej konkluzji organu, że skarżący od samego początku,

tj. od lipca 2015 r. miał świadomość, że M. S. nie prowadzi samodzielnie działalności gospodarczej, podczas gdy z depozycji świadków wynika wprost, że skarżący był utrzymywany w błędnym przekonaniu, że dokonuje transakcji z M. S., który to oddelegował do dokonania wybranych czynności z nowym kontrahentem B. D. - swojego krewnego. Powyższe wynika również z treści korespondencji mailowej P. M. z B. D., z czasu, kiedy reprezentował on firmę swojego wujka M. S. (w tym przesyłał faktury opieczętowane i podpisane nazwiskiem "S.").

4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 178 § 1 o.p., poprzez udostępnienie pełnomocnikowi skarżącego jedynie wybranych, wyselekcjonowanych fragmentów korespondencji organu podatkowego polskiego z belgijską administracją podatkową

i belgijskim podmiotem [...] (w ogólnej liczbie 19 stron, podczas gdy całokształt tej korespondencji obejmował łącznie 130 stron, co zostało przez skarżącego ujawnione w późniejszym czasie), co skutkowało tym, że skarżącemu odebrano możliwość wypowiedzenia się co do treści zawartych w tej korespondencji, a jednocześnie - poprzez sposób redakcji uzasadnienia decyzji - odebrano mu także możliwość wniknięcia w motywację organu podatkowego jako, że ten nie sprecyzował, z którego konkretnie fragmentu korespondencji z organem czy podmiotem belgijskim wynika fakt reprezentacji, w jaki sposób został on potwierdzony lub udokumentowany (organ podatkowy nie posłużył się cytatem, nie przywołał daty pisma), na okoliczność powyższego skarżący wskazuje na treść spisu akt - pod pozycją nr 143 widnieje: odpowiedź no wniosek SCAC -19 stron, a pod pozycją nr 135 widnieje; odpowiedź CKA-2 Analizo Ryzyko oraz Wymiany Międzynarodowej SCAC BE z dnia

24.09.2019 -130 stron.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i umorzenie postepowania podatkowego. Względnie,

na wypadek nieuwzględnienia uprzedniego wniosku albo też w wypadku stwierdzenia potrzeby uzupełnienia postepowania dowodowego – o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i skierowanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia.

Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem

z 31 maja 2023 r. uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd zaakcentował,

że pomimo, że decyzje zostały wydane po uchwale NSA z 24 maja 2021 r. I FPS 1/21, to ich wadliwe uzasadnienie uniemożliwia dokonanie zbadania czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w sprawie

o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie została wykorzystana tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Jednocześnie przedwczesne - zdaniem Sądu - byłoby stwierdzenie, iż doszło do instrumentalnego wszczęcia postepowania i tym samym przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z tych też powodów za przedwczesne uznano odnoszenie się przez Sąd

do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem

z 20 grudnia 2023 r. (I FSK 1956/23) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA, przyjmując, że decyzja organu nie zapadła w warunkach przedawnienia.

Skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2024r., potrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego,

które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2).

Ponadto stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). W tym miejscu należy przypomnieć regulację z art.190 P.p.s.a. wynika z niej jednoznacznie, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 20 grudnia 2023r., sygn. akt I FSK 1956/23, NSA przesądził, że decyzja organu nie zapadła w warunkach przedawnienia. Zatem za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1

w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy skarżący

za miesiące wrzesień, października, listopad 2015r., miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach, na których jako wystawca figuruje [...] M. S..

Kwestionując legalność zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł głównie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Sąd, dokonując kontroli przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania pod kątem prawidłowości przeprowadzonego postępowania, nie stwierdził, aby przepisy wskazane w skardze zostały naruszone.

Z przebiegu utrwalonych w aktach sprawy czynności proceduralnych wynika, że organy podatkowe działały praworządnie (art. 120 o.p.), a więc na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Nie naruszyły też zasady zaufania z art. 121 § 1 o.p. Okoliczność, że skarżąca nie zgodziła się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem, nie oznacza, że doszło do naruszenia powołanych zasad ogólnych postępowania podatkowego.

Ponadto zgodnie z art. 122 w zw. z art. 187 o.p., organy podjęły wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustalenia dotyczącego posługiwania się nierzetelnymi fakturami dokonano na podstawie obszernego materiału dowodowego. Podnieść należy, że w polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 o.p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego

i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11).

Zgodnie z art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast w myśl art. 192 o.p. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Organy w sposób precyzyjny wskazały dowody, które posłużyły do wyciągnięcia wskazanych w decyzji wniosków. W ocenie Sądu, ocena materiału dowodowego jest zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły zespół faktów, które stały się podstawą faktyczną wydanej decyzji. Oceniając materiał dowodowy, organy uwzględniły w pełni kontekst wydarzeń, a poczynione ustalenia zostały przekonywająco i logicznie uzasadnione. Organy poddały ocenie wszystkie dowody, zebrane w prowadzonym postępowaniu. Podkreślić należy, że zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 o.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego,

to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczająca polemika z ustaleniami organów poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom, gdy podniesione

w skardze zarzuty mają charakter ogólnikowy. Wobec powyższego zarzut naruszenia przez organy podatkowe zasady swobodnej oceny należy uznać za bezpodstawny.

Nie są też one obowiązane do przeprowadzania wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. To organ decyduje, kiedy kończy postępowanie dowodowe i rozstrzyga sprawę. Sąd natomiast w toku kontroli decyzji ocenia,

czy występują braki w materiale dowodowym.

Nieprzeprowadzenie dowodu przez organ nie powoduje automatycznie,

że materiał jest niepełny.

W tym miejscu należy jednak przypomnieć, że organy przeprowadziły dowody w postaci zeznań świadków: H. B., E. G., J. B. (byłego członka zarządu firmy [...] Spółka z o.o.), czyli biura rachunkowego z siedzibą w [...], prowadzącego usługi księgowe

w kontrolowanym okresie dla [...] M. S.. Na wniosek skarżącego organ pierwszej instancji podjął także próbę przesłuchania w charakterze świadków: B. K., G. K., J. G., P. Z. Osoby te nie zostały przesłuchane, gdyż albo nie odebrały wezwań, albo pomimo odbioru wezwania nie stawiły się na przesłuchanie. Jednak zdaniem sądu organy słusznie uznały, że zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia decyzji w sprawie, a zeznania wskazanych przez skarżącego świadków, którzy nie zostali przesłuchani, nie dotyczyły istotnych elementów stanu faktycznego, na podstawie, którego wydano zaskarżoną decyzję.

Skarżący ponadto wnioskował o przesłuchanie w charakterze świadków spedytorów oraz kierowców wykonujących przewóz towarów. Organ pierwszej instancji zwrócił się do [...] Sp. z o.o. s. k. z prośbą o przekazanie dokumentów

i wyjaśnień dotyczących transakcji przeprowadzonych z [...] M. S.. Z uzyskanej od tej firmy odpowiedzi wynika, że • ww. firma wykonywała usługi transportowe na rzecz firmy [...] M. S., • przewożony towar to środki czystości i chemia gospodarcza,• weryfikacji dokonywał B. D., który był obecny przy przeładunku towaru. Przeładunek odbywał się w magazynie firmy z samochodu, który realizował przewóz od nadawcy (inny, nieznany przewoźnik) na samochód firmy, która realizowała transport według wskazań D. Wszelkie dokumenty transportowe, potwierdzenia przyjęcia towaru oraz jego weryfikacja należała do D.,• koordynacją i organizacją transportu z magazynu firmy zajmował się D.,• do współpracy doszło po tym, jak D. skontaktował się z firmą [...] telefonicznie,• adres dostawy wskazywał D. Każdorazowo adres dostawy był zgodny z danymi wpisanymi w list przewozowy CMR. Towar rozładowywany był na magazynie wskazanym w liście przewozowym, • zapłata za przewóz następowała w formie gotówkowej na podstawie wystawionej faktury VAT. Płatności dokonywał D. po załadunku samochodu firmy [...] przed rozpoczęciem transportu,• z uwagi na czas, który upłynął od wykonywanych transportów, [...] nie była w stanie wskazać, który z pracujących lub zwolnionych kierowców wykonywał przedmiotowe transporty.

