I SA/Gl 73/17 - Postanowienie

Data orzeczenia	2017-01-30	
Data wpływu	2017-01-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Bożena Pindel /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	II GSK 2077/17	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 718;  art. 58 par. 1 pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...], nr [...] wydane przez Prezydenta Miasta K. jako wierzyciela w przedmiocie zarzutów z dnia 14 marca 2016 r., które skarżący T. K. zgłosił w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], nr [...], a odnoszącej się do zaległości skarżącego w opłacie dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania.

Zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 8 listopada 2016 r.

Postanowienie to zawierało pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Skargę skarżący wniósł w dniu 8 grudnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że do dnia 14 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; obecnie: t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) z mocą obowiązującą od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). W konsekwencji zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Z powyższego wynika zatem, że od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie jest dopuszczalne zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów, jakie zgłosił skarżący. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, co oznacza, że już w dacie podjęcia tego rozstrzygnięcia nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego. Jeśli zatem skarga taka została wniesiona, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niejako na marginesie wymaga jedynie dodania, że dla tej kwalifikacji nie miało znaczenia to, że organ drugiej instancji pouczył skarżącego o możności wniesienia skargi, choć bez wątpienia informacja ta była błędna.