Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi M.P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; 3. zasądza od Wójta Gminy O. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarżący M. P. złożył skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy O. (dalej: Organ) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Zarzucił naruszenie art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez działanie bez uwzględnienia zasady szybkości postępowania. W konsekwencji wniósł o stwierdzenie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie Organu do niezwłocznego załatwienia wniosku; zasądzenia na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podkreślił, że wnioskiem z 27 lipca 2022r. domagał się udostępnienia informacji publicznej tj.: skanu prowadzonego przez urząd Rejestru umów, tj. o dane z okresu 1-31 lipca 2021 r.; skanów zawartych w miesiącu lipcu 2021 r. umów gdzie stroną jest gmina O..

Pismem z 8 sierpnia 2022 r. Organ wezwał Wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w pozyskaniu informacji, wskazując, że przedmiotem wniosku jest informacja przetworzona; równocześnie wydłużył termin rozpatrywania sprawy do dnia 26 września 2022 r. Natomiast 9 sierpnia 2022 r. Skarżący wskazał, że żądane dane są informacją prostą.

W konsekwencji decyzją z 23 września 2022 r. (znak: [...]) Organ odmówił udostępnienia informacji, z uwagi na okoliczność, że wnioskowana informacja ma, w ocenie Organu, charakter informacji publicznej przetworzonej, a Strona nie wykazała szczególnej istotności dla interesu publicznego w przetworzeniu informacji.

W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 21 października 2022 r. (Nr [...]) uchyliło decyzję Organu.

Ponownie rozpatrując sprawę pismem z 4 listopada 2022 r. Organ ponownie wezwał Stronę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w sprawie. Pismem z 15 listopada 2022 r. Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Organ w konsekwencji odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji decyzją z 22 grudnia 2022 r. (znak: [...]), powołując się na okoliczność, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej i niewykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego w przetworzeniu informacji.

W skutek odwołania SKO decyzją z 1 lutego 2023 r. (Nr [...]) ponownie uchyliło decyzję Organu. Następnie pismem z 17 lutego 2023 r. Organ wskazał, że wniosek w warunkach tej konkretnej sprawy i okolicznościom jej towarzyszącym nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), a stanowi w ręku wnioskodawcy narzędzie do nadużywania prawa do pozyskania takiej informacji. Organ wyraził także pogląd, iż, cyt. "dostrzegło to również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które w decyzji Nr [...] z dnia 01.02.2023 r. zawarło pogląd popierając linię orzeczniczą sądów administracyjnych, które wskazują że w takich przypadkach jak opisane powyżej można nie kwalifikować wniosku jako dostępu do informacji publicznej".

Uzasadniając swoją skargę Strona wskazała dalej na przewlekły sposób działania Organu, z rażącym naruszeniem prawa. Podkreśliła, że Organ wydał już dwie decyzje administracyjne, które zostały uchylone przez SKO. Były więc wydane z naruszeniem przepisów i Organ musiał już dwukrotnie ponowne rozpatrywać sprawę. W rezultacie ciągle Skarżący nie uzyskał odpowiedzi na mój wniosek z lipca ubiegłego roku (a więc sprzed ponad pół roku). Nadto Organ nie dąży do finalnego załatwienia sprawy, zamiast tego niepotrzebnie przedłużając i tak już przeciągające się postępowanie, poprzez zarzucanie rzekomego nadużycia prawa do informacji i powoływanie się na tezy zawarte w lutowej decyzji SKO. Organ nie podjął żadnej, nawet najbardziej powierzchownej próby zbadania, czy w istocie zaistniała jakakolwiek konieczność przetworzenia informacji. Organ nie wydłużył także terminu rozpatrzenia wniosku, co stanowiłoby choćby częściowe uzasadnienie braku udostępniania informacji. Poza tym SKO także wprost wskazało, że żadne rzekome naruszenie prawa do informacji nie zwalnia Organu z obowiązku udostępnienia mi informacji publicznej. Podsumowując Skarżący wskazał, że zamiast efektywnie i skutecznie działać w celu zakończenia postępowania, Organ przedmiotem swoich rozważań czyni jego działanie. Przedstawił także listę decyzji SKO, którymi uchylono decyzje Organu związane z tym rejestrem. Zatem skonstatował, że okoliczności wskazują, że doszło do przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa. Świadczy o tym nie tylko długość toczącego się już postępowania (8 miesięcy), ale także jawnie sprzeczna z dyrektywami lutowej, ostatniej decyzji SKO, treść pisma Organu z dnia 17 lutego 2023 r., nakierowana wyłącznie na przedłużenie postępowanie i nieudostępnienie wnioskowanej informacji.