Skarżący, składając zeznania, twierdził, że faktury wystawione przez

M. S.a są rzetelne i odzwierciedlają rzeczywiste transakcje. W ocenie Sądu, organ dokonał jednak prawidłowej oceny dowodów, uznając je za nierzetelne,

z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że M. S. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, natomiast w obrocie ze skarżącym posłużono się fakturami jedynie przez niego podpisanymi.

Odliczenie podatku naliczonego jest fundamentalnym prawem podatnika podatku od towarów i usług, które wynika z zasady neutralności podatku VAT. Zasada neutralności VAT dla podatnika tego podatku wyraża się tym, że poprzez realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego, podatnik nie ponosi faktycznie ciężaru tego podatku. Oznacza to, że podatek VAT nie powinien obciążać podatników - uczestników w obrocie towarami i usługami, którzy nie są ich ostatecznymi odbiorcami. Realizacja zasady neutralności VAT wyraża się zatem

w stworzeniu takich regulacji prawnych, zgodnie z którymi podatek naliczony (zapłacony) przez podatnika w cenie nabycia towarów i usług może zostać odliczony, nie stanowiąc tym samym dla podatnika obciążenia jako koszt.

W art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług (Dz.U. z 2011 nr 177, poz. 1054) – dalej zwana ustawą o VAT, wskazano,

że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a nie o kwotę wykazaną jedynie jako ten podatek, niebędącą nim faktycznie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za ugruntowany należy przy tym uznać pogląd, wypracowany na tle przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowany obrót gospodarczy, sama faktura jako dokument nie tworzy prawa do odliczenia VAT w niej wskazanego. Nie wystarczy więc jedynie to,

że podatnik posiada oryginał faktury opisującej nabycie towarów lub usług

w oderwaniu od faktu odzwierciedlenia przez ten dokument rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika założenie ustawodawcy, że faktury mają dokumentować rzeczywiste zdarzenie gospodarcze podlegające opodatkowaniu. Muszą być zatem zgodne przedmiotowo i podmiotowo

z opisanym na fakturze zdarzeniem gospodarczym. Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku.

Z uwagi na to, że realizacja zasady neutralności pozwala na obniżenie podatku należnego o podatek naliczony, a w niektórych ściśle określonych przypadkach na możliwość uzyskania przez podatnika od Skarbu Państwa zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy - podlega ona

w tym zakresie szczególnej regulacji oraz kontroli, aby uprawnienia z niej wynikające nie były wykorzystywane przez podatników do celów sprzecznych z jej istotą

i uzyskiwania nienależnych im korzyści kosztem budżetu państwa.

Odnosząc się do kwestii prawidłowego zastosowania prawa materialnego,

w kontekście tzw. dobrej wiary, należy zauważyć, że w okolicznościach sprawy wykazane zostało, że mamy do czynienia z fakturami, w tle których towarzyszyły realne transakcje ale z udziałem innego podmiotu niż wystawca tych faktur (jeden podmiot faktycznie realizuje transakcje, a zupełnie inny podmiot wystawia fakturę mającą rzekomo dokumentować tę transakcję), albo wreszcie z fakturą wystawioną przez firmanta, a zatem dotyczącą w istocie rzeczywistego obrotu towarami lub usługami ale z zatajeniem wobec osób trzecich (nabywców) prawdziwego podmiotu realizującego obrót.

