Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 252/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 252/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej również jako ‘’Sąd pierwszej instancji’’), po rozpoznaniu wniosku A. C. (dalej: ‘’skarżąca’’), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez nią postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2022 r., nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie mógł zostać uwzględniony, gdyż postanowienie to nie posiada przymiotu wykonalności.

Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji złożyła skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji wraz z zaprezentowaną w nim argumentacją, że wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sprzeciwia się charakter tego orzeczenia, gdyż nie posiada ono cech wykonalności.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że wstrzymaniu mogą podlegać akty administracyjne, które nadają się do wykonania, tj. takie które tworzą dla stron postępowania określone prawa i obowiązki. Wykonanie aktu dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienia NSA: z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1293/17, LEX nr 2391424; z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, LEX nr 1166138). Przy czym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Takie rozumienie wykonalności zaskarżonego aktu, znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w podglądach doktryny i należy je podzielić.

W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które niewątpliwie nie posiada cech wykonalności. Postanowienie to nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych praw i obowiązków ani tez nie jest konieczne żadne działanie strony w celu spowodowania stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Przedmiotowe postanowienie stanowi jedynie rozstrzygnięcie procesowe, którym właściwy organ administracji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji