Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych w sprawie II SAB/Wa 1058/15 postanawia: 1) wymierzyć Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych; 2) zasądzić od Prezydenta W. na rzecz wnioskodawcy A. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 16 października 2015 r. (data wpływu do organu, ustalona na podstawie dokumentów nadesłanych przez organ, k. 8 akt II SO/Wa 19/16) A. Z. wniósł za pośrednictwem Prezydenta W. skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 21 września 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Powyższa skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę została przez organ przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 16 listopada 2015 r. (k. 3 akt sądowych sprawy II SAB/Wa 1058/15).

Pismem z dnia 11 marca 2016 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny powyższemu organowi za nieterminowe przekazanie jej skargi.

W odpowiedzi na powyższy wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że z uwagi na awarię wewnętrznego systemu korespondencji organu skarga A. Z. została odebrana w systemie ePUAP w dniu 16 października 2015 r. i od tej daty należy liczyć trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi. Skoro zatem organ przekazał skargę w dniu 16 listopada 2015 r. to należy uznać, że dochował terminu o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Dodatkowo organ wyjaśnił, że w jego ocenie wniosek skarżącego jest niezasadny przede wszystkim dlatego, że skarga na bezczynność organu w sprawie II SAB/Wa 1058/15 nie została prawidłowo wniesiona, bowiem nie została zachowana forma pisemna skargi i stąd powinna ona być odrzucona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi skargę wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Natomiast art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu sądowoadministarcyjnym o udostępnienie informacji publicznej przekazanie skargi, akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wskazana regulacja stanowi zatem przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakreślający inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie.

W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wymierzenie grzywny jest środkiem dyscyplinująco - restrykcyjnym mającym na celu doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku przekazania skargi. Jednakże samo wykonanie obowiązku nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny. Z treści przepisu cytowanego powyżej art. 55 § 1 ustawy wynika bowiem, że jedyną materialną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązku wskazanego w art. 54 § 2 w terminie określonym w tym przepisie. Zatem wymierzenie grzywny w sytuacji wykonania obowiązku ale z uchybieniem terminu, pełni funkcję nie tylko represyjną ale też prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Sąd może więc uwzględnić wniosek strony o wymierzenie grzywny nawet jeśli organ spełnił obowiązek, zanim jeszcze przedmiotowy wniosek został do Sądu wniesiony, a uchybienie terminu wyniosło zaledwie kilka dni. Skoro bowiem z art. 54 § 2 cytowanej ustawy wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków" będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 cytowanej ustawy. W rezultacie przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania Sądowi skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę ale również zwłokę organu w dopełnieniu tego obowiązku (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2011, s. 380 i nast.).

Podkreślić należy jednak, że zastosowanie tego środka nie jest obligatoryjne, ponieważ przepis art. 55 § 1 ustawy wyraźnie wskazuje, że "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to potrzebę uwzględnienia przez sąd wszystkich okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązku, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (tamże).

W niniejszej sprawie organ spóźnił się z wypełnieniem ciążącego na nim obowiązku. Skarga, jak wynika oświadczenia organu, ustalona na podstawie dokumentów nadesłanych przez organ (k. 8 akt II SO/Wa 19/16), wpłynęła do organu w dniu 16 października 2015 r. Zatem organ, stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, winien przekazać ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 2 listopada 2015 r. (piętnasty dzień przypadał w sobotę). Tymczasem organ wykonał swój obowiązek w dniu 16 listopada 2015 r. (k. 2 akt sądowych II SAB/Wa 1058/15), tj. 14 dni po upływie piętnastodniowego terminu.

Sąd orzekając o wysokości grzywny wziął pod uwagę szczególny przedmiot sprawy (dostęp do informacji publicznej) oraz związany z nim skrócony termin do wykonania ciążącego na organie obowiązku przekazania skargi.

Bez znaczenia dla niniejszej sprawy są argumenty organu wskazujące na to, że skarga na bezczynność organu w sprawie II SAB/Wa 1058/15 nie została prawidłowo wniesiona, bowiem nie została zachowana forma pisemna skargi i stąd powinna ona być odrzucona. Należy bowiem podkreślić, że nawet jeżeli w ocenie organu, powyższa skarga nie spełniała wymogów z ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie usprawiedliwia to zaniechania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Samo bowiem wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych skargi i ocena jej dopuszczalności, jest wyłącznym zadaniem Sądu i nie ma wpływu na obowiązek przekazania takiej skargi wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi przez organ do Sądu.

Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w zw. z art. 210 § 2 w zw. 64 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.