W judykaturze wielokrotnie wskazywano, że obowiązek badania dobrej wiary lub dochowania należytej staranności przez podatnika nabywającego towary lub usługi istnieje wtedy, gdy wystawieniu faktury towarzyszyła faktyczna dostawa towaru lub rzeczywiste świadczenie usługi, z tym że rzeczywistym dostawcą był podmiot inny, niż wystawiający fakturę. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa (wyroki TSUE: w sprawie Stehcemp, C-277/14; w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, C-80/11 i C-142/11; postanowienie TSUE w sprawie Jagiełło C-33/13) dla skorzystania z prawa do odliczenia podatku niezbędnym jest, aby spełnione zostały warunki: (1) materialny, czyli dostawa towaru lub wykonania usługi oraz (2) formalny, czyli dysponowanie fakturą spełniającą warunki formalne do odliczenia VAT, a przy ich spełnieniu pozbawienie podatnika prawa do odliczenia może mieć miejsce, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa (usługa) została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć,

że nabywając towar (usługę), uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej.

W rozpoznawanej sprawie faktem jest, że towar przyjechał z zagranicy i trafił do skarżącego. Faktury za towar wystawione były przez M. S.. Od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nikt nie zapłacił podatku należnego,

a co za tym idzie do budżetu Państwa nie trafiły podatki, natomiast skarżący odliczył podatek naliczony wynikający z tych faktur. Wyjaśnić trzeba, że należyta staranność podatnika podatku od towarów i usług w relacjach handlowych (dobra wiara), to stan świadomości podatnika i związana z tym powinność oraz możliwość przewidywania określonych zdarzeń, że uczestniczy w działaniach prowadzących do oszustwa

w zakresie VAT. Aby działać w złej wierze podatnik nie musi mieć świadomości,

że swoim działaniem (zaniechaniem) narusza prawo, ale także jeżeli w danych okolicznościach może i powinien taki stan przewidzieć (wina w postaci niedbalstwa). Innymi słowy w złej wierze jest ten, kto wie (ma pozytywną wiedzę)

o istotnym i rzeczywistym stanie faktycznym, a także ten, kto takiej wiedzy nie posiada wskutek swego niedbalstwa.

Zaznaczyć także należy, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że nie jest sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (zob. wyrok z 27.09.2007 r. w sprawie Teleos plc, C-409/04, ECLI:EU:C:2007:548, pkt 65 i 68; wyrok z 21.02.2008 r. w sprawie Netto Supermarkt, C-271/06, ECLI:EU:C:2008:105, pkt 24; wyrok z 21.12.2011 r. w sprawie Vlaamse Oliemaatschappij, C-499/10, ECLI:EU:C:2011:871). Jeżeli zatem podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji (zob. wyrok z dnia

6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, C-439/04 oraz

C-440/04, ECLI:EU:C:2006:446, pkt 51 oraz wyrok NSA z 26 stycznia 2018 r. sygn. akt I FSK 426/16).

W ocenie Sądu na brak po stronie skarżącego tzw. dobrej wiary, a wręcz na cechującą jego poczynania - przynajmniej - niefrasobliwość, wskazuje sam sposób zawarcia współpracy z M. S., co przeczy zachowaniu przez skarżącego należytej staranności. Skarżący nie zażądał by dostawy poprzedzało zawarcie pisemnej umowy, przesłanej nawet w elektronicznej, regulującej tak istotne kwestie jak miejsce wydania towaru, koszty transportu, ubezpieczenie towaru, reklamację.

Natomiast sprawdzenie przez skarżącego M. S. a sprowadzało się tylko do uzyskania informacji dotyczących jego dokumentów rejestrowych, przy czym nie wzbudziło jego zastrzeżeń to, że przez M. S. rozpoczynał dopiero działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu organy z przedstawionych faktów wywiodły prawidłowy wniosek, iż skarżący nie dokonał pełnej i niewątpliwej weryfikacji wiarygodności swego kontrahenta. Transakcje przebiegały w sposób odbiegający od przyjętych

w profesjonalnym obrocie standardów. Zważywszy na okoliczności nawiązania współpracy i realizacji zamówień, zawarcie tylko ustnej umowy, przy czym co wynika

z materiału dowodowego, umowa i transakcje nie były zawierane z M. S.