W odpowiedzi Organ przedstawił stan faktyczny sprawy podkreślając, że Strona nie wykazała istnienia szczególnego interesu publicznego, a jedynie podjęła polemikę odmawiając tym samym wykazania interesu publicznego, o wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że celem uprzednio złożonego wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej nie jest kierowanie się przesłanką ustawową, zawartą w art. 1 Ustawy. Zarzucił Stronie, że skarga całkowicie pomija istotę sprawy. Skarżący zręcznie koncentruje się wyłącznie na opisie czynności związanych z jego wnioskiem. Tymczasem istota przedmiotowej sprawy tkwi w tym, że od 2018 r. Skarżący permanentnie, niemal codziennie z żelazną konsekwencją składa kolejne nierzadko kilka jednocześnie wniosków o dostęp do informacji publicznej. Wnioski te są wielowątkowe i dotyczące praktycznie wszystkich obszarów działalności gminy i jej organów. Decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odnosiły się w istocie do uchylenia decyzji organu I instancji polemizując ze stanowiskiem Wójta Gminy O.. Polemika ta jednak nie wskazywała z jakich powodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmawiało racji argumentom, wynikającym z treści przetaczanych uprzednio orzeczeń sądów administracyjnych zawartych w decyzjach organu I instancji. Taki stan powodował brak jednoznacznego ustalenia z jakich powodów natury prawnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze eliminuje argumentację wyrażoną przez Wójta Gminy O. w swoich decyzjach.

Organ podkreślił, że problem nękania dostrzegło jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji Nr [...] z dnia 01.02.2023 r., w którym zawarło pogląd popierając linię orzeczniczą sądów administracyjnych, które wskazują że w takich przypadkach jak opisane powyżej można nie kwalifikować wniosku jako dostępu do informacji publicznej. Zatem organ wykonawczy gminy podziela w tym kontekście poglądy wyrażone w tym zakresie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., zawarte w ww. decyzji wraz ze wskazanymi wyrokami sądów w tym zakresie. Natomiast pismem z 17 lutego 2023 r. poinformowano skarżącego, że jego wniosek nie będzie rozpatrywany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym tezę przedstawioną w ww. decyzji SKO w K. Organ wykorzystywał usiłując w ten sposób zablokować falę wniosków wywołaną przez pana M. P. w trybie wymienionej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanej ustawy). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą go do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Wreszcie na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi - Sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11; wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2603/13; postanowienie NSA z 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 462/10; postanowienie NSA z 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 170/16).

Przyjmuje się, że w sprawach ze skargi na bezczynność / przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej, sąd w pierwszej kolejności ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy z 6 września 1997 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) Przesądzenie powyższego i tym samym uznanie że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12).

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie zaś wniosku w trybie u.d.i.p. może przybrać postać:

1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;

6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.

Zatem w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji prowadzi przewlekle postępowanie, gdy nie podejmuje terminowo konkretnych działań zmierzających do załatwia wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmawia udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umarza postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też terminowo i jednoznacznie nie odmawia udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.

