Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania działek za mienie gminne p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

M. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]., nr [...], w przedmiocie uznania działek za mienie gminne.

W odpowiedzi na skargę Starosta , który przejął kompetencje Kierownika Urzędu Rejonowego , wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, iż jest ona bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W świetle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Skarga wniesiona przez osobę niemającą interesu prawnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie z innych powodów było niedopuszczalne.

Interes prawny, uprawniający do wniesienia skargi w myśl powołanego art. 50 § 1 p.p.s.a., musi znajdować oparcie w przepisach prawa. Istotą tego interesu jest bowiem jego związek z konkretną normą prawną, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.

Wnosząc skargę M. D. wskazał, iż działa jako "Prezes Spółki dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej we wsi B. II". Skarżący nie uprawdopodobnił jednak w jakikolwiek sposób tej okoliczności. Wprawdzie w aktach sądowych sprawy II SA/Lu 38/11 znajduje się kopia pełnomocnictwa, którego treścią jest umocowanie skarżącego do "składania oświadczeń woli i załatwiania wszystkich spraw urzędowych" powyższej Spółki, jednakże nie zostało ono podpisane przez wszystkich mocodawców, a ponadto nie można stwierdzić, czy osoby te były uprawnione do udzielenia takiego pełnomocnictwa skarżącemu (k. 8 akt sądowych sprawy II SA/Lu 38/11).

Skarżący nie wskazał również przepisu prawa, który uzasadniałby jego interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego . z dnia [...]r., nr [...]. Okoliczności podniesione w skardze, w ocenie Sądu, świadczyć mogą jedynie o jego interesie faktycznym w zaskarżeniu tejże decyzji.

Nawet jednak, gdyby uznać, iż skarżący posiada interes prawny we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, to jego skarga podlega odrzuceniu z innych powodów.

Stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Od zaskarżonej decyzji wydanej z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego , działającego jako organ pierwszej instancji, przysługiwało na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie do organu wyższej instancji, to jest do Wojewody , a zatem kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpoznaniu odwołania.

Skargę na wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji należało zatem odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Ponadto, zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Skarga M. D., datowana na 16 sierpnia 2011 r., wniesiona została po blisko osiemnastu latach od wydania i uprawomocnienia się zaskarżonej decyzji, podlega więc odrzuceniu jako spóźniona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.