W kwestii zachowania przez skarżącego szczególnej ostrożności dotyczącej nawet uzyskania kopii dowodu osobistego M. S., z zebranych w aktach dowodów wynika, że nie była to powszechnie stosowana przez skarżącego praktyka. W złożonych [...] lipca 2019r. zeznaniach T. D. stwierdził, że "M. nie zależało na osobistym kontakcie ze mną. Kontakt był głównie telefoniczny. Nie chciał żadnych dokumentów firmowych ode mnie (...). Towary w Niemczech były kupowane pod konkretne zamówienie Pana M." ( k. 504 tom II akt adm.).

Natomiast P. B. zeznał, że "Widziałem się z P. raz. Skontaktował mnie z nim mój znajomy T. D. T. mówił, że są do kupienia towary w dobrych cenach z Belgii albo Holandii, że kogoś tam poznał. T. skontaktował mnie z P. M. jeszcze przed tym jak nabyłem towary z Belgii ( k. 499 tom II akt adm.).

Z zeznań M. S. wynika, że firmę na niego założył B. D. , on również skserował jego dowód osobisty, świadek nie znał i nie miał kontaktów ze skarżącym, zeznał, że nawet nie miał telefonu a podał numer żony ( k. 353 tom I akt adm.).

Z zeznań złożonych przez P.B., T.D., BD. wynika pewien schemat działalności polegający na tym, że skarżący dokonywał od nich zakupu towarów wysyłanych z Belgii.

Ponadto skarżący [...] maja 2019r. zeznał, że nie spotkał się osobiście

z M. S., miał z nim rozmawiać telefonicznie, otrzymał od niego maila wraz z załącznikami, sprawdził firmę w CEIDG, ponadto wysłał przelew na kwotę 1000 zł, żeby sprawdzić, czy te pieniądze trafią do M. S.. Przelew wysłał [...] sierpnia 2015r., jednak na co w tym miejscu należy zwrócić uwagę skarżący "poprosił B. D. o zwrot tej przedpłaty". Nie żądać ich zwrotu od M. S. (k. 365 tom I akt adm.). Natomiast w złożonych [...] maja 2019r. zeznaniach skarżący stwierdził, że " Współpracując z firmą [...], do końca kontaktowałem się z B. D." (k. 419 tom II akt adm.).

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), Sąd uwzględnił wniosek o przeprowadzenie dowodów załączonych

do skargi w postaci wydruków wiadomości mailowej :otrzymanej przez skarżącego od belgijskiej firmy, od firmy M. S. oraz korespondencję mailową prowadzoną pomiędzy skarżącym a B. D., w okresie od września 2015 r. do stycznia 2016 r.

W przypadku firmy belgijskiej to korespondencja dotyczyła okresu, który wystąpił po wystawieniu zakwestionowanych a wystawionych przez M. S. faktur ponadto kwestia pierwszego kontaktu tej firmy ze skarżącym, nie ma wpływu na brak zachowania przez skarżącego dobrej wiary w kontaktach z M. S.

Z przedłożonych maili od M. S. wynika, jedynie, że zostały nadane

ze wskazanego konta, ale nie wynika, z nich, że nadał je M. S.. Natomiast

z korespondencji kierowanej na adresata d.b., wynika, że z nim zawierano transakcje, chociaż faktury były wystawiane przez M. S.

W ocenie Sądu, wszystkie wskazane powyżej okoliczności rozpatrzone łącznie i we wzajemnym powiązaniu uzasadniały twierdzenie, iż zakwestionowane faktury VAT nie dokumentowały transakcji zawieranych z M. S., w związku z czym skarżący w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie miał podstaw do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur wynikającego.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.