W rozpatrywanej sprawie Skarżący domagał się wnioskiem z 27 lipca 2022r. udostępnienia informacji publicznej tj.: skanu prowadzonego przez urząd Rejestru umów, tj. o dane z okresu 1-31 lipca 2021 r.; skanów zawartych w miesiącu lipcu 2021 r. umów gdzie stroną jest gmina O.. Natomiast Organ nie podejmował stosownych działań w ustawowym terminie – wezwanie do wykazania szczególnego interesu zostało skierowane do Wnioskodawcy dopiero 8 sierpnia 2022r. Skarżący wysłał swestanowisko w sprawie 9 sierpnia 2022r., a Organ dopiero 23 września 2022r. wydał decyzję odmowną, którą SKO uchyliło 21 października 2022r. Ponowne wezwanie do Skarżącego wysłano 4 listopada 2022r.; odpowiedź została udzielona 15 listopada 2022r.; kolejna decyzja odmowna została wydana 22 grudnia 2022r., a decyzją z 1 lutego 2023r. SKO uchyliło w/w rozstrzygnięcie. Pismem z 17 lutego 2023r. organ poinformował Skarżącego o nadużywaniu prawa do informacji publicznej.

Zauważyć jednak należy, że dołączone do akt sprawy dokumenty, ani w wersji papierowej ani elektronicznej, nie zawierają żadnej z dwóch decyzji SKO. Tym samym w żaden sposób nie potwierdzają prawidłowości procedowania przez Organ w załatwianiu wniosku Skarżącego. Sąd nie ma możliwości oceny zasadności działań podejmowanych przez Organ skoro nie wiadomo jakie wskazania i ocenę zawierały kolejne decyzje organu wyższej instancji. Natomiast z prostego zestawienia dat poszczególnych zdarzeń jednoznacznie wynika przewlekłość w prowadzonym przez Organ postępowaniu w rozpatrywaniu wniosku Skarżącego z 27 lipca 2022r.

Mając na uwadze powyższe dla oceny zasadności skargi nie mają znaczenia okoliczności nie podjęcia działania, w szczególności czy przewlekłość została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie nie podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności.

Wobec przyjęcia przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że wniosek podlegał rozpoznaniu na podstawie przepisów u.d.i.p., a organ podejmował działania po upływie znacznego terminu, wydając kolejne decyzje uchylane następnie przez organ odwoławczy - to stwierdzić należało o przewlekłym pprocedowaniu w rozpoznaniu wniosku Skarżącego. Stwierdzona przewlekłość wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu, a do zaistniałej sytuacji nie przyczynił się Skarżący. Strona ma bowiem prawo twierdzić, że żądana informacja ma charakter prostej, a obowiązkiem Organu jest odpowiednie zakwalifikowanie wniosku i zgodne z prawem roztrzygnięcie zasadności jego twierdzeń. Skoro więc Organ pierwotnie twierdził, że żądanie stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego i w tym zakresie procedował wydając dwukrotnie decyzję, to zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko zawarte w piśmie z 17 lutego 2023r., że żądanie wniosku nie stanowi informacji publicznej tylko nadużycie prawa. Jeśli jest bowiem tak znaczna skala żądań Skarżącego jak Organ przedstawiał to w odpowiedzi na skargę to od początku zamiast kierowania wezwań do skarżącego w trybie art. 13 u.d.i.p. winien był procedować w oparciu o argumenty zawarte w w/w piśmie z 17 lutego 2023r. Natomiast zaistniały dualizm trybu procedowania, brak możliwości oceny przez Sąd stanowiska Organu wobec zaniechania przedstawienia decyzji SKO potwierdza zasadność skargi o stwierdzenie przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez Organ.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Jednocześnie w ocenie Sądu stwierdzony stan miał charakter rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; wyrok NSA z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia.

Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie zaistniała. Świadczą o tym opisane powyżej okoliczności. Zatem skarga jest całkowicie zasadna.

Nadto Sąd stwierdził, że skoro organ nadal nie zakończył postępowania w sprawie wniosku Skarżącego z 27 lipca 2022r., zatem koniecznym stało zobowiązanie do realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r. poz. 256, ze zm.; dalej k.p.a.) regulującym pojęcie decyzji administracyjnej w świetle § 1 organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Norma z § 2 stanowi, że decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Natomiast z mocy art. 105 k.p.a. dopuszczającego możliwość umorzenia postępowania administracyjnego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części (§ 1).

Zatem mając na względzie powyższe oraz szczególne regulacje u.d.i.p. Sąd postanowił zobowiązać organ do stosownego załatwienia wniosku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i zasądził na rzecz Skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł, na które składał się wpis od skargi w kwocie 100 zł.

-----------------